Leven

Eerder dit jaar, ik weet niet eens of ik er überhaupt over heb geschreven (al zal ik het denk ik wel ter sprake hebben gebracht) had ik weer een terugval in mijn ziekte. ik wist de longarts te overtuigen om een CT scan te laten maken die aantoonde dat het niet alleen in de lymfeklieren achter mijn longen zat maar ook op mijn heupen en heiligbeen.

Maar goed in die periode verbleef ik weer thuis, sliep veel maar had ook tijd en kracht om af en toe dingen in huis op te pakken. Iets wat me al een tijd bezig hield was het feit dat op de zolder mijn spullen, maar ook die van mijn jongste stiefzoon, nooit goed in de berging waren opgeruimd. Tussen de bedrijven door pakte ik dit op en zocht alles uit; zijn spullen bij elkaar in een deel van de berging en mijn spullen bij elkaar in een deel van de berging.

Je kent het echter wel. Als je aan het opruimen en uitzoeken gaat, loop je weer langs de platgetreden paden van je leven. De brieven die je schreef aan je vakantieliefdes, de artikelen die je verzamelde over je favorieten onderwerpen, de prullaria die je gaandeweg verzamelde en ga maar door.

Zo kwam het dat ik op een middag de schoenendoos terugvond waarin ik alle correspondentie had bewaard, die ik in de loop der jaren had mogen ontvangen van vakantie vriendjes en vriendinnetjes, waarbij de stapel brieven van vriendinnetjes groter bleek uit te vallen dan die van de vriendjes. Mannen (al waren we toen nog tieners) hebben elkaar over het algemeen minder te vertellen, dan wanneer het om een vakantieliefde gaat.

Begin jaren tachtig kreeg ik mijn eerste vakantieliefde S. We schreven elkaar wekelijks, waarbij Eight Days A Week van The Beatles ons lijflied werd. Tot ze in haar brieven melding begon te maken van een zekere Henk die ze had leren kennen. Ze was op 9 september jarig, maar haar verjaardag heb ik nooit bijgewoond. Ik volleybalde toen heel fanatiek en moest dat weekend spelen. Anders was ik er dat weekend geweest. Nu kwam ze met Henk naar de camping en mijn vader stond hun te woord. Je begrijpt het contact was daarna snel verbroken.

Dat jaar daarop had ik geen behoefte aan een vakantieliefde alhoewel M verwoede pogingen deed. In dat jaar reed ik voor het eerst op mijn, via een krantenwijk bij elkaar verdiende, oranje Union racefiets naar de camping toe. Het lullige was dat S ook weer op de camping verscheen en met een vriend begon aan te pappen. Ik hield de boot bij M af, baalde van de relatie tussen S en mijn vriend, maar toen het tijd was om huiswaarts te gaan ben ik wel via een bezoek aan het ouderlijk huis van M gereden. Hierbij heb ik vanaf Hoorn, zij bracht me naar het station, de trein terug naar huis genomen, waarbij ik niet via Beverwijk, maar via Haarlem ben thuis gekomen. Mijn vader was daar niet blij mee. Dit kostte namelijk meer geld dan een enkeltje Beverwijk. Maar ik had geen zin in tegenwind en reed liever vanaf Haarlem met de wind in de rug naar huis.

Het jaar erop, we schrijven 1983, was het direct vanaf dag één raak met M. Zeer tegen het zere been van haar moeder aan. Gevolg na de vakantie werd het erg stil rond M. Jammer maar helaas.

1984 was het eerste jaar dat ik met vrienden op vakantie ging. Helaas niet geslaagd voor de HAVO verbleef ik met drie vrienden twee weken op een camping op Texel. Maar ik had verkering met S (een andere) en hield mij afzijdig van de liefdes escapades.

In 1985 keerde ik met vier vrienden terug naar de camping, maar ook dat jaar had ik al verkering. Het was dolle boel toen ze een dagje langs kwam.

Maar goed 1986 bleek zoals ik tijdens die opruimdagen ondervond een belangrijk jaar te zijn. Ik bezocht met twee vrienden dezelfde camping op Texel als in 1984 en tijdens de eerste vrijdag in de lokale jeugdhonk, waar slechts één van de twee bij was, raakte we aan de praat met twee meiden uit Bussum die zussen bleken te zijn en een weekendje bij ons op de camping stonden. hij ging voor de één terwijl ik voor de ander ging. Het klikte met N. Het klikte zelfs zo goed dat we na dat weekend adressen uitwisselde en elkaar begonnen te schrijven. Daarnaast bezochten we elkaars ouderlijk huis. Dan zat ik een weekend in Bussum, dan zij een weekend in IJmuiden. Haar vader werkte bij de NOS en een stageplek leek al verzekerd. Verder zag het er ook naar uit dat ik mee zou gaan op wintersport. Hoe vreemd liep het echter. Ik schreef op een gegeven moment een brief waarin ik mezelf dacht bloot te geven. Maar zij schreef terug dat ze het idee had dat ik de brief aan een derde persoon had geschreven en niet aan haar. Einde vakantieliefde, einde verhaal zou je zeggen.

Echter, tijdens dat opruimen las ik een enkele brief weer eens door. En nieuwsgierig naar hoe het haar zou zijn vergaan google-de ik haar naam en kwam op haar Facebook pagina terecht. Wat schetst mijn verbazing, de vakantieliefde van weleer bleek een relatie gekregen te hebben met een vrouw, waarmee ze zelfs was getrouwd en een kind had gehad. Tot hier aan toe niets aan de hand zou je zeggen, ware het niet dat haar partner een ex-collega bleek te zijn, waar ik eind jaren negentig ruim een jaar mee had gewerkt in Utrecht. Zij had mij uiteindelijk geholpen om, zonder negatieve financiële gevolgen mijnerzijds, van een contract bij een detacheringsbedrijf af te komen, om zo een nieuwe baan bij een werkgever dichter in de buurt te kunnen accepteren.

Op zich grappig om dan te zien dat twee vrouwen die op een bepaald moment in je leven toch een belangrijke rol hebben gespeeld samen zijn gekomen. Minder goed nieuws was het gegeven dat de ex-collega ernstig ziek bleek te zijn. Ik voelde mij een voyeur en na die eerste keer kijken op de facebook pagina van N, liet ik het links liggen.

Maakte in de afgelopen maanden een rollercoaster rit mee op werkgebied en dacht op tweede kerstavond eens kijken hoe het met de dames gaat. Slecht dus. De ex-collega is op 11 september jl. overleden, ze koos voor palliatieve sedatie, en N heeft het sindsdien moeilijk, al zorgt haar dochter ervoor dat ze door kan gaan.
Ik heb nu gemengde gevoelens over het gebeuren. Had ik hun leven, hoewel zij er geen weet van hebben, binnen moeten lopen. Of had ik het verleden moeten laten rusten. Ik voel me geraakt door hetgeen zij hebben moeten doormaken. Je gunt het iemand, dat je een leven lang met je partner samen kunt zijn. Samen je kind zien opgroeien en samen van een goede oude dag en eventueel toekomstige kleinkinderen kunnen genieten. Je gunt het niemand niet dat de partner op zo'n wrede wijze uit het leven gerukt wordt.

Dit alles zorgde er wel voor dat ik bovenstaande moest opschrijven in mijn blog, die voor de rest de laatste maanden karig voorzien is van nieuwe uitspattingen cq. aanvullingen. Kerst ligt achter ons. De geboorte van de verlosser, in hoeverre mensen hier nog waarde aan hechten, werd in de afgelopen twee dagen weer gevierd. En hoewel ik kerkelijk ben opgevoed moet ook ik bekennen dat de gedachte aan de geboorte de laatste jaren ver op de achtergrond was geraakt bij het beleven van deze dagen. Echter wanneer ik dan het verhaal van N lees, begrijp ik dat mensen hier toch weer troost uit putten. Al blijft een eerste keer beleven van zulke dagen zonder een partner erg moeilijk en zeker emotioneel. En ik denk ook dat iedere speciale gelegenheid het gemis zeker zal oproepen.

Aangename verrassing

Even een weekend in een ander land, een andere stad met een andere cultuur. Maar dan blijkt weer eens hoe universeel muziek kan zijn. Vrijdagavond zaten we lekker op een terrasje, biertje erbij en fijn naar mensen te kijken. De locatie Praça dos Restauradores, Lissabon. Een grote truck, onder politie begeleiding, rijdt voor en midden op het plein wordt een aggregaat uitgeladen. Je kijkt er met belangstelling naar, maar de reden blijft op dat moment onbekend. Zaterdag waan je je de toerist in een prachtige stad en maakt terloops vele muzikale festiviteiten mee. Dan wordt het zondag, blijkt een deel van de stad afgezet te zijn voor de Marathon, en blijkt op dat plein van vrijdag een bandje te spelen. Dit ter ere van de Maratona Rock 'n' Roll Lisboa. Een muzikale ondersteuning ter lering en vermaak van de toeschouwer. Dat bandje blijkt zelfs puike muziek te maken en heeft al een aardige schare om zich heen vergaard. Bekende vergelijkingen schieten door je hoofd terwijl de muziek en vooral de zang je grijpt en je dwingt je bij de schare aan te sluiten.

The Zoo maakt op een indrukwekkende wijze haar entree in je toch al niet zo bescheiden muzikale adoratie en nestelt zich stevig in je lurven. Heerlijke alternatieve en melodieuze rock met New Wave verwijzingen naar Depeche Mode en New Order, maar alles voorzien van een geheel eigen invulling. De zang en uitstraling van zanger Luis Vieira laten je inleven in de nummers ook al begrijp je niets van de Portugese teksten.

De groep zet ondanks het ontbreken van een lichtshow een indrukwekkende performance neer en weet het publiek een dik uur in haar ban te houden, waarbij ze het zelfs wagen het nummer I Just Can't Get Enough van m'n all time favourite synthpop band Depeche Mode naar grote hoogte te doen stijgen. In hun eigen reportoire blijven ze vernieuwen, waardoor iedere nummer een nieuwe invalshoek richting kippenvel herbergt. Een uur is dan zo voorbij en wat overblijft is een drang om meer over de groep te weten te komen.

Die kan echter pas in de avonduren gestild worden, wanneer we neerstrijken in ons hotel en de telefoon eindelijk weer van de wifi gebruik kan maken. Het kost wat moeite om de band te vinden, maar uiteindelijk wordt het vriendschapsverzoek op Facebook uitgezet en zoeken de eerste studiotracks via Reverbnation hun toenadering. Een nieuwe favoriet lijkt zijn entree gemaakt te hebben in de muzikale verslaving.

The Zoo zijn:

Victor Ventura - Gitaar

Sandra TheZoo - Keyboards

Emanuel Ramalho -Drums

Luís Vieira - Zang

Setlist:

Formula Mágica

Arca dos Setidos

Procuro o Real

Entre a Vida e a Sombra

Depois do Umaginário

Just Can’t Get Enough

Para lá do Longe

Serpentes

Cantar o Fado

Sub Solos

Albums:

Arena 2.0 (2013)

Minor Giant - On The Road

FESTIVAL MUSIC 201407

Op 16-jarige leeftijd zet Rindert Lammers zich in 2010 aan het schrijven van muziek. Een jaar later plaatst hij de eerste demo op Soundcloud, die niet lang daarna door Christiaan Bruin (Sky Architect, Chris) wordt ingezongen. Wanneer Rindert een oproep plaatst voor muzikanten om de muziek voor cd op te nemen is het drummer Roy Post die als eerste reageert. Weldra voegen bassist Harry den Hartog (ex-PBII), gitarist zanger Jordi Repkes en toetsenist Jos Heijmans zich bij het duo en eind 2011 wordt de groep Minor Giant gedoopt. In september 2012 verzorgt de groep een prima optreden tijdens het Progmotion festival, terwijl men op dat moment al in de studio verblijft voor de opnames van On The Road; een conceptalbum over de verschillende wegen die de mens gedurende zijn leven bewandelt. De teksten handelen over hoop en kracht, die iedereen nodig heeft op zijn levensreis. Muzikaal gezien steken de composities sterk in elkaar; heerlijke sfeervolle symfonische rock met definieerbare referentiekaders (een mix van Marillion, IQ, Camel en Genesis). Lammers kiest bewust voor de melodieuze uitspattingen, waarbij de platgetreden paden zoveel mogelijk worden vermeden en zowel gitaar als toetsen de hoofdrol opeisen. Het levert een meer dan aangenaam genietbare muzikale reis op, waarbij men zich qua hoogtepunten op de toppen van de Alpen waant. Het resultaat: een onnavolgbaar debuut, waarbij Minor Giant met het bijna 16 minuten durende The Last Road als afsluiter het muzikale en compositorisch kunnen van Rindert Lammers tot in de finesses etaleert. On The Road schaart zich moeiteloos in een top 3 met het neusje van de zalm qua Nederlandse neoprog releases. De andere twee zijn The Killing Silence van Egdon Heath en het titelloze debuut van Light, met zanger Mario Driessen, waar de zang van Jordi Repkes wel wat van weg heeft. Harry den Hartog zal de release van dit uitstekend, haast on-Nederlands aandoende, debuut helaas niet meer meemaken. Hij is, na het opnemen van het album, vervangen door Rik van Dommelen.

Tracklist:

01. On The Road

02. Dream With Eyes Wide Open

03. Lead Me Home

04. Hand In Hand

05. We Are Strangers Here

06. The Last Road

Waar is het eigenlijk voor nodig

Soms overvalt mij het gevoel dingen van mij af te moeten schrijven. In de regel laat ik dat gevoel wegebben, zeg maar de zelf opgelegde censuur. Want wat heb je er nu eigenlijk aan om het van je af te schrijven zegt de nuchtere mij. Maar de emotionele zijde vindt het juist een prima idee. Kom eens uit je comfort zone en durf jezelf bloot te geven. Maar dat is zo niet mezelf.

In het verleden probeerde ik dagboeken bij te houden, maar de zelfopgelegde censuur liet me daar weer snel mee stoppen. Want wat viel er eigenlijk te vertellen. mijn leven was een dagelijkse sleur van werken, tv kijken en slapen. Wat viel er nou met mijn avontuurloze leventje aan te vangen. In boeken beleven hoofdpersonages de meest spannende avonturen, maar het dagelijkse leven wordt gekenmerkt door sleur.

Oké, af en toe een vakantie, een goed boek en een mooi stuk muziek. Het vormen de hoogtepunten in een leven dat overwegend gekenmerkt wordt door een haast vlakke lijn. Een thrillseeker ben ik nooit geweest en wanneer ik daar aan toe zou geven, zou ik steeds meer op zoek gaan naar de kick van de beleving. Een verslaving ligt dan snel op de loer, want juist die kick zorgt voor het doorbreken van de sleur, waardoor je steeds meer die kick op andere wijze wilt herbeleven.

Dagboeken bijhouden, en vandaag de dag een blog bijhouden, blijkt een verplichting met zich mee te brengen. Sowieso wil ik pas op een blog plaatsen als er werkelijk wat te vertellen is. Een recensie is leuk, een verslag van een vakantie gaat ook nog wel, maar het wordt lastiger om onderwerpen aan te snijden.

Het zorgt er voor dat je kiest voor de snelle manier, en dat is simpelweg niks doen. Ik heb het er al vaker over gehad, dat het lastig is om steeds weer te beginnen en te proberen het vol te houden. Ik vind het knap dat mensen in staat blijken dagelijks een blog te schrijven met interessante en relevante onderwerpen, terwijl het mij moeite kost om dit te doen. Ik ben er niet zo van om mijn mening rechtstreeks te ventileren. Ik kijk eerst de kat uit de boom, voordat ik met mijn invalshoek op de proppen kom.

Verrassend om dan te moeten constateren dat er vandaag zowaar al twee stukken uit mijn hand komen, al is de eerste een stuk dat ik een aantal jaren geleden al eens over mezelf schreef. Maar toch vandaag twee bijdrages aan deze blog. Zal ik het dan toch eens gaan leren?

Een late introductie over mijn geloof

Ik kom uit een gereformeerd nest. Moeders is streng gereformeerd opgevoed en pa was Luthers. Het was, zeker in het begin, niet meer dan logisch dat wij mee gingen naar de kerk, een christelijke lagere - en middelbare school bezochten en eigenlijk ook in de gereformeerde jeugdvereniging zouden komen. Ik volgde die uitgestippelde weg nog wel, maar de drie onder mij verzette zich er tegen. Goed tot een bepaalde leeftijd kwamen ze mee, maar toen mijn broer Alex eenmaal de kans schoon zag bleef hij weg uit de kerk. En mijn jongste broer en mijn zus, zij het in mindere mate, namen het gedrag over.

Ik volgde vanaf mijn 14^de catechisatie en was volgens mij een jaar of 18 / 19 dat ik belijdenis deed. Moeders blij natuurlijk, maar, mede door de boeken die ik rond die tijd begon te lezen, dwaalde ik van de kerk af. Ik was zoals gezegd ongeveer vijf / zes jaar echt flink met het geloof en God bezig. Volgde trouw de catechisatie en had soms op school flinke discussies over het geloof met klasgenoten die zich bij de baptisten gemeenschap hadden aangesloten. Ik denk dat ik vanaf mijn twintigste stopte met naar de kerk gaan. Ik kreeg een andere gedachtegang over het geloof, en de kerk kon mij hierin niet helpen vond ik. Daarnaast begon ik de kerk als hypocriet te zien en zeker ook mij te distantiëren van het feit dat alles in naam van het geloof geoorloofd was.

Ik was in die tijd erg verslaafd aan de Perry Rhodan reeks, een wekelijkse Science Fiction serie zoals zeg maar die doktersverhalen die wekelijks bij de bladenwinkels lagen. Daarin werd de mensheid beschermd door een wezen, Het geheten, dat evolutionair gezien op een hogere trede van de ladder stond. Een gegeven dat naderhand jaren later ook in de Stargate series zijn intrede zou doen, alleen dan onder de naam The Ancients. Wezens die het lichamelijke hadden verruild voor hogere geestelijk bestaan, en als pure energie in het heelal leven.

Zo begon ik mij God ook voor te stellen. Een wezen uit een hogere dimensie die over ons waakt en waar nodig begeleidt. Naderhand las ik boeken van Zetchin, die vertelde dat het menselijk ras was ontworpen als een evenbeeld van een buitenaards ras de Anunnaki (lees er hier meer over),  die duizenden jaren geleden een basis hadden op wat tegenwoordig het continent Afrika is. De mensen werkten als slaven voor de Anunnaki en moesten delfstoffen verