Zinnen verleggen

31 juli, weer een maand voorbij. Het lijkt wel of de dagen zich aaneensluiten tot een snel verlopende routineuze opeenhoping van gebeurtenissen. Vreemd toch dat je je al moeilijk herinnert wat je ergens vorige week deed. Ja, er komt wel iets bovendrijven, maar dat is voornamelijk omdat iedere week op elkaar lijkt. Noem een willekeurige zaterdag en je weet dat je boodschappen deed, het huis stofzuigde en de zoveelste was in de machine gooide. Maar voor het overige, wat deed je verder? Hoe vulde je je werkdagen, wanneer je tijd voor jezelf had?

Het lijkt erop dat de sleur de overhand heeft genomen. Je leeft van dag tot dag zonder werkelijk iets mee te maken. De krenten uit de pap blijven korter hangen in een leven dat dagelijks, wekelijks dezelfde routinematige handelingen doorloopt.

Tijd om daar dus iets aan te doen. Tijd om ook weer eens wat positiever tegen het leven aan te kijken. Het leven is geen sleur en natuurlijk je moet er zelf wat van maken, wil je het interessant houden. Vanmorgen dus maar eens gekeken of er niet iets in de aanbieding is op onze site om er nog een paar dagen tussenuit te gaan. Even de zinnen verleggen en vooral de sleur doorbreken.

alweer juni

Het is de laatste weken erg druk. We zitten op het werk midden in een project voor het verhuizen naar een andere hosting provider. Als je dan zo’n hele dag met je hoofd in de pc hangt heb je er ’s avonds weinig trek in om thuis nog eens achter de computer te schuiven. Nog een week te gaan en dan moeten we wat betreft het project in rustiger vaarwater komen.

Gevolg is wel dat de blog er in de afgelopen weken, zoals meestal, weer onder heeft moeten leiden.  Want als er wat tijd over was, werd die in de regel gevuld met het schrijven van recensies voor iO Pages. Mijn bijdrages voor het afgelopen blad waren flink, zes recensies en drie interviews.

Ik maak nu bijna twee weken gebruik van een nieuw mobieltje. Vorige week maandag besloot mijn Blackberry er mee te kappen. Het scherm gaf de geest, en toonde enkel en alleen nog wittigheid, alsof ik last had van een vervroegde zeevlam op mijn scherm. Een blik op internet leerde mij dat het vaker voorkomt, en dat het te maken heeft met een defect aan de scherm driver chips. Dus besloot ik bij mijn provider maar naar een nieuw mobieltje te kijken. Het werd uiteindelijk de Samsung Galaxy S-II, niet de S-III want die was best wel duur. Deze week besloot T-Mobile echter dezelfde voorwaarden aan de S-III te verbinden als eerder aan de S-II dus ik baal best wel een beetje. Maar goed de S-II werkt prima en voldoet prima voor de komende tijd. Heb nog wel mijn Blackberry ter reparatie aangeboden.

Verder gaat het dagelijkse leven zijn gangetje. Al heb ik de boeken omtrent de dode zee rollen en de Nag Hammadi geschriften even ter zijde gelegd en lees ik nu een thriller van Mario Reading getiteld Het Nostradamus Complot. Een goed geschreven verhaal over een schrijver die op het spoor komt van ontbrekende kwatrijnen van Nostradamus, maar in zijn onderzoek gestoord wordt door Anchor Bale, lid van een organisatie die de Antichrist beschermd en door een Franse politie inspecteur die hen beide op de hielen zit. Geschreven in de stijl van de Da Vinci Code maar mijnsinziens veel beter.

Natuurlijk luister ik daarnaast veel naar muziek. Mijn top 10 is nog steeds hetzelfde, hooguit een wijziging in de volgorde, en ik draai er nog een aantal andere albums naast. Vooral Grosse Freiheit en Lichter der Stadt, beide van Unheilig, komen veel langs. Verder heb ik wat recensie exemplaren van Bill Nelson ontvangen.

Gelukkig komt er weer een rustig weekend aan, waarin ik weer lekker bij kan tanken.

Even bijkomen

Een weekendje weg met de kinderen en kleinkinderen naar Landal Het land van Bartje. Vier dagen lekker bijkomen in een 10-persoons Drentse boerderij voorzien van alle gemakken. Het was gezellig en ondanks dat één van de kinderen ziek werd, hebben we ons prima vermaakt. Even een weekend ‘quality time’ met gezamenlijk uit eten, zwemmen en wandelen. Verder op eigen gelegenheid nog Borger bezocht en daar gewinkeld en ook de tijd genomen om uit te rusten en samen spelletjes te spelen.

Bij thuiskomst riep de verplichting weer. En volgde er een week met werken. Tussendoor bleef ik wel het internet in de gaten houden. De online boekhandel waar ik een week eerder “De rollen van de dode zee” had besteld, liet mij de volgende dag al weten dat het boek niet meer leverbaar was. Dus een nieuwe zoektocht volgde en die leidde vorige week dinsdag tot een nieuwe bestelling bij bol.com, waar iemand het boek tweedehands aanbood. Vrijdag had ik het in huis. Dat weekend brachten we rustig thuis door. Zaterdagavond hadden we bezoek van Ton en Odette die om half vier 's morgens naar huis gingen. Zondag zag het weer er verrassend mooi uit, en besloten we 's middags lekker een stuk te gaan wandelen in de duinen bij Castricum. Even een rondje door het opkomende groen en daarna een warme chocolademelk en bittergarnituur bij Johanna's Hof.

Onderwijl verdiep ik mij verder in “De verloren Bijbel”. Een boek van J.R. Porter over tekstfragmenten uit verloren gewaande boeken, die niet tot de bijbel worden gerekend. Veel van de aangehaalde tekstfragmenten bevonden zich bij de geschriften van Nag Hammadi en de Dode Zee rollen. Beide boeken staan op de lijst om gelezen te worden na “De verloren Bijbel”.  Maar ook blijken teksten nog bekend  bij de Oosters orthodoxe kerk en de orthodoxe kerk van Ethiopië.

Het werk gaat ook goed. Mijn werkzaamheden worden uitgebreid en ik mag binnenkort op cursus. Nu de zomer nadert lijkt alles er prima uit te zien. Komend weekend weer een lang weekend met koninginnedag. Daarna is het alweer mei. Wat gaat de tijd toch snel. Binnenkort maar weer eens een lange blog.

Weer twee weken verder

Donderdag alweer. De dagen vliegen voorbij. Niet eens doorgehad dat ik begin van de week een lang weekend had. Je plant zoveel dingen vooruit, van dat wil ik doen en dat wil ik doen en oh ja dat moet ik ook nog doen. De maandag wist ik mij nog wel tot één en ander te zetten , maar de dinsdag werd een lummeldag, terwijl ik een uur eerder uit bed was.

Over het algemeen was het toch een lekker weekend. Vrijdag avond uit eten bij het Hof van Schoorl met Cees en moeders. Zaterdag een gezellige middag en avond gehad met de kids. De bedoeling was lootjes trekken voor de kerst, maar dat werd toch digitaal. Verder zouden we gaan kijken naar een datum en locatie voor het familieweekend. Ook dat werd niks en tenslotte moest dat alles onder het genot van een bockbiertje plaats vinden. Dat werd wel wat, en iedereen proefde er wel minimaal eentje. Door het weer, dat de laatste dagen toch minder wordt, ging het fietsen met Ton niet door. Dus om tien uur rolde ik uit bed, nam een douche en om half elf stond ik tosti’s klaar te maken en sinaasappelen te persen. Het werd een rustige zondag waarbij we ’s avonds de plaatselijke snackbar spekte om er vervolgens achter te komen dat de frieten niet te eten waren. Nadat Lotte om half elf naar bed ging bleef ik nog even zitten. Eerst een aflevering van Haven gekeken en daarna toch ook maar gaan slapen.

Zoals gezegd mijn weekend werd nog met twee dagen verlengt en maandag werd ik pas om half elf wakker. Rustig wakker geworden met een ontbijtje van krentenbollen en koffie. Opnieuw een aflevering van Haven gekeken en daarna alles klaar gemaakt voor afleveren bij de kringloop. De emballage geregeld, kleingeld gestort en tenslotte bij Karwei nog een spiegel en een kleedje gekocht. Verder twee wassen gedraaid en het eten klaargemaakt. Een wel besteedde dag die ’s avonds een vervolg kreeg met het uitstekende concert van Nik Kershaw in de Boerderij in Zoetermeer. Bij thuiskomst tegen twaalven, ik had Paul nog thuis gebracht, nog even achter de laptop gedoken om foto’s te plaatsen op Flickr en Facebook. Nog een lekker biertje gedronken en daarna naar bed.

Dinsdag om half tien wakker geworden en zoals gezegd heb ik er een lummeldag van gemaakt. Nog wel een recensie afgeschreven en verstuurd, maar voornamelijk de dag gebruikt om te hangen en te slapen. ’s Middags nog zo’n anderhalf uur geslapen en ’s avonds na het eten bank gehangen. We zijn niet gaan zwemmen.

Woensdag was een dag vol Exchange gerelateerde werkzaamheden. En ook de donderdag is er al weer mee begonnen. Hoe deze dag verder verloopt is afwachten. Vanmiddag weer een coaching sessie. Ik loop er heel hard over te denken om de stekker eruit te trekken. Merk gewoon dat thuis alles relaxter verloopt . Lotte geeft zelfs al aan dat de oude Wilco is terug gekeerd. Verder voel ik mij ook goed en merk ik ook dat alles relaxter en makkelijker verloopt.

Eerst de werkdag maar volbrengen voordat ik naar Leiden reis.

De mistige donderdag

Een grijze mistdeken ligt over de stad en het uitzicht is niet echt bevorderlijk voor je humeur. Het was vanmorgen een drukte van belang in ons kleine dorpje toen, door een auto-ongeluk waarbij vier auto’s betrokken waren, één van de toegangswegen compleet werd afgesloten. Lotti, die Liz weer voor haar wekelijkse dagje bij oma langs kwam brengen, was genoodzaakt om via de snelweg te komen, omdat er geen doorkomen aan was ter hoogte van Bob’s. De wereld leek in ieder geval het verkeer en het openbaar vervoer in zijn greep te houden. Binnen de kortste keren ontstond er een file op de doorgaande weg en op het station meldde de omroeper dat er treinen waren uitgevallen.

Gelukkig reed mijn trein wel op tijd, maar bij vertrek zat deze al voller dan normaal. Binnen een paar stations waren de stoelen vergeven en hoopte de mensen zich op in de looppaden en op de balkons. Gezellige manier om je dag te beginnen. Zeker toen bij het uitstappen op Haarlem bleek dat een ‘erehaag’ van minstens zes rijen dik al stond te trappelen om de vrij gekomen zitplaatsen te bemachtigen. Collega’s arriveerde later dan normaal op het werk omdat de snelwegen zich vulde met lange files.

Deze donderdag mag ik aan het eind van de middag mijn tweede coach sessie bij gaan wonen. Het is dat ik het niet meer af kan zeggen, want de zin ontbreekt me vandaag. Het kostte me vanmorgen al moeite uit bed te komen waarna de warme douche mij ook van de stap in de koude wereld probeerde te onthouden. Maar ik overwon de verlokkingen en zit nu weer op het werk. Ik zal de dag gerust wel doorkomen en anders is er nog de paracetamol, die alles onderdrukt waar ik last van zou kunnen krijgen.

Coaching

Een eerste coaching sessie wat moet je er van verwachten. Al snel uit de brand geholpen door de mededeling dat het geen doorzaag uurtje is, dat we niet samen het verleden in duiken om oorzaken te achterhalen. Werken vanuit het heden en bouwen naar de toekomst. Een hele opluchting moet ik zeggen.

Er is natuurlijk genoeg uit het verleden dat het heden gevormd heeft. De persoon uit het heden wordt geanalyseerd en gekneed naar en voor de toekomst. Mijn woorden, want dat is mijn interpretatie na zo’n eerste sessie. Wat verwacht ik er eigenlijk van? Acceptatie van mijn ziekte, en de wetenschap dat ik mezelf beter moet leren kennen. Mijn vrouw zou zeggen het leren omgaan met anderen, anderen leren te lezen aan de hand van hun lichaamshouding. Zelf je eigen lichaamshouding onder controle hebben en weten hoe je je opstelt. Aandacht geven aan anderen en luisteren naar anderen. Ook handelen naar de beloftes die je maakt en geen dingen voor je uitschuiven. Weten waar je grenzen liggen en deze ook aangeven.

Ben ik dat, kan ik dat? De afgelopen 45 jaar heb ik mijn leven toch redelijk goed onder controle gehad. Ben ik toch overal fijn doorheen gelaveerd. Ik kan er trots op zijn dat ik een vrouw heb, een baan en een eigen huis. Dat ik een aardig sociaal leven heb en met vakantie kan. Ja dat zijn de behaalde successen naar de buitenwereld toe. Mijn huidige baan is de zoveelste in een rij van velen. Mijn vrouw en ik hebben best wel meningsverschillen en niet alles verloopt van een leien dakje. Dat sociale leven valt ook nog wel mee, want het liefst trek ik mij terug in mijn kamer en zit ik achter de computer. Over het algemeen schik ik mij wel in de behaalde successen en ben er ook trots op.

Het is alleen dat ik van mijn stuk gebracht ben door mijn ziekte en dat deze oude wonden heeft opengereten die ik diep weg had gestopt. Of is het de combinatie met het overlijden van mijn vader en de manier waarop ik vorig jaar bij mijn oude werkgever ben weggestuurd, waardoor ik nu in een situatie zit, waardoor ik onzeker ben, problemen heb met dingen te onthouden, zaken soms niet goed kan benoemen en af en toe het idee krijg voorbijgestreefd te worden door een ander. Juist daarom heb ik voor deze coaching gekozen, ik moet simpel weg mijn zekerheid weer op de rails krijgen. Of zoals mijn vrouw zegt: ”ik wil de stoere Wilco terug.”

Gewone werkdag

Vanmorgen een trein met vier dubbeldekker rijtuigen, zowaar een luxe in een week waarin we de afgelopen dagen als sardientjes vervoerd werden. Ruimte genoeg voor iedereen en aangenaam vertoeven en reizen. De vraag is of de NS mijn klacht al heeft gelezen en hierop geanticipeerd heeft, zonder mij hier echter van te verwittigen, of dat er toch in de planning rekening mee was gehouden een trein met meer capaciteit in te zetten.

Verder vandaag weer een gewone werkdag uit het leven van Wilco voor de boeg. Een aantal vaste werkzaamheden, vermengt met onverwachte zaken en uitdagingen, een pauze, die bij goed weer buiten doorgebracht wordt, en om vijf uur de gang naar het station om de trein naar huis te nemen.

Ik weet zeker dat ik de dag wel weer doorkom.