Een grijze mistdeken ligt over de stad en het uitzicht is niet echt bevorderlijk voor je humeur. Het was vanmorgen een drukte van belang in ons kleine dorpje toen, door een auto-ongeluk waarbij vier auto’s betrokken waren, één van de toegangswegen compleet werd afgesloten. Lotti, die Liz weer voor haar wekelijkse dagje bij oma langs kwam brengen, was genoodzaakt om via de snelweg te komen, omdat er geen doorkomen aan was ter hoogte van Bob’s. De wereld leek in ieder geval het verkeer en het openbaar vervoer in zijn greep te houden. Binnen de kortste keren ontstond er een file op de doorgaande weg en op het station meldde de omroeper dat er treinen waren uitgevallen.
Gelukkig reed mijn trein wel op tijd, maar bij vertrek zat deze al voller dan normaal. Binnen een paar stations waren de stoelen vergeven en hoopte de mensen zich op in de looppaden en op de balkons. Gezellige manier om je dag te beginnen. Zeker toen bij het uitstappen op Haarlem bleek dat een ‘erehaag’ van minstens zes rijen dik al stond te trappelen om de vrij gekomen zitplaatsen te bemachtigen. Collega’s arriveerde later dan normaal op het werk omdat de snelwegen zich vulde met lange files.
Deze donderdag mag ik aan het eind van de middag mijn tweede coach sessie bij gaan wonen. Het is dat ik het niet meer af kan zeggen, want de zin ontbreekt me vandaag. Het kostte me vanmorgen al moeite uit bed te komen waarna de warme douche mij ook van de stap in de koude wereld probeerde te onthouden. Maar ik overwon de verlokkingen en zit nu weer op het werk. Ik zal de dag gerust wel doorkomen en anders is er nog de paracetamol, die alles onderdrukt waar ik last van zou kunnen krijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten