Op zaterdag 2 juli vertrokken we voor een vakantie van twee weken naar Zwitserland, in het kanton Berner-Oberland. De eerste week verbleven we in een Ferienwohnung in Faulensee. Bij een ouder stel genaamd Bühlman. De woning lag met zijn achterkant langs de doorgaande weg en vanuit onze slaapkamer aan de voorkant keken we op de Niessen, de Zwitserse natuurlijke pyramide.
Deze eerste week deden we het rustig aan. Ondanks het mooie weer ondernamen we twee wandelingen naar Spiez, de kustweg, bezochten we de Niederhorn, Thun en Interlaken. Verder namen we ook onze rust om bij te tanken. Lazen onze meegenomen boeken en genoten van het weer. In de avonden wanneer het wat koeler werd maakte we nog een wandeling door het dorp, terwijl we zelfs twee middagen op een strandje doorbrachten en zwommen in de Thunersee. Uit eten deden we een avond bij de Seerose, het leverde wel een gepeperde rekening op maar de ambiance was bovenmatig prettig.
De tweede week brachten we weer door in de ons bekende omgeving van het Kanderdal, waar we in een zeer riante Ferienwohnung verbleven. We maakte dit keer tripjes naar de Oeschynensee, Schynige Platte, First, Grindelwald, Brienz en haar Rothorn. We aten nog een keertje heel lekker bij de stationsrestauratie van Spiez en moesten helaas een dag schuilen in de woning vanwege de regen.
Een zeer geslaagde vakantie in Zwitserland werd nog gevolgd door een week thuis. De maandag na thuiskomst ontving ik de bevestigende diagnose dat ik Sarcoïdose had, of ook wel Sarco, zoals ze het op de Forum pagina noemen. Had me ondertussen flink ingelezen en het werd nu zaak om een plan van aanpak te maken voor het terugkeren naar 100% werken. Een bezoek aan de longarts, met de nodige onderzoeken en bloedafname, liet een verbeterd beeld zien, al bleek ik een opgezette mild te hebben. De lymfeklier was afgenomen, mijn longinhoud toegenomen en mijn bloedwaarden werden langzaam normaler zodat de longarts een volgende controle voor eind oktober inplande.
Na mijn vakantie begon ik met 50%, vijf dagen van vier uur. Iedere twee weken voerde ik het aantal met een uur op, totdat ik halverwege september weer op 100% zat. De vermoeidheid bleef, zodat de weekenden voornamelijk gebruikt werden voor het bijtanken, dus veel rusten. Pas eind september maakte ik weer voor het eerst afspraken.
Terugkijkend kan ik stellen dat ik mij beter voel dan een aantal maanden terug maar weet dat ik er nog lang niet ben. Ik herstel nog steeds, de irritante hoest is er soms wel en soms niet. Bij het minste of geringste pijntje, tinteling of wat dan ook schiet je bijna in de stress voor weer een mogelijke aanval en ik kijk reikhalzend uit naar eind oktober wanneer de volgende periodieke controle plaats vind. Volgende week zit ik weer bij de neuroloog, omdat ik al weken een tinteling in mijn rechter arm en hand voel.
Gelukkig kan ik weer hele dagen werken en zijn mijn nachten nu voldoende om weer volledig bij te tanken. Hoe mijn toekomst er verder uit zal zien durf ik niet te bedenken. Ik leef soms bij de dag, maar probeer wel weer afspraken te maken en leuke dingen te doen.
Posts tonen met het label Zwitserland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zwitserland. Alle posts tonen
5 oktober 2011
Terugblik op een hectische periode deel 1
Een jaar voorbij en voor het eerst een bijdrage aan deze blog. Wat een jaar is het geweest. Gek om terug te kijken alsof het 31 december is, terwijl we pas in begin oktober zitten. Maar 2011 verloopt zo hectisch, dat had ik mijzelf vooraf niet durven toewensen. Om maar chronologisch te beginnen.
Het examen Windows server 2008 waarvan ik in de bijdrage van 18 oktober 2010 melding maakte heb ik twee keer gemaakt. Beide keren zakte ik op 26 punten (774 van de benodigde 800). Eind november kwam ik in contact met een recruitment bureau in Baarn die een IT beheerder zochten bij Hotelspecials in Haarlem. De rekruteer was na het eerste gesprek zeer enthousiast en een week later werd ik op gesprek gevraagd in Haarlem. Bij thuiskomst belde ik de rekruteer op, die weer enthousiast klonk. Goede indruk gemaakt en op naar het tweede gesprek weer een week later. Vrijdag 10 december tekende ik mijn contract en mandag 13 december, notabene de verjaardag van mijn moeder, had ik mijn eerste werkdag. Ondertussen werk ik er alweer tien maanden.
En zo rolden we 2011 binnen. Weer een baan, bij een leuk jong bedrijf en de mogelijkheid om plannen te maken voor de toekomst. Nou zo leek het dus, want eind januari begon ik mij vermoeid te voelen. Ik sleepte mezelf door de dagen heen. ’s Morgens ging het allemaal nog wel, maar ’s middags raakte ik vermoeid, kreeg verhoging en wilde maar één ding: SLAPEN. Half februari, notabene op Valentijnsdag, werd ik ziek. In eerste instantie, na vijf dagen ziekte, dacht de huisarts aan een longontsteking. Een week antibiotica zou wonderen doen. Maar ik werd alleen maar zieker. De verhoging was nu een echte koorts geworden, waarbij de thermometer geregeld boven de 39° Celsius zat.
Dus na een week weer naar de dokter. De bloedafname leverde niets op, maar toen ik een paar dagen later weer bij hem zat en hij mij inwendig onderzocht vond hij een prostaat ontsteking. Opnieuw werd ik op een antibiotica kuur gezet; nu voor acht weken. Ik begon weer voorzichtig met werken. Werkte halve dagen en lag eigenlijk de hele middag in bed bij te komen. Begon ook flink af te vallen. Iets wat ik al tijden graag wilde, maar wat ik niet op deze manier verwacht had. Een nieuw bloedonderzoek en inwendig onderzoek bij de huisarts leverde tegenstrijdige resultaten op en de huisarts besloot me door te sturen naar de uroloog. Die oordeelde, aan de hand van een echo, dat ik geen prostaat ontsteking had en ik werd van de antibiotica afgehaald. Opluchting, maar de koorts bleef. Mijn dagelijkse temperatuur lag gemiddeld dik boven de 38° Celsius per dag, ik had er een raar hoesje bij gekregen, en zat nu te wachten tot ik bij de internist mocht komen. Werkte nog steeds halve dagen en lag de andere helft in dromenland.
Drie dagen nadat ik van de antibiotica af was gehaald begon ik last van gezichtsuitval te krijgen. Mijn hele rechterkant viel uit. Dus weer naar de huisarts, die mij doorstuurde naar de neuroloog. Een dag later volgde een MRI scan en weer een dag later kreeg ik een rug punctie waarbij hersenvocht uit mijn ruggenmerg werd gehaald. Nou dat heb ik geweten, de drie ergste ziekteweken volgde. Ik was niet meer in staat uit bed te komen, hield het maar een paar minuten staand vol. De veranderende druk in mijn hoofd zorgde voor een continu hoofdpijn, waar zelfs paracetamol niet tegen hielp. Juist in die periode, de vrijdag voor Pasen, bezocht ik de internist en beleefde ik mijn diepste punt. Ik zakte bijna door mijn hoeven tijdens het consult, lag met barstende hoofdpijn anderhalf uur op een bed, was gewoon veel te zwak om nog lopend mijn weg voort te zetten en ging uiteindelijk zelfs nog flink over mijn nek ook. De internist wilde mij opnemen, maar met een vooruitzicht om met Pasen in het ziekenhuis te liggen terwijl er niets gebeurde, sloeg ik het aanbod af en na een longfoto en hernieuwde bloedafnames ging ik naar huis.
April werd mei, mijn internist bleek vervangen te zijn, artsen in opleidingen, dus bij mijn volgende bezoek een ander gezicht maar dezelfde woorden. We kunnen niets vinden, dus een onbekend virus. Maar ik begon te herstellen, nog steeds 23 kilo lichter, maar ik veranderde. De gezichtsverlamming was zo goed als verdwenen en de onderzoeken lieten eigenlijk niets verontrustend zien. Ook mijn routine veranderde. Ik pakte mijn werk weer op; nu drie dagen per week 4 uurtjes met de verzekering het langzaam op te bouwen richting mijn vakantie. De bloedafnames bleven, en eigenlijk alleen een paar vreemde waarden lieten zien dat ik nog wat mankeerde en dan was daar nog dat irritante hoestje.
24 Juni kwam ik opnieuw terug bij de internist. De kleur was terug op mijn gezicht, nog wel hetzelfde gewicht, maar ik begon er beter en sterker uit te zien. Ik had een brief van de huisarts bij me die eigenlijk gewoon een longfoto eiste. De internist ging onder gemor akkoord want de foto zou niets laten zien. Een half uur later vroeg de radioloog haar beleefd doch dringend wat het behandeltraject voor de heer Barg was, want de longfoto liet een flink opgezette lymfeklier zien. Voor het eerst viel de term Sarcoïdose. Binnen een half uur volgde een MRI scan van het gebied en daarna streek ik neer bij de dermatoloog, vanwege een plek op mijn huid. Die begon na het horen van mijn voorgeschiedenis ook al over Sarcoïdose. Na een foto en een biopt mocht ik weer terug naar de internist. Zij had zich onderwijl ingelezen en het halve ziekenhuis al benaderd voor afspraken. De week voor mijn vakantie volgde opnieuw onderzoeken, maar nu gericht, bij KNO arts, oog arts en neuroloog. Even leek het erop dat we de vakantie naar Zwitserland konden afzeggen, maar een hartfilmpje gaf de geruststellende diagnose, we mochten gaan.
Het examen Windows server 2008 waarvan ik in de bijdrage van 18 oktober 2010 melding maakte heb ik twee keer gemaakt. Beide keren zakte ik op 26 punten (774 van de benodigde 800). Eind november kwam ik in contact met een recruitment bureau in Baarn die een IT beheerder zochten bij Hotelspecials in Haarlem. De rekruteer was na het eerste gesprek zeer enthousiast en een week later werd ik op gesprek gevraagd in Haarlem. Bij thuiskomst belde ik de rekruteer op, die weer enthousiast klonk. Goede indruk gemaakt en op naar het tweede gesprek weer een week later. Vrijdag 10 december tekende ik mijn contract en mandag 13 december, notabene de verjaardag van mijn moeder, had ik mijn eerste werkdag. Ondertussen werk ik er alweer tien maanden.
En zo rolden we 2011 binnen. Weer een baan, bij een leuk jong bedrijf en de mogelijkheid om plannen te maken voor de toekomst. Nou zo leek het dus, want eind januari begon ik mij vermoeid te voelen. Ik sleepte mezelf door de dagen heen. ’s Morgens ging het allemaal nog wel, maar ’s middags raakte ik vermoeid, kreeg verhoging en wilde maar één ding: SLAPEN. Half februari, notabene op Valentijnsdag, werd ik ziek. In eerste instantie, na vijf dagen ziekte, dacht de huisarts aan een longontsteking. Een week antibiotica zou wonderen doen. Maar ik werd alleen maar zieker. De verhoging was nu een echte koorts geworden, waarbij de thermometer geregeld boven de 39° Celsius zat.
Dus na een week weer naar de dokter. De bloedafname leverde niets op, maar toen ik een paar dagen later weer bij hem zat en hij mij inwendig onderzocht vond hij een prostaat ontsteking. Opnieuw werd ik op een antibiotica kuur gezet; nu voor acht weken. Ik begon weer voorzichtig met werken. Werkte halve dagen en lag eigenlijk de hele middag in bed bij te komen. Begon ook flink af te vallen. Iets wat ik al tijden graag wilde, maar wat ik niet op deze manier verwacht had. Een nieuw bloedonderzoek en inwendig onderzoek bij de huisarts leverde tegenstrijdige resultaten op en de huisarts besloot me door te sturen naar de uroloog. Die oordeelde, aan de hand van een echo, dat ik geen prostaat ontsteking had en ik werd van de antibiotica afgehaald. Opluchting, maar de koorts bleef. Mijn dagelijkse temperatuur lag gemiddeld dik boven de 38° Celsius per dag, ik had er een raar hoesje bij gekregen, en zat nu te wachten tot ik bij de internist mocht komen. Werkte nog steeds halve dagen en lag de andere helft in dromenland.
Drie dagen nadat ik van de antibiotica af was gehaald begon ik last van gezichtsuitval te krijgen. Mijn hele rechterkant viel uit. Dus weer naar de huisarts, die mij doorstuurde naar de neuroloog. Een dag later volgde een MRI scan en weer een dag later kreeg ik een rug punctie waarbij hersenvocht uit mijn ruggenmerg werd gehaald. Nou dat heb ik geweten, de drie ergste ziekteweken volgde. Ik was niet meer in staat uit bed te komen, hield het maar een paar minuten staand vol. De veranderende druk in mijn hoofd zorgde voor een continu hoofdpijn, waar zelfs paracetamol niet tegen hielp. Juist in die periode, de vrijdag voor Pasen, bezocht ik de internist en beleefde ik mijn diepste punt. Ik zakte bijna door mijn hoeven tijdens het consult, lag met barstende hoofdpijn anderhalf uur op een bed, was gewoon veel te zwak om nog lopend mijn weg voort te zetten en ging uiteindelijk zelfs nog flink over mijn nek ook. De internist wilde mij opnemen, maar met een vooruitzicht om met Pasen in het ziekenhuis te liggen terwijl er niets gebeurde, sloeg ik het aanbod af en na een longfoto en hernieuwde bloedafnames ging ik naar huis.
April werd mei, mijn internist bleek vervangen te zijn, artsen in opleidingen, dus bij mijn volgende bezoek een ander gezicht maar dezelfde woorden. We kunnen niets vinden, dus een onbekend virus. Maar ik begon te herstellen, nog steeds 23 kilo lichter, maar ik veranderde. De gezichtsverlamming was zo goed als verdwenen en de onderzoeken lieten eigenlijk niets verontrustend zien. Ook mijn routine veranderde. Ik pakte mijn werk weer op; nu drie dagen per week 4 uurtjes met de verzekering het langzaam op te bouwen richting mijn vakantie. De bloedafnames bleven, en eigenlijk alleen een paar vreemde waarden lieten zien dat ik nog wat mankeerde en dan was daar nog dat irritante hoestje.
24 Juni kwam ik opnieuw terug bij de internist. De kleur was terug op mijn gezicht, nog wel hetzelfde gewicht, maar ik begon er beter en sterker uit te zien. Ik had een brief van de huisarts bij me die eigenlijk gewoon een longfoto eiste. De internist ging onder gemor akkoord want de foto zou niets laten zien. Een half uur later vroeg de radioloog haar beleefd doch dringend wat het behandeltraject voor de heer Barg was, want de longfoto liet een flink opgezette lymfeklier zien. Voor het eerst viel de term Sarcoïdose. Binnen een half uur volgde een MRI scan van het gebied en daarna streek ik neer bij de dermatoloog, vanwege een plek op mijn huid. Die begon na het horen van mijn voorgeschiedenis ook al over Sarcoïdose. Na een foto en een biopt mocht ik weer terug naar de internist. Zij had zich onderwijl ingelezen en het halve ziekenhuis al benaderd voor afspraken. De week voor mijn vakantie volgde opnieuw onderzoeken, maar nu gericht, bij KNO arts, oog arts en neuroloog. Even leek het erop dat we de vakantie naar Zwitserland konden afzeggen, maar een hartfilmpje gaf de geruststellende diagnose, we mochten gaan.
Abonneren op:
Posts (Atom)