Gisteren de laatste coaching sessie gehad. Ik kwam heel anders binnen en dat viel hem direct op. Hebben nog zo’n half uur zitten praten en had de trein van 18 over zes naar huis. Voelde me gewoon goed dus heb ook de kogel door de kerk gejaagd. Mochten er in de toekomst nog eens problemen zijn dan kan ik altijd bellen, maar vooralsnog voel ik mij prima en heb ik het gevoel dat ik alles aan kan.
Had ook wel zin om het te vieren. Tenslotte ook te horen gekregen dat mijn contract met twaalf maanden wordt verlengt. Dus ik blijf nog zeker tot en met 12 december 2012 bij Hotelspecials werken. Dus maar bij de Piramide langs gegaan en lekker shoarma besteld. Ook een goede tonijnsalade erbij, wat zo goed als op ging.
2 december 2011
1 december 2011
Weer twee weken verder
Donderdag alweer. De dagen vliegen voorbij. Niet eens doorgehad dat ik begin van de week een lang weekend had. Je plant zoveel dingen vooruit, van dat wil ik doen en dat wil ik doen en oh ja dat moet ik ook nog doen. De maandag wist ik mij nog wel tot één en ander te zetten , maar de dinsdag werd een lummeldag, terwijl ik een uur eerder uit bed was.
Over het algemeen was het toch een lekker weekend. Vrijdag avond uit eten bij het Hof van Schoorl met Cees en moeders. Zaterdag een gezellige middag en avond gehad met de kids. De bedoeling was lootjes trekken voor de kerst, maar dat werd toch digitaal. Verder zouden we gaan kijken naar een datum en locatie voor het familieweekend. Ook dat werd niks en tenslotte moest dat alles onder het genot van een bockbiertje plaats vinden. Dat werd wel wat, en iedereen proefde er wel minimaal eentje. Door het weer, dat de laatste dagen toch minder wordt, ging het fietsen met Ton niet door. Dus om tien uur rolde ik uit bed, nam een douche en om half elf stond ik tosti’s klaar te maken en sinaasappelen te persen. Het werd een rustige zondag waarbij we ’s avonds de plaatselijke snackbar spekte om er vervolgens achter te komen dat de frieten niet te eten waren. Nadat Lotte om half elf naar bed ging bleef ik nog even zitten. Eerst een aflevering van Haven gekeken en daarna toch ook maar gaan slapen.
Zoals gezegd mijn weekend werd nog met twee dagen verlengt en maandag werd ik pas om half elf wakker. Rustig wakker geworden met een ontbijtje van krentenbollen en koffie. Opnieuw een aflevering van Haven gekeken en daarna alles klaar gemaakt voor afleveren bij de kringloop. De emballage geregeld, kleingeld gestort en tenslotte bij Karwei nog een spiegel en een kleedje gekocht. Verder twee wassen gedraaid en het eten klaargemaakt. Een wel besteedde dag die ’s avonds een vervolg kreeg met het uitstekende concert van Nik Kershaw in de Boerderij in Zoetermeer. Bij thuiskomst tegen twaalven, ik had Paul nog thuis gebracht, nog even achter de laptop gedoken om foto’s te plaatsen op Flickr en Facebook. Nog een lekker biertje gedronken en daarna naar bed.
Dinsdag om half tien wakker geworden en zoals gezegd heb ik er een lummeldag van gemaakt. Nog wel een recensie afgeschreven en verstuurd, maar voornamelijk de dag gebruikt om te hangen en te slapen. ’s Middags nog zo’n anderhalf uur geslapen en ’s avonds na het eten bank gehangen. We zijn niet gaan zwemmen.
Woensdag was een dag vol Exchange gerelateerde werkzaamheden. En ook de donderdag is er al weer mee begonnen. Hoe deze dag verder verloopt is afwachten. Vanmiddag weer een coaching sessie. Ik loop er heel hard over te denken om de stekker eruit te trekken. Merk gewoon dat thuis alles relaxter verloopt . Lotte geeft zelfs al aan dat de oude Wilco is terug gekeerd. Verder voel ik mij ook goed en merk ik ook dat alles relaxter en makkelijker verloopt.
Eerst de werkdag maar volbrengen voordat ik naar Leiden reis.
Over het algemeen was het toch een lekker weekend. Vrijdag avond uit eten bij het Hof van Schoorl met Cees en moeders. Zaterdag een gezellige middag en avond gehad met de kids. De bedoeling was lootjes trekken voor de kerst, maar dat werd toch digitaal. Verder zouden we gaan kijken naar een datum en locatie voor het familieweekend. Ook dat werd niks en tenslotte moest dat alles onder het genot van een bockbiertje plaats vinden. Dat werd wel wat, en iedereen proefde er wel minimaal eentje. Door het weer, dat de laatste dagen toch minder wordt, ging het fietsen met Ton niet door. Dus om tien uur rolde ik uit bed, nam een douche en om half elf stond ik tosti’s klaar te maken en sinaasappelen te persen. Het werd een rustige zondag waarbij we ’s avonds de plaatselijke snackbar spekte om er vervolgens achter te komen dat de frieten niet te eten waren. Nadat Lotte om half elf naar bed ging bleef ik nog even zitten. Eerst een aflevering van Haven gekeken en daarna toch ook maar gaan slapen.
Zoals gezegd mijn weekend werd nog met twee dagen verlengt en maandag werd ik pas om half elf wakker. Rustig wakker geworden met een ontbijtje van krentenbollen en koffie. Opnieuw een aflevering van Haven gekeken en daarna alles klaar gemaakt voor afleveren bij de kringloop. De emballage geregeld, kleingeld gestort en tenslotte bij Karwei nog een spiegel en een kleedje gekocht. Verder twee wassen gedraaid en het eten klaargemaakt. Een wel besteedde dag die ’s avonds een vervolg kreeg met het uitstekende concert van Nik Kershaw in de Boerderij in Zoetermeer. Bij thuiskomst tegen twaalven, ik had Paul nog thuis gebracht, nog even achter de laptop gedoken om foto’s te plaatsen op Flickr en Facebook. Nog een lekker biertje gedronken en daarna naar bed.
Dinsdag om half tien wakker geworden en zoals gezegd heb ik er een lummeldag van gemaakt. Nog wel een recensie afgeschreven en verstuurd, maar voornamelijk de dag gebruikt om te hangen en te slapen. ’s Middags nog zo’n anderhalf uur geslapen en ’s avonds na het eten bank gehangen. We zijn niet gaan zwemmen.
Woensdag was een dag vol Exchange gerelateerde werkzaamheden. En ook de donderdag is er al weer mee begonnen. Hoe deze dag verder verloopt is afwachten. Vanmiddag weer een coaching sessie. Ik loop er heel hard over te denken om de stekker eruit te trekken. Merk gewoon dat thuis alles relaxter verloopt . Lotte geeft zelfs al aan dat de oude Wilco is terug gekeerd. Verder voel ik mij ook goed en merk ik ook dat alles relaxter en makkelijker verloopt.
Eerst de werkdag maar volbrengen voordat ik naar Leiden reis.
17 november 2011
De mistige donderdag
Een grijze mistdeken ligt over de stad en het uitzicht is niet echt bevorderlijk voor je humeur. Het was vanmorgen een drukte van belang in ons kleine dorpje toen, door een auto-ongeluk waarbij vier auto’s betrokken waren, één van de toegangswegen compleet werd afgesloten. Lotti, die Liz weer voor haar wekelijkse dagje bij oma langs kwam brengen, was genoodzaakt om via de snelweg te komen, omdat er geen doorkomen aan was ter hoogte van Bob’s. De wereld leek in ieder geval het verkeer en het openbaar vervoer in zijn greep te houden. Binnen de kortste keren ontstond er een file op de doorgaande weg en op het station meldde de omroeper dat er treinen waren uitgevallen.
Gelukkig reed mijn trein wel op tijd, maar bij vertrek zat deze al voller dan normaal. Binnen een paar stations waren de stoelen vergeven en hoopte de mensen zich op in de looppaden en op de balkons. Gezellige manier om je dag te beginnen. Zeker toen bij het uitstappen op Haarlem bleek dat een ‘erehaag’ van minstens zes rijen dik al stond te trappelen om de vrij gekomen zitplaatsen te bemachtigen. Collega’s arriveerde later dan normaal op het werk omdat de snelwegen zich vulde met lange files.
Deze donderdag mag ik aan het eind van de middag mijn tweede coach sessie bij gaan wonen. Het is dat ik het niet meer af kan zeggen, want de zin ontbreekt me vandaag. Het kostte me vanmorgen al moeite uit bed te komen waarna de warme douche mij ook van de stap in de koude wereld probeerde te onthouden. Maar ik overwon de verlokkingen en zit nu weer op het werk. Ik zal de dag gerust wel doorkomen en anders is er nog de paracetamol, die alles onderdrukt waar ik last van zou kunnen krijgen.
16 november 2011
Coaching
Een eerste coaching sessie wat moet je er van verwachten. Al snel uit de brand geholpen door de mededeling dat het geen doorzaag uurtje is, dat we niet samen het verleden in duiken om oorzaken te achterhalen. Werken vanuit het heden en bouwen naar de toekomst. Een hele opluchting moet ik zeggen.
Er is natuurlijk genoeg uit het verleden dat het heden gevormd heeft. De persoon uit het heden wordt geanalyseerd en gekneed naar en voor de toekomst. Mijn woorden, want dat is mijn interpretatie na zo’n eerste sessie. Wat verwacht ik er eigenlijk van? Acceptatie van mijn ziekte, en de wetenschap dat ik mezelf beter moet leren kennen. Mijn vrouw zou zeggen het leren omgaan met anderen, anderen leren te lezen aan de hand van hun lichaamshouding. Zelf je eigen lichaamshouding onder controle hebben en weten hoe je je opstelt. Aandacht geven aan anderen en luisteren naar anderen. Ook handelen naar de beloftes die je maakt en geen dingen voor je uitschuiven. Weten waar je grenzen liggen en deze ook aangeven.
Ben ik dat, kan ik dat? De afgelopen 45 jaar heb ik mijn leven toch redelijk goed onder controle gehad. Ben ik toch overal fijn doorheen gelaveerd. Ik kan er trots op zijn dat ik een vrouw heb, een baan en een eigen huis. Dat ik een aardig sociaal leven heb en met vakantie kan. Ja dat zijn de behaalde successen naar de buitenwereld toe. Mijn huidige baan is de zoveelste in een rij van velen. Mijn vrouw en ik hebben best wel meningsverschillen en niet alles verloopt van een leien dakje. Dat sociale leven valt ook nog wel mee, want het liefst trek ik mij terug in mijn kamer en zit ik achter de computer. Over het algemeen schik ik mij wel in de behaalde successen en ben er ook trots op.
Het is alleen dat ik van mijn stuk gebracht ben door mijn ziekte en dat deze oude wonden heeft opengereten die ik diep weg had gestopt. Of is het de combinatie met het overlijden van mijn vader en de manier waarop ik vorig jaar bij mijn oude werkgever ben weggestuurd, waardoor ik nu in een situatie zit, waardoor ik onzeker ben, problemen heb met dingen te onthouden, zaken soms niet goed kan benoemen en af en toe het idee krijg voorbijgestreefd te worden door een ander. Juist daarom heb ik voor deze coaching gekozen, ik moet simpel weg mijn zekerheid weer op de rails krijgen. Of zoals mijn vrouw zegt: ”ik wil de stoere Wilco terug.”
Er is natuurlijk genoeg uit het verleden dat het heden gevormd heeft. De persoon uit het heden wordt geanalyseerd en gekneed naar en voor de toekomst. Mijn woorden, want dat is mijn interpretatie na zo’n eerste sessie. Wat verwacht ik er eigenlijk van? Acceptatie van mijn ziekte, en de wetenschap dat ik mezelf beter moet leren kennen. Mijn vrouw zou zeggen het leren omgaan met anderen, anderen leren te lezen aan de hand van hun lichaamshouding. Zelf je eigen lichaamshouding onder controle hebben en weten hoe je je opstelt. Aandacht geven aan anderen en luisteren naar anderen. Ook handelen naar de beloftes die je maakt en geen dingen voor je uitschuiven. Weten waar je grenzen liggen en deze ook aangeven.
Ben ik dat, kan ik dat? De afgelopen 45 jaar heb ik mijn leven toch redelijk goed onder controle gehad. Ben ik toch overal fijn doorheen gelaveerd. Ik kan er trots op zijn dat ik een vrouw heb, een baan en een eigen huis. Dat ik een aardig sociaal leven heb en met vakantie kan. Ja dat zijn de behaalde successen naar de buitenwereld toe. Mijn huidige baan is de zoveelste in een rij van velen. Mijn vrouw en ik hebben best wel meningsverschillen en niet alles verloopt van een leien dakje. Dat sociale leven valt ook nog wel mee, want het liefst trek ik mij terug in mijn kamer en zit ik achter de computer. Over het algemeen schik ik mij wel in de behaalde successen en ben er ook trots op.
Het is alleen dat ik van mijn stuk gebracht ben door mijn ziekte en dat deze oude wonden heeft opengereten die ik diep weg had gestopt. Of is het de combinatie met het overlijden van mijn vader en de manier waarop ik vorig jaar bij mijn oude werkgever ben weggestuurd, waardoor ik nu in een situatie zit, waardoor ik onzeker ben, problemen heb met dingen te onthouden, zaken soms niet goed kan benoemen en af en toe het idee krijg voorbijgestreefd te worden door een ander. Juist daarom heb ik voor deze coaching gekozen, ik moet simpel weg mijn zekerheid weer op de rails krijgen. Of zoals mijn vrouw zegt: ”ik wil de stoere Wilco terug.”
9 november 2011
Alles voor het goede doel
De weken verstrijken in rap tempo en helaas bijna ook allemaal in hetzelfde stramien. Vijf dagen werken en daarna een weekend om bij te komen. Maar ook die weekenden vullen zich steeds vaker met sociale afspraken, zoals afgelopen weekend twee verjaardagen.
Ook de huishoudelijke verplichtingen eisen gedurende het weekend hun aandacht op. Nu we zo aan het opruimen zijn in ons huis, en daarbij ook de kamers qua indeling veranderen komt er nog maar weinig van een relaxt weekend. Maar goed het geeft wel een gevoel van voldoening als je na een weekend weer tegen een opgeruimde en opnieuw ingedeelde kamer aankijkt. De komende weken zullen er hopelijk aardig wat spullen op Marktplaats verschijnen en anders gaan ze naar de kringloop. Maar goed alles voor het goede doel.
Gelukkig ook weer eens wat goed nieuws op het ziekte front. Gisteren zat ik voor de verandering weer eens in het zieken huis. Deze keer voor een MRI scan en een EMG. De MRI scan viel ontzettend mee, maar de EMG was van een ander niveau. Je moet als medewerker wel een heel rare kijk op mensen hebben, zeker wanneer je in een ziekenhuis werkt, wanneer je een EMG van patiënten wens te maken. De dame in kwestie was op zich een gezellige tante, maar enig sadistische neigingen kan ik haar niet onthouden. Een EMG is simpel gezegd het legaal elektrocuteren van patiënten, want die hebben tenslotte toestemming gegeven om zich te laten onderzoeken. In mijn geval werden er drie elektrodes op mijn rechterhand geplaatst waarna op verschillende punten op de arm een stroomstoot gezet wordt. Het voelt als tegen schrikdraad lopen, al is de medewerker in staat om de sterkte van de stoot aan te passen. Ik kan zeggen dat dit geen lekkere ervaring was. Maar zoals eerder in deze blog al opgemerkt alles voor het goede doel.
De uitslag bleek niets van doen te hebben met de Sarcoïdose. De neuroloog gaat uit van een geblokkeerde zenuw en heeft mensendiek voorgeschreven. Volgende week laat hij nog de uitslag weten van de MRI en over zes weken heb ik weer een afspraak met hem.
Ook de huishoudelijke verplichtingen eisen gedurende het weekend hun aandacht op. Nu we zo aan het opruimen zijn in ons huis, en daarbij ook de kamers qua indeling veranderen komt er nog maar weinig van een relaxt weekend. Maar goed het geeft wel een gevoel van voldoening als je na een weekend weer tegen een opgeruimde en opnieuw ingedeelde kamer aankijkt. De komende weken zullen er hopelijk aardig wat spullen op Marktplaats verschijnen en anders gaan ze naar de kringloop. Maar goed alles voor het goede doel.
Gelukkig ook weer eens wat goed nieuws op het ziekte front. Gisteren zat ik voor de verandering weer eens in het zieken huis. Deze keer voor een MRI scan en een EMG. De MRI scan viel ontzettend mee, maar de EMG was van een ander niveau. Je moet als medewerker wel een heel rare kijk op mensen hebben, zeker wanneer je in een ziekenhuis werkt, wanneer je een EMG van patiënten wens te maken. De dame in kwestie was op zich een gezellige tante, maar enig sadistische neigingen kan ik haar niet onthouden. Een EMG is simpel gezegd het legaal elektrocuteren van patiënten, want die hebben tenslotte toestemming gegeven om zich te laten onderzoeken. In mijn geval werden er drie elektrodes op mijn rechterhand geplaatst waarna op verschillende punten op de arm een stroomstoot gezet wordt. Het voelt als tegen schrikdraad lopen, al is de medewerker in staat om de sterkte van de stoot aan te passen. Ik kan zeggen dat dit geen lekkere ervaring was. Maar zoals eerder in deze blog al opgemerkt alles voor het goede doel.
De uitslag bleek niets van doen te hebben met de Sarcoïdose. De neuroloog gaat uit van een geblokkeerde zenuw en heeft mensendiek voorgeschreven. Volgende week laat hij nog de uitslag weten van de MRI en over zes weken heb ik weer een afspraak met hem.
2 november 2011
Mattheus Passion
Er mankeert iets aan me, of ik ben gek geworden. Zestien jaar wist ik de boot af te houden, zestien jaar zong ik geen klassieke noot meer, maar toen mijn zus mij afgelopen maandag een e-mail stuurde of ik zin had om nog één keer de Mattheus Passion mee te zingen, dacht ik heel even na en zei ja.
Dus ik heb mij opgegeven, surfte naar de website van het koor waar ik zelf zo’n tien jaar op gezeten had en meldde me aan als projectzanger. Zelfs direct het verschuldigde bedrag overgemaakt zodat er nu eigenlijk geen weg meer terug is. Ik ga de Mattheus weer zingen, zucht. Ja toch wel zucht, want mijn stem heeft zestien jaar training ontbeert. En de ziekte van de afgelopen maanden heeft er flink ingehakt, nog steeds heb ik last van een kuchje, dat soms wel bedwongen lijkt door mijn pufje maar op andere momenten weer voor flinke buien zorgt.
Toch maar even de voorzitter, mijn oom verwittigd van de deelname en daarna ook moeders, die al zestien jaar probeerde me over te halen, verteld dat ik haar laatste concert extra luister zal geven door ook het podium te beklimmen. Gisteren toen mijn zuster jarig was heb ik het haar ook nog verteld, al wist ze het al. Na het telefoongesprek met moeders belde die direct mijn zuster op.
Op 19 januari start ik met project Mattheus Passion. Het kan net zo goed zijn dat het op die datum ook weer eindigt. Want als het hoesten na iedere regel zingen losbarst, kies ik eieren voor mijn geld en stap eruit. Misschien toch hopen dat het dan minder is met dat kuchje. Oh ja, ik moet al wel gaan oefenen, want mijn stem moet weer gesmeerd worden. Kijken of deze kraai het kunstje weer kan flikken.
Dus ik heb mij opgegeven, surfte naar de website van het koor waar ik zelf zo’n tien jaar op gezeten had en meldde me aan als projectzanger. Zelfs direct het verschuldigde bedrag overgemaakt zodat er nu eigenlijk geen weg meer terug is. Ik ga de Mattheus weer zingen, zucht. Ja toch wel zucht, want mijn stem heeft zestien jaar training ontbeert. En de ziekte van de afgelopen maanden heeft er flink ingehakt, nog steeds heb ik last van een kuchje, dat soms wel bedwongen lijkt door mijn pufje maar op andere momenten weer voor flinke buien zorgt.
Toch maar even de voorzitter, mijn oom verwittigd van de deelname en daarna ook moeders, die al zestien jaar probeerde me over te halen, verteld dat ik haar laatste concert extra luister zal geven door ook het podium te beklimmen. Gisteren toen mijn zuster jarig was heb ik het haar ook nog verteld, al wist ze het al. Na het telefoongesprek met moeders belde die direct mijn zuster op.
Op 19 januari start ik met project Mattheus Passion. Het kan net zo goed zijn dat het op die datum ook weer eindigt. Want als het hoesten na iedere regel zingen losbarst, kies ik eieren voor mijn geld en stap eruit. Misschien toch hopen dat het dan minder is met dat kuchje. Oh ja, ik moet al wel gaan oefenen, want mijn stem moet weer gesmeerd worden. Kijken of deze kraai het kunstje weer kan flikken.
Ziekenhuis en fietsen
Vorige week woensdag was het dan zo ver de APK keuring. Dit keer had ik er drie maanden op moeten wachten. De foto van mijn longen was vrij snel gemaakt en toen kon ik bij de long afdeling gaan zitten wachten op het longonderzoek. Maar als je dan eenmaal aan de beurt bent gaat het toch best wel snel en de oefeningen waren gedaan voor ik er erg in had.
Kon direct doorlopen naar de wachtruimte voor de longarts. Het duurde even, en ik doodde de tijd met sudoka’s spelen op mijn Blackberry. Slechts 18 minuten te laat werd ik opgeroepen en werden de foto en het onderzoek doorgenomen. Ook de labresultaten van een bloedafname van enkele weken eerder kwamen aan bod. In het bloed was niets te zien, geen afwijkende waarden. De longfoto zag er op zich goed uit, al waren de lymfeklieren nog steeds zichtbaar. Het longonderzoek was prima verlopen. Ik vroeg of ik weer sporten kon. Een hartfilmpje moest uitsluitsel geven. Toen dat ook geen probleem gaf was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Zondag was dan de eerste fietsronde in maanden. We deden het rustig aan, want m’n vriend had ook al maanden niet meer gereden. Een rondje van zo’n drie kwartier, gemiddelde snelheid rond de twintig kilometer. We kozen voor Heemskerk, Castricum en weer terug naar Uitgeest. De laatste keer dat ik het reed, was ik compleet dood gegaan. Nu ging het eigenlijk van een leien dakje. Maar ja je lichaam toont dan altijd wel andere ongemakken, zoals je achterste die al tijden niet meer gewend is om op een smal zadel te zitten.
Na het fietsen nog een bak koffie gedronken. De plannen voor de middag hebben we maar doorgeschoven toen de regen zich aandiende. Een lekker middagje muziek luisteren en internetten volgde.
Kon direct doorlopen naar de wachtruimte voor de longarts. Het duurde even, en ik doodde de tijd met sudoka’s spelen op mijn Blackberry. Slechts 18 minuten te laat werd ik opgeroepen en werden de foto en het onderzoek doorgenomen. Ook de labresultaten van een bloedafname van enkele weken eerder kwamen aan bod. In het bloed was niets te zien, geen afwijkende waarden. De longfoto zag er op zich goed uit, al waren de lymfeklieren nog steeds zichtbaar. Het longonderzoek was prima verlopen. Ik vroeg of ik weer sporten kon. Een hartfilmpje moest uitsluitsel geven. Toen dat ook geen probleem gaf was er geen vuiltje meer aan de lucht.
Zondag was dan de eerste fietsronde in maanden. We deden het rustig aan, want m’n vriend had ook al maanden niet meer gereden. Een rondje van zo’n drie kwartier, gemiddelde snelheid rond de twintig kilometer. We kozen voor Heemskerk, Castricum en weer terug naar Uitgeest. De laatste keer dat ik het reed, was ik compleet dood gegaan. Nu ging het eigenlijk van een leien dakje. Maar ja je lichaam toont dan altijd wel andere ongemakken, zoals je achterste die al tijden niet meer gewend is om op een smal zadel te zitten.
Na het fietsen nog een bak koffie gedronken. De plannen voor de middag hebben we maar doorgeschoven toen de regen zich aandiende. Een lekker middagje muziek luisteren en internetten volgde.
20 oktober 2011
Toch nog even die NS
Ontving zojuist bericht van de NS. Een bericht die ik de lezer niet wil onthouden, temeer omdat er nu al weer twee dagen gewoon een dubbeldekker trein met vier rijtuigen rijdt.
Antwoord Klantenservice Nederlandse Spoorwegen
Geachte heer Barg ,
Hartelijk dank voor uw reactie.
U bent ontevreden over de vakantiedienstregeling van NS. Dat is vervelend. Graag geef ik u meer achtergrondinformatie.
De aanpassing is doorgevoerd omdat uit metingen blijkt dat er tijdens de herfstvakantie aanmerkelijk minder reizigers zijn. Onze dienstregeling hebben wij hierop aangepast. Op de meeste trajecten blijven minimaal twee treinen per uur rijden.
Als blijkt dat de wijziging nadelig uitpakt voor een groot aantal reizigers dan volgen er aanpassingen. Een toezegging hierover kan ik u niet geven, maar uw melding is uitgebreid geregistreerd. Deze wordt meegenomen bij toekomstige besluiten in deze kwestie.
Alhoewel ik u geen directe oplossing kan bieden ga ik ervan uit u hiermee zo goed mogelijk te hebben geïnformeerd.
Mocht u nog vragen hebben, dan beantwoorden wij deze graag.
Met vriendelijke groet,
A. Thieme
Klantenservice Nederlandse Spoorwegen
En ik stilletjes hopen dat ik enig effect had gehad op de beslissing vanaf gisteren toch maar weer de normale trein in te zetten. Het blijft een raar bedrijf.
Want ik kan me nu wel weer druk gaan lopen maken over waar ze die metingen dan gedaan hebben, wanneer ze die gedaan hebben, maar dat maakt niets meer uit. En dat ze het niet kon oplossen klopt ook niet want, het is wel vreemd dat de dag na mijn klacht plotseling de dubbeldekker gewoon weer op het traject ingezet kan worden. Heb toch ook het idee dat er meerdere mensen gereageerd hebben.
Antwoord Klantenservice Nederlandse Spoorwegen
Geachte heer Barg ,
Hartelijk dank voor uw reactie.
U bent ontevreden over de vakantiedienstregeling van NS. Dat is vervelend. Graag geef ik u meer achtergrondinformatie.
De aanpassing is doorgevoerd omdat uit metingen blijkt dat er tijdens de herfstvakantie aanmerkelijk minder reizigers zijn. Onze dienstregeling hebben wij hierop aangepast. Op de meeste trajecten blijven minimaal twee treinen per uur rijden.
Als blijkt dat de wijziging nadelig uitpakt voor een groot aantal reizigers dan volgen er aanpassingen. Een toezegging hierover kan ik u niet geven, maar uw melding is uitgebreid geregistreerd. Deze wordt meegenomen bij toekomstige besluiten in deze kwestie.
Alhoewel ik u geen directe oplossing kan bieden ga ik ervan uit u hiermee zo goed mogelijk te hebben geïnformeerd.
Mocht u nog vragen hebben, dan beantwoorden wij deze graag.
Met vriendelijke groet,
A. Thieme
Klantenservice Nederlandse Spoorwegen
En ik stilletjes hopen dat ik enig effect had gehad op de beslissing vanaf gisteren toch maar weer de normale trein in te zetten. Het blijft een raar bedrijf.
Want ik kan me nu wel weer druk gaan lopen maken over waar ze die metingen dan gedaan hebben, wanneer ze die gedaan hebben, maar dat maakt niets meer uit. En dat ze het niet kon oplossen klopt ook niet want, het is wel vreemd dat de dag na mijn klacht plotseling de dubbeldekker gewoon weer op het traject ingezet kan worden. Heb toch ook het idee dat er meerdere mensen gereageerd hebben.
19 oktober 2011
Gewone werkdag
Vanmorgen een trein met vier dubbeldekker rijtuigen, zowaar een luxe in een week waarin we de afgelopen dagen als sardientjes vervoerd werden. Ruimte genoeg voor iedereen en aangenaam vertoeven en reizen. De vraag is of de NS mijn klacht al heeft gelezen en hierop geanticipeerd heeft, zonder mij hier echter van te verwittigen, of dat er toch in de planning rekening mee was gehouden een trein met meer capaciteit in te zetten.
Verder vandaag weer een gewone werkdag uit het leven van Wilco voor de boeg. Een aantal vaste werkzaamheden, vermengt met onverwachte zaken en uitdagingen, een pauze, die bij goed weer buiten doorgebracht wordt, en om vijf uur de gang naar het station om de trein naar huis te nemen.
Ik weet zeker dat ik de dag wel weer doorkom.
Verder vandaag weer een gewone werkdag uit het leven van Wilco voor de boeg. Een aantal vaste werkzaamheden, vermengt met onverwachte zaken en uitdagingen, een pauze, die bij goed weer buiten doorgebracht wordt, en om vijf uur de gang naar het station om de trein naar huis te nemen.
Ik weet zeker dat ik de dag wel weer doorkom.
18 oktober 2011
Oerblond
En daar was het dan. Donderdag 13 oktober ontving ik Hertog Jan de melding dat die avond de commercial van Oerblond op YouTube te bewonderen zou zijn.
En ja hoor als een volleert acteur prijk ik in de nieuwe commercial van Hertog Jan. Stoer het glas bier in de hand, ben ik gedurende de commercial meerdere keren te bewonderen.
De reis naar Deurne en de 2½ uur draaien bleken dus goed besteed te zijn.Het enige wat mij wel bevreemd is dat ik nu al vier dagen tevergeefs de TV kanalen afstruin naar reclameblokken om de commercial daar te bewonderen.
voor de liefhebber ik ben de eerste twee seconden zichtbaar en kom dan in seconde 12 en 13 nog een keer langs.
De herfstvakantie kronkel van de NS
Het is herfstvakantie en dus heeft de NS besloten dat op bepaalde trajecten het wel toegelaten is de trein aan te passen. Ik rij iedere morgen om 7:49 van station Uitgeest naar station Haarlem met de stoptrein. Een gewoonte die er bij mij is ingeslopen, nadat ik iedere morgen geconfronteerd werd met de volle sneltrein van 8:01, waarbij je maar iedere keer weer vooraan moet proberen te staan, om nog een zitplaats te kunnen bemachtigen. De stoptrein is een drie rijtuigen lange dubbeldekker, met, naar men zou verwachten, genoeg ruimte om al die forensen een zitplaats te kunnen bieden. Nou beste NS dan kom je bedrogen uit, want het komt al geregeld voor dat de gangpaden vol staan (en dan te bedenken dat ze werkelijk in het hoofdkantoor te Utrecht met het idee liepen de lijn op te heffen, omdat het niet rendabel was).
En nu vanwege de herfstvakantie heeft men maar besloten dat het traject het wel aan kan om met een enkele sprinter rijtuig te worden gereden. Gevolg is dus nu dat bij station Beverwijk, het derde station, de spreekwoordelijke schoenlepel te voorschijn gehaald moet worden om reizigers in de trein te krijgen. En dan volgen er tot Haarlem nog vier tussenstations. Het laat zich raden dat we tegen die tijd als sardientjes vervoerd worden.
Nu kun je op de NS site een klacht indienen. Dus vol goede moed een klachtenformulier ingevuld met de volgende tekst:
Met de herfstvakantie rijdt er nu al voor de tweede opeenvolgende dag een enkel sprinter rijtuig op het stoptrein traject Uitgeest-Haarlem-Amsterdam CS. Waar normaal een trein met drie dubbeldekker rijtuigen ingezet wordt moet men zich nu vanaf Beverwijk in de trein persen. Ik vind dit mensonterend en snap niet hoe de planner van de NS op het idee is gekomen om dit te realiseren. Alsof door de herfstvakantie de trein plotseling leeg zou zijn.
Ik zou hier graag vanaf morgen verandering in zien, zodat mensen niet bijna gaan knokken als er een stoeltje vrij komt. We zijn geen vee dat u zo maar even vervoerd van A naar B.
Tevreden met de tekst druk je op verzenden en dan volgt de teleurstelling en het ongeloof. Want wat geeft de NS als eerste antwoord: “We doen ons best om uw vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden.”
Natuurlijk wordt er nog een e-mailtje aan gewijd, want de NS is tenslotte de slechtste niet, maar ook die laat je in teleurstelling en ongeloof achter.
Geachte heer, mevrouw,
Dank voor uw e-mail. We doen ons best om uw vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden.
Met vriendelijke groet,
Klantenservice Nederlandse Spoorwegen
Beste NS tegen de tijd dat jullie dus een antwoord aan mij bedacht hebben is het weekend en uiterlijk volgende week maandag. Dan rijden de treinen weer normaal en hebben we, met een beetje geluk, geen last meer van de door u slecht doordachte herfstvakantie oplossing.
En nu vanwege de herfstvakantie heeft men maar besloten dat het traject het wel aan kan om met een enkele sprinter rijtuig te worden gereden. Gevolg is dus nu dat bij station Beverwijk, het derde station, de spreekwoordelijke schoenlepel te voorschijn gehaald moet worden om reizigers in de trein te krijgen. En dan volgen er tot Haarlem nog vier tussenstations. Het laat zich raden dat we tegen die tijd als sardientjes vervoerd worden.
Nu kun je op de NS site een klacht indienen. Dus vol goede moed een klachtenformulier ingevuld met de volgende tekst:
Met de herfstvakantie rijdt er nu al voor de tweede opeenvolgende dag een enkel sprinter rijtuig op het stoptrein traject Uitgeest-Haarlem-Amsterdam CS. Waar normaal een trein met drie dubbeldekker rijtuigen ingezet wordt moet men zich nu vanaf Beverwijk in de trein persen. Ik vind dit mensonterend en snap niet hoe de planner van de NS op het idee is gekomen om dit te realiseren. Alsof door de herfstvakantie de trein plotseling leeg zou zijn.
Ik zou hier graag vanaf morgen verandering in zien, zodat mensen niet bijna gaan knokken als er een stoeltje vrij komt. We zijn geen vee dat u zo maar even vervoerd van A naar B.
Tevreden met de tekst druk je op verzenden en dan volgt de teleurstelling en het ongeloof. Want wat geeft de NS als eerste antwoord: “We doen ons best om uw vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden.”
Natuurlijk wordt er nog een e-mailtje aan gewijd, want de NS is tenslotte de slechtste niet, maar ook die laat je in teleurstelling en ongeloof achter.
Geachte heer, mevrouw,
Dank voor uw e-mail. We doen ons best om uw vraag binnen 5 werkdagen te beantwoorden.
Met vriendelijke groet,
Klantenservice Nederlandse Spoorwegen
Beste NS tegen de tijd dat jullie dus een antwoord aan mij bedacht hebben is het weekend en uiterlijk volgende week maandag. Dan rijden de treinen weer normaal en hebben we, met een beetje geluk, geen last meer van de door u slecht doordachte herfstvakantie oplossing.
6 oktober 2011
Beekman & Beekman...
...of de reclame van een nieuw biertje
Afgelopen maandag bezocht ik het grand café Beekman & Beekman in Deurne. De naam is afgeleid van het boek tevens eerste deel van de trilogie van Toon Kortooms, dat in 1949 verscheen en zich afspeelt op de Peel. Het grand café draagt de naam sinds 2000 en is gevestigd in de oude dorpsherberg aan de Markt.
Wat moet hij op een maandag in een grand café in Noord-Brabant terwijl het een werkdag is. Nou eigenlijk ligt het antwoord verpakt in een aantal e-mails die ik sinds woensdag 28 september ontving en verstuurde. Hertog Jan zocht voor de reclame van hun nieuwe speciaal bier Oerblond figuranten en mensen die meegedaan hadden aan de Proeverij en geïnteresseerd waren konden zich bij het reclamebureau aanmelden. Ik stuurde een e-mail en meldde mijn interesse. Foto’s werden gevraagd en verzonden en donderdagmiddag vernam ik uitgekozen te zijn om maandag te mogen figureren in de reclame. Het leverde vrijdag geen probleem op om een vrije dag te krijgen en dus zat ik maandag morgen om half elf in de trein naar Deurne. Op de koptelefoon draaide de recensie CD’s voor iO Pages en onderwijl las ik het boek Empire van Orson Scott Card.
De reis verliep voorspoedig en ik arriveerde ruim op tijd op station Deurne. Een korte wandeling bracht me in het centrum van Deurne waar het grand café door de vrachtwagens en opgestelde lampen makkelijk te lokaliseren was. Ik meldde me bij de coördinatrice en in afwachting van wat komen zou, zette ik mij neder op het terras. Er werden op dat moment nog korte scenes met acteurs gedraaid. Langzaam druppelde de figuranten binnen en om half drie werden we op de set geroepen. Met een glas bier in ons hand werden in de daarop volgende twee en een half uur verschillende korte scenes uitgeprobeerd, met wisselend resultaat.
Tegen vijf uur vond men dat het er goed op stond. Figuranten die via de e-mail of Facebook gecharterd waren konden vertrekken. Het reclamebureau had nog een leuk goody pakket voor ons en daarna was het weer hup naar huis. Een leuke ervaring rijker en in afwachting of ik in de uiteindelijke commercial zou opduiken, zette ik mij weer met muziek en boek in de trein op weg naar huis.
Afgelopen maandag bezocht ik het grand café Beekman & Beekman in Deurne. De naam is afgeleid van het boek tevens eerste deel van de trilogie van Toon Kortooms, dat in 1949 verscheen en zich afspeelt op de Peel. Het grand café draagt de naam sinds 2000 en is gevestigd in de oude dorpsherberg aan de Markt.
Wat moet hij op een maandag in een grand café in Noord-Brabant terwijl het een werkdag is. Nou eigenlijk ligt het antwoord verpakt in een aantal e-mails die ik sinds woensdag 28 september ontving en verstuurde. Hertog Jan zocht voor de reclame van hun nieuwe speciaal bier Oerblond figuranten en mensen die meegedaan hadden aan de Proeverij en geïnteresseerd waren konden zich bij het reclamebureau aanmelden. Ik stuurde een e-mail en meldde mijn interesse. Foto’s werden gevraagd en verzonden en donderdagmiddag vernam ik uitgekozen te zijn om maandag te mogen figureren in de reclame. Het leverde vrijdag geen probleem op om een vrije dag te krijgen en dus zat ik maandag morgen om half elf in de trein naar Deurne. Op de koptelefoon draaide de recensie CD’s voor iO Pages en onderwijl las ik het boek Empire van Orson Scott Card.
De reis verliep voorspoedig en ik arriveerde ruim op tijd op station Deurne. Een korte wandeling bracht me in het centrum van Deurne waar het grand café door de vrachtwagens en opgestelde lampen makkelijk te lokaliseren was. Ik meldde me bij de coördinatrice en in afwachting van wat komen zou, zette ik mij neder op het terras. Er werden op dat moment nog korte scenes met acteurs gedraaid. Langzaam druppelde de figuranten binnen en om half drie werden we op de set geroepen. Met een glas bier in ons hand werden in de daarop volgende twee en een half uur verschillende korte scenes uitgeprobeerd, met wisselend resultaat.
Tegen vijf uur vond men dat het er goed op stond. Figuranten die via de e-mail of Facebook gecharterd waren konden vertrekken. Het reclamebureau had nog een leuk goody pakket voor ons en daarna was het weer hup naar huis. Een leuke ervaring rijker en in afwachting of ik in de uiteindelijke commercial zou opduiken, zette ik mij weer met muziek en boek in de trein op weg naar huis.
5 oktober 2011
Terugblik op een hectische periode deel 2
Op zaterdag 2 juli vertrokken we voor een vakantie van twee weken naar Zwitserland, in het kanton Berner-Oberland. De eerste week verbleven we in een Ferienwohnung in Faulensee. Bij een ouder stel genaamd Bühlman. De woning lag met zijn achterkant langs de doorgaande weg en vanuit onze slaapkamer aan de voorkant keken we op de Niessen, de Zwitserse natuurlijke pyramide.
Deze eerste week deden we het rustig aan. Ondanks het mooie weer ondernamen we twee wandelingen naar Spiez, de kustweg, bezochten we de Niederhorn, Thun en Interlaken. Verder namen we ook onze rust om bij te tanken. Lazen onze meegenomen boeken en genoten van het weer. In de avonden wanneer het wat koeler werd maakte we nog een wandeling door het dorp, terwijl we zelfs twee middagen op een strandje doorbrachten en zwommen in de Thunersee. Uit eten deden we een avond bij de Seerose, het leverde wel een gepeperde rekening op maar de ambiance was bovenmatig prettig.
De tweede week brachten we weer door in de ons bekende omgeving van het Kanderdal, waar we in een zeer riante Ferienwohnung verbleven. We maakte dit keer tripjes naar de Oeschynensee, Schynige Platte, First, Grindelwald, Brienz en haar Rothorn. We aten nog een keertje heel lekker bij de stationsrestauratie van Spiez en moesten helaas een dag schuilen in de woning vanwege de regen.
Een zeer geslaagde vakantie in Zwitserland werd nog gevolgd door een week thuis. De maandag na thuiskomst ontving ik de bevestigende diagnose dat ik Sarcoïdose had, of ook wel Sarco, zoals ze het op de Forum pagina noemen. Had me ondertussen flink ingelezen en het werd nu zaak om een plan van aanpak te maken voor het terugkeren naar 100% werken. Een bezoek aan de longarts, met de nodige onderzoeken en bloedafname, liet een verbeterd beeld zien, al bleek ik een opgezette mild te hebben. De lymfeklier was afgenomen, mijn longinhoud toegenomen en mijn bloedwaarden werden langzaam normaler zodat de longarts een volgende controle voor eind oktober inplande.
Na mijn vakantie begon ik met 50%, vijf dagen van vier uur. Iedere twee weken voerde ik het aantal met een uur op, totdat ik halverwege september weer op 100% zat. De vermoeidheid bleef, zodat de weekenden voornamelijk gebruikt werden voor het bijtanken, dus veel rusten. Pas eind september maakte ik weer voor het eerst afspraken.
Terugkijkend kan ik stellen dat ik mij beter voel dan een aantal maanden terug maar weet dat ik er nog lang niet ben. Ik herstel nog steeds, de irritante hoest is er soms wel en soms niet. Bij het minste of geringste pijntje, tinteling of wat dan ook schiet je bijna in de stress voor weer een mogelijke aanval en ik kijk reikhalzend uit naar eind oktober wanneer de volgende periodieke controle plaats vind. Volgende week zit ik weer bij de neuroloog, omdat ik al weken een tinteling in mijn rechter arm en hand voel.
Gelukkig kan ik weer hele dagen werken en zijn mijn nachten nu voldoende om weer volledig bij te tanken. Hoe mijn toekomst er verder uit zal zien durf ik niet te bedenken. Ik leef soms bij de dag, maar probeer wel weer afspraken te maken en leuke dingen te doen.
Deze eerste week deden we het rustig aan. Ondanks het mooie weer ondernamen we twee wandelingen naar Spiez, de kustweg, bezochten we de Niederhorn, Thun en Interlaken. Verder namen we ook onze rust om bij te tanken. Lazen onze meegenomen boeken en genoten van het weer. In de avonden wanneer het wat koeler werd maakte we nog een wandeling door het dorp, terwijl we zelfs twee middagen op een strandje doorbrachten en zwommen in de Thunersee. Uit eten deden we een avond bij de Seerose, het leverde wel een gepeperde rekening op maar de ambiance was bovenmatig prettig.
De tweede week brachten we weer door in de ons bekende omgeving van het Kanderdal, waar we in een zeer riante Ferienwohnung verbleven. We maakte dit keer tripjes naar de Oeschynensee, Schynige Platte, First, Grindelwald, Brienz en haar Rothorn. We aten nog een keertje heel lekker bij de stationsrestauratie van Spiez en moesten helaas een dag schuilen in de woning vanwege de regen.
Een zeer geslaagde vakantie in Zwitserland werd nog gevolgd door een week thuis. De maandag na thuiskomst ontving ik de bevestigende diagnose dat ik Sarcoïdose had, of ook wel Sarco, zoals ze het op de Forum pagina noemen. Had me ondertussen flink ingelezen en het werd nu zaak om een plan van aanpak te maken voor het terugkeren naar 100% werken. Een bezoek aan de longarts, met de nodige onderzoeken en bloedafname, liet een verbeterd beeld zien, al bleek ik een opgezette mild te hebben. De lymfeklier was afgenomen, mijn longinhoud toegenomen en mijn bloedwaarden werden langzaam normaler zodat de longarts een volgende controle voor eind oktober inplande.
Na mijn vakantie begon ik met 50%, vijf dagen van vier uur. Iedere twee weken voerde ik het aantal met een uur op, totdat ik halverwege september weer op 100% zat. De vermoeidheid bleef, zodat de weekenden voornamelijk gebruikt werden voor het bijtanken, dus veel rusten. Pas eind september maakte ik weer voor het eerst afspraken.
Terugkijkend kan ik stellen dat ik mij beter voel dan een aantal maanden terug maar weet dat ik er nog lang niet ben. Ik herstel nog steeds, de irritante hoest is er soms wel en soms niet. Bij het minste of geringste pijntje, tinteling of wat dan ook schiet je bijna in de stress voor weer een mogelijke aanval en ik kijk reikhalzend uit naar eind oktober wanneer de volgende periodieke controle plaats vind. Volgende week zit ik weer bij de neuroloog, omdat ik al weken een tinteling in mijn rechter arm en hand voel.
Gelukkig kan ik weer hele dagen werken en zijn mijn nachten nu voldoende om weer volledig bij te tanken. Hoe mijn toekomst er verder uit zal zien durf ik niet te bedenken. Ik leef soms bij de dag, maar probeer wel weer afspraken te maken en leuke dingen te doen.
Terugblik op een hectische periode deel 1
Een jaar voorbij en voor het eerst een bijdrage aan deze blog. Wat een jaar is het geweest. Gek om terug te kijken alsof het 31 december is, terwijl we pas in begin oktober zitten. Maar 2011 verloopt zo hectisch, dat had ik mijzelf vooraf niet durven toewensen. Om maar chronologisch te beginnen.
Het examen Windows server 2008 waarvan ik in de bijdrage van 18 oktober 2010 melding maakte heb ik twee keer gemaakt. Beide keren zakte ik op 26 punten (774 van de benodigde 800). Eind november kwam ik in contact met een recruitment bureau in Baarn die een IT beheerder zochten bij Hotelspecials in Haarlem. De rekruteer was na het eerste gesprek zeer enthousiast en een week later werd ik op gesprek gevraagd in Haarlem. Bij thuiskomst belde ik de rekruteer op, die weer enthousiast klonk. Goede indruk gemaakt en op naar het tweede gesprek weer een week later. Vrijdag 10 december tekende ik mijn contract en mandag 13 december, notabene de verjaardag van mijn moeder, had ik mijn eerste werkdag. Ondertussen werk ik er alweer tien maanden.
En zo rolden we 2011 binnen. Weer een baan, bij een leuk jong bedrijf en de mogelijkheid om plannen te maken voor de toekomst. Nou zo leek het dus, want eind januari begon ik mij vermoeid te voelen. Ik sleepte mezelf door de dagen heen. ’s Morgens ging het allemaal nog wel, maar ’s middags raakte ik vermoeid, kreeg verhoging en wilde maar één ding: SLAPEN. Half februari, notabene op Valentijnsdag, werd ik ziek. In eerste instantie, na vijf dagen ziekte, dacht de huisarts aan een longontsteking. Een week antibiotica zou wonderen doen. Maar ik werd alleen maar zieker. De verhoging was nu een echte koorts geworden, waarbij de thermometer geregeld boven de 39° Celsius zat.
Dus na een week weer naar de dokter. De bloedafname leverde niets op, maar toen ik een paar dagen later weer bij hem zat en hij mij inwendig onderzocht vond hij een prostaat ontsteking. Opnieuw werd ik op een antibiotica kuur gezet; nu voor acht weken. Ik begon weer voorzichtig met werken. Werkte halve dagen en lag eigenlijk de hele middag in bed bij te komen. Begon ook flink af te vallen. Iets wat ik al tijden graag wilde, maar wat ik niet op deze manier verwacht had. Een nieuw bloedonderzoek en inwendig onderzoek bij de huisarts leverde tegenstrijdige resultaten op en de huisarts besloot me door te sturen naar de uroloog. Die oordeelde, aan de hand van een echo, dat ik geen prostaat ontsteking had en ik werd van de antibiotica afgehaald. Opluchting, maar de koorts bleef. Mijn dagelijkse temperatuur lag gemiddeld dik boven de 38° Celsius per dag, ik had er een raar hoesje bij gekregen, en zat nu te wachten tot ik bij de internist mocht komen. Werkte nog steeds halve dagen en lag de andere helft in dromenland.
Drie dagen nadat ik van de antibiotica af was gehaald begon ik last van gezichtsuitval te krijgen. Mijn hele rechterkant viel uit. Dus weer naar de huisarts, die mij doorstuurde naar de neuroloog. Een dag later volgde een MRI scan en weer een dag later kreeg ik een rug punctie waarbij hersenvocht uit mijn ruggenmerg werd gehaald. Nou dat heb ik geweten, de drie ergste ziekteweken volgde. Ik was niet meer in staat uit bed te komen, hield het maar een paar minuten staand vol. De veranderende druk in mijn hoofd zorgde voor een continu hoofdpijn, waar zelfs paracetamol niet tegen hielp. Juist in die periode, de vrijdag voor Pasen, bezocht ik de internist en beleefde ik mijn diepste punt. Ik zakte bijna door mijn hoeven tijdens het consult, lag met barstende hoofdpijn anderhalf uur op een bed, was gewoon veel te zwak om nog lopend mijn weg voort te zetten en ging uiteindelijk zelfs nog flink over mijn nek ook. De internist wilde mij opnemen, maar met een vooruitzicht om met Pasen in het ziekenhuis te liggen terwijl er niets gebeurde, sloeg ik het aanbod af en na een longfoto en hernieuwde bloedafnames ging ik naar huis.
April werd mei, mijn internist bleek vervangen te zijn, artsen in opleidingen, dus bij mijn volgende bezoek een ander gezicht maar dezelfde woorden. We kunnen niets vinden, dus een onbekend virus. Maar ik begon te herstellen, nog steeds 23 kilo lichter, maar ik veranderde. De gezichtsverlamming was zo goed als verdwenen en de onderzoeken lieten eigenlijk niets verontrustend zien. Ook mijn routine veranderde. Ik pakte mijn werk weer op; nu drie dagen per week 4 uurtjes met de verzekering het langzaam op te bouwen richting mijn vakantie. De bloedafnames bleven, en eigenlijk alleen een paar vreemde waarden lieten zien dat ik nog wat mankeerde en dan was daar nog dat irritante hoestje.
24 Juni kwam ik opnieuw terug bij de internist. De kleur was terug op mijn gezicht, nog wel hetzelfde gewicht, maar ik begon er beter en sterker uit te zien. Ik had een brief van de huisarts bij me die eigenlijk gewoon een longfoto eiste. De internist ging onder gemor akkoord want de foto zou niets laten zien. Een half uur later vroeg de radioloog haar beleefd doch dringend wat het behandeltraject voor de heer Barg was, want de longfoto liet een flink opgezette lymfeklier zien. Voor het eerst viel de term Sarcoïdose. Binnen een half uur volgde een MRI scan van het gebied en daarna streek ik neer bij de dermatoloog, vanwege een plek op mijn huid. Die begon na het horen van mijn voorgeschiedenis ook al over Sarcoïdose. Na een foto en een biopt mocht ik weer terug naar de internist. Zij had zich onderwijl ingelezen en het halve ziekenhuis al benaderd voor afspraken. De week voor mijn vakantie volgde opnieuw onderzoeken, maar nu gericht, bij KNO arts, oog arts en neuroloog. Even leek het erop dat we de vakantie naar Zwitserland konden afzeggen, maar een hartfilmpje gaf de geruststellende diagnose, we mochten gaan.
Het examen Windows server 2008 waarvan ik in de bijdrage van 18 oktober 2010 melding maakte heb ik twee keer gemaakt. Beide keren zakte ik op 26 punten (774 van de benodigde 800). Eind november kwam ik in contact met een recruitment bureau in Baarn die een IT beheerder zochten bij Hotelspecials in Haarlem. De rekruteer was na het eerste gesprek zeer enthousiast en een week later werd ik op gesprek gevraagd in Haarlem. Bij thuiskomst belde ik de rekruteer op, die weer enthousiast klonk. Goede indruk gemaakt en op naar het tweede gesprek weer een week later. Vrijdag 10 december tekende ik mijn contract en mandag 13 december, notabene de verjaardag van mijn moeder, had ik mijn eerste werkdag. Ondertussen werk ik er alweer tien maanden.
En zo rolden we 2011 binnen. Weer een baan, bij een leuk jong bedrijf en de mogelijkheid om plannen te maken voor de toekomst. Nou zo leek het dus, want eind januari begon ik mij vermoeid te voelen. Ik sleepte mezelf door de dagen heen. ’s Morgens ging het allemaal nog wel, maar ’s middags raakte ik vermoeid, kreeg verhoging en wilde maar één ding: SLAPEN. Half februari, notabene op Valentijnsdag, werd ik ziek. In eerste instantie, na vijf dagen ziekte, dacht de huisarts aan een longontsteking. Een week antibiotica zou wonderen doen. Maar ik werd alleen maar zieker. De verhoging was nu een echte koorts geworden, waarbij de thermometer geregeld boven de 39° Celsius zat.
Dus na een week weer naar de dokter. De bloedafname leverde niets op, maar toen ik een paar dagen later weer bij hem zat en hij mij inwendig onderzocht vond hij een prostaat ontsteking. Opnieuw werd ik op een antibiotica kuur gezet; nu voor acht weken. Ik begon weer voorzichtig met werken. Werkte halve dagen en lag eigenlijk de hele middag in bed bij te komen. Begon ook flink af te vallen. Iets wat ik al tijden graag wilde, maar wat ik niet op deze manier verwacht had. Een nieuw bloedonderzoek en inwendig onderzoek bij de huisarts leverde tegenstrijdige resultaten op en de huisarts besloot me door te sturen naar de uroloog. Die oordeelde, aan de hand van een echo, dat ik geen prostaat ontsteking had en ik werd van de antibiotica afgehaald. Opluchting, maar de koorts bleef. Mijn dagelijkse temperatuur lag gemiddeld dik boven de 38° Celsius per dag, ik had er een raar hoesje bij gekregen, en zat nu te wachten tot ik bij de internist mocht komen. Werkte nog steeds halve dagen en lag de andere helft in dromenland.
Drie dagen nadat ik van de antibiotica af was gehaald begon ik last van gezichtsuitval te krijgen. Mijn hele rechterkant viel uit. Dus weer naar de huisarts, die mij doorstuurde naar de neuroloog. Een dag later volgde een MRI scan en weer een dag later kreeg ik een rug punctie waarbij hersenvocht uit mijn ruggenmerg werd gehaald. Nou dat heb ik geweten, de drie ergste ziekteweken volgde. Ik was niet meer in staat uit bed te komen, hield het maar een paar minuten staand vol. De veranderende druk in mijn hoofd zorgde voor een continu hoofdpijn, waar zelfs paracetamol niet tegen hielp. Juist in die periode, de vrijdag voor Pasen, bezocht ik de internist en beleefde ik mijn diepste punt. Ik zakte bijna door mijn hoeven tijdens het consult, lag met barstende hoofdpijn anderhalf uur op een bed, was gewoon veel te zwak om nog lopend mijn weg voort te zetten en ging uiteindelijk zelfs nog flink over mijn nek ook. De internist wilde mij opnemen, maar met een vooruitzicht om met Pasen in het ziekenhuis te liggen terwijl er niets gebeurde, sloeg ik het aanbod af en na een longfoto en hernieuwde bloedafnames ging ik naar huis.
April werd mei, mijn internist bleek vervangen te zijn, artsen in opleidingen, dus bij mijn volgende bezoek een ander gezicht maar dezelfde woorden. We kunnen niets vinden, dus een onbekend virus. Maar ik begon te herstellen, nog steeds 23 kilo lichter, maar ik veranderde. De gezichtsverlamming was zo goed als verdwenen en de onderzoeken lieten eigenlijk niets verontrustend zien. Ook mijn routine veranderde. Ik pakte mijn werk weer op; nu drie dagen per week 4 uurtjes met de verzekering het langzaam op te bouwen richting mijn vakantie. De bloedafnames bleven, en eigenlijk alleen een paar vreemde waarden lieten zien dat ik nog wat mankeerde en dan was daar nog dat irritante hoestje.
24 Juni kwam ik opnieuw terug bij de internist. De kleur was terug op mijn gezicht, nog wel hetzelfde gewicht, maar ik begon er beter en sterker uit te zien. Ik had een brief van de huisarts bij me die eigenlijk gewoon een longfoto eiste. De internist ging onder gemor akkoord want de foto zou niets laten zien. Een half uur later vroeg de radioloog haar beleefd doch dringend wat het behandeltraject voor de heer Barg was, want de longfoto liet een flink opgezette lymfeklier zien. Voor het eerst viel de term Sarcoïdose. Binnen een half uur volgde een MRI scan van het gebied en daarna streek ik neer bij de dermatoloog, vanwege een plek op mijn huid. Die begon na het horen van mijn voorgeschiedenis ook al over Sarcoïdose. Na een foto en een biopt mocht ik weer terug naar de internist. Zij had zich onderwijl ingelezen en het halve ziekenhuis al benaderd voor afspraken. De week voor mijn vakantie volgde opnieuw onderzoeken, maar nu gericht, bij KNO arts, oog arts en neuroloog. Even leek het erop dat we de vakantie naar Zwitserland konden afzeggen, maar een hartfilmpje gaf de geruststellende diagnose, we mochten gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)