Minor Giant - On The Road

FESTIVAL MUSIC 201407

Op 16-jarige leeftijd zet Rindert Lammers zich in 2010 aan het schrijven van muziek. Een jaar later plaatst hij de eerste demo op Soundcloud, die niet lang daarna door Christiaan Bruin (Sky Architect, Chris) wordt ingezongen. Wanneer Rindert een oproep plaatst voor muzikanten om de muziek voor cd op te nemen is het drummer Roy Post die als eerste reageert. Weldra voegen bassist Harry den Hartog (ex-PBII), gitarist zanger Jordi Repkes en toetsenist Jos Heijmans zich bij het duo en eind 2011 wordt de groep Minor Giant gedoopt. In september 2012 verzorgt de groep een prima optreden tijdens het Progmotion festival, terwijl men op dat moment al in de studio verblijft voor de opnames van On The Road; een conceptalbum over de verschillende wegen die de mens gedurende zijn leven bewandelt. De teksten handelen over hoop en kracht, die iedereen nodig heeft op zijn levensreis. Muzikaal gezien steken de composities sterk in elkaar; heerlijke sfeervolle symfonische rock met definieerbare referentiekaders (een mix van Marillion, IQ, Camel en Genesis). Lammers kiest bewust voor de melodieuze uitspattingen, waarbij de platgetreden paden zoveel mogelijk worden vermeden en zowel gitaar als toetsen de hoofdrol opeisen. Het levert een meer dan aangenaam genietbare muzikale reis op, waarbij men zich qua hoogtepunten op de toppen van de Alpen waant. Het resultaat: een onnavolgbaar debuut, waarbij Minor Giant met het bijna 16 minuten durende The Last Road als afsluiter het muzikale en compositorisch kunnen van Rindert Lammers tot in de finesses etaleert. On The Road schaart zich moeiteloos in een top 3 met het neusje van de zalm qua Nederlandse neoprog releases. De andere twee zijn The Killing Silence van Egdon Heath en het titelloze debuut van Light, met zanger Mario Driessen, waar de zang van Jordi Repkes wel wat van weg heeft. Harry den Hartog zal de release van dit uitstekend, haast on-Nederlands aandoende, debuut helaas niet meer meemaken. Hij is, na het opnemen van het album, vervangen door Rik van Dommelen.

Tracklist:

01. On The Road

02. Dream With Eyes Wide Open

03. Lead Me Home

04. Hand In Hand

05. We Are Strangers Here

06. The Last Road

Waar is het eigenlijk voor nodig

Soms overvalt mij het gevoel dingen van mij af te moeten schrijven. In de regel laat ik dat gevoel wegebben, zeg maar de zelf opgelegde censuur. Want wat heb je er nu eigenlijk aan om het van je af te schrijven zegt de nuchtere mij. Maar de emotionele zijde vindt het juist een prima idee. Kom eens uit je comfort zone en durf jezelf bloot te geven. Maar dat is zo niet mezelf.

In het verleden probeerde ik dagboeken bij te houden, maar de zelfopgelegde censuur liet me daar weer snel mee stoppen. Want wat viel er eigenlijk te vertellen. mijn leven was een dagelijkse sleur van werken, tv kijken en slapen. Wat viel er nou met mijn avontuurloze leventje aan te vangen. In boeken beleven hoofdpersonages de meest spannende avonturen, maar het dagelijkse leven wordt gekenmerkt door sleur.

Oké, af en toe een vakantie, een goed boek en een mooi stuk muziek. Het vormen de hoogtepunten in een leven dat overwegend gekenmerkt wordt door een haast vlakke lijn. Een thrillseeker ben ik nooit geweest en wanneer ik daar aan toe zou geven, zou ik steeds meer op zoek gaan naar de kick van de beleving. Een verslaving ligt dan snel op de loer, want juist die kick zorgt voor het doorbreken van de sleur, waardoor je steeds meer die kick op andere wijze wilt herbeleven.

Dagboeken bijhouden, en vandaag de dag een blog bijhouden, blijkt een verplichting met zich mee te brengen. Sowieso wil ik pas op een blog plaatsen als er werkelijk wat te vertellen is. Een recensie is leuk, een verslag van een vakantie gaat ook nog wel, maar het wordt lastiger om onderwerpen aan te snijden.

Het zorgt er voor dat je kiest voor de snelle manier, en dat is simpelweg niks doen. Ik heb het er al vaker over gehad, dat het lastig is om steeds weer te beginnen en te proberen het vol te houden. Ik vind het knap dat mensen in staat blijken dagelijks een blog te schrijven met interessante en relevante onderwerpen, terwijl het mij moeite kost om dit te doen. Ik ben er niet zo van om mijn mening rechtstreeks te ventileren. Ik kijk eerst de kat uit de boom, voordat ik met mijn invalshoek op de proppen kom.

