Mattheus Passion

Er mankeert iets aan me, of ik ben gek geworden. Zestien jaar wist ik de boot af te houden, zestien jaar zong ik geen klassieke noot meer, maar toen mijn zus mij afgelopen maandag een e-mail stuurde of ik zin had om nog één keer de Mattheus Passion mee te zingen, dacht ik heel even na en zei ja.

Dus ik heb mij opgegeven, surfte naar de website van het koor waar ik zelf zo’n tien jaar op gezeten had en meldde me aan als projectzanger. Zelfs direct het verschuldigde bedrag overgemaakt zodat er nu eigenlijk geen weg meer terug is. Ik ga de Mattheus weer zingen, zucht. Ja toch wel zucht, want mijn stem heeft zestien jaar training ontbeert. En de ziekte van de afgelopen maanden heeft er flink ingehakt, nog steeds heb ik last van een kuchje, dat soms wel bedwongen lijkt door mijn pufje maar op andere momenten weer voor flinke buien zorgt.

Toch maar even de voorzitter, mijn oom verwittigd van de deelname en daarna ook moeders, die al zestien jaar probeerde me over te halen, verteld dat ik haar laatste concert extra luister zal geven door ook het podium te beklimmen. Gisteren toen mijn zuster jarig was heb ik het haar ook nog verteld, al wist ze het al. Na het telefoongesprek met moeders belde die direct mijn zuster op.

Op 19 januari start ik met project Mattheus Passion. Het kan net zo goed zijn dat het op die datum ook weer eindigt. Want als het hoesten na iedere regel zingen losbarst, kies ik eieren voor mijn geld en stap eruit. Misschien toch hopen dat het dan minder is met dat kuchje. Oh ja, ik moet al wel gaan oefenen, want mijn stem moet weer gesmeerd worden. Kijken of deze kraai het kunstje weer kan flikken.