Verrassend om dan te moeten constateren dat er vandaag zowaar al twee stukken uit mijn hand komen, al is de eerste een stuk dat ik een aantal jaren geleden al eens over mezelf schreef. Maar toch vandaag twee bijdrages aan deze blog. Zal ik het dan toch eens gaan leren?

Een late introductie over mijn geloof

Ik kom uit een gereformeerd nest. Moeders is streng gereformeerd opgevoed en pa was Luthers. Het was, zeker in het begin, niet meer dan logisch dat wij mee gingen naar de kerk, een christelijke lagere - en middelbare school bezochten en eigenlijk ook in de gereformeerde jeugdvereniging zouden komen. Ik volgde die uitgestippelde weg nog wel, maar de drie onder mij verzette zich er tegen. Goed tot een bepaalde leeftijd kwamen ze mee, maar toen mijn broer Alex eenmaal de kans schoon zag bleef hij weg uit de kerk. En mijn jongste broer en mijn zus, zij het in mindere mate, namen het gedrag over.

Ik volgde vanaf mijn 14^de catechisatie en was volgens mij een jaar of 18 / 19 dat ik belijdenis deed. Moeders blij natuurlijk, maar, mede door de boeken die ik rond die tijd begon te lezen, dwaalde ik van de kerk af. Ik was zoals gezegd ongeveer vijf / zes jaar echt flink met het geloof en God bezig. Volgde trouw de catechisatie en had soms op school flinke discussies over het geloof met klasgenoten die zich bij de baptisten gemeenschap hadden aangesloten. Ik denk dat ik vanaf mijn twintigste stopte met naar de kerk gaan. Ik kreeg een andere gedachtegang over het geloof, en de kerk kon mij hierin niet helpen vond ik. Daarnaast begon ik de kerk als hypocriet te zien en zeker ook mij te distantiëren van het feit dat alles in naam van het geloof geoorloofd was.

Ik was in die tijd erg verslaafd aan de Perry Rhodan reeks, een wekelijkse Science Fiction serie zoals zeg maar die doktersverhalen die wekelijks bij de bladenwinkels lagen. Daarin werd de mensheid beschermd door een wezen, Het geheten, dat evolutionair gezien op een hogere trede van de ladder stond. Een gegeven dat naderhand jaren later ook in de Stargate series zijn intrede zou doen, alleen dan onder de naam The Ancients. Wezens die het lichamelijke hadden verruild voor hogere geestelijk bestaan, en als pure energie in het heelal leven.

Zo begon ik mij God ook voor te stellen. Een wezen uit een hogere dimensie die over ons waakt en waar nodig begeleidt. Naderhand las ik boeken van Zetchin, die vertelde dat het menselijk ras was ontworpen als een evenbeeld van een buitenaards ras de Anunnaki (lees er hier meer over),  die duizenden jaren geleden een basis hadden op wat tegenwoordig het continent Afrika is. De mensen werkten als slaven voor de Anunnaki en moesten delfstoffen verzamelen. Ze waren ook niet in staat zichzelf te vermenigvuldigen, maar uiteindelijk bleek dat wel te kunnen. De mensen kwamen in opstand tegen de Anunnaki en verspreidde zich over de aarde. Ook Werner von Däniken heeft een soortgelijk verhaal in zijn 'Waren de goden kosmonauten'.

Dan is er natuurlijk nog het verhaal dat God in werkelijkheid in ieder mens zit. Ieder mens is een god op zichzelf. Het verbreedde uiteindelijk wel mijn kennis en gaf me bepaalde inzichten, al wist ik ze niet goed toe te passen.

Vandaag de dag geloof ik nog steeds dat er een hoger wezen is dat over ons waakt en waar je, zij het eenzijdig, mee kunt communiceren. Ik denk dat ieder mens dit op een bepaalde manier nodig heeft. En of dit dan om de inwendige god IK gaat, of om een hoger wezen ergens in het heelal of in een andere dimensie, dat maakt niet uit. Ik zie het in ieder geval niet als een wezen waarin je diep moet geloven en wiens woorden, de Bijbel ooit in de derde eeuw na Christus opgesteld door een bepaalde christelijke stroming die, door hun bevoorrechte positie bij de toenmalige Romeinse keizer, vond dat hun boeken erin moesten en niet die van andere christelijke stromingen die een meer menselijke manier van geloven aanhingen (denk aan Jezus was getrouwd, of dat god de inwendige IK is), je tot op de letter moet volgen en uitvoeren. (lees maar eens het boek De Talisman van Graham Hancock en Robert Bauval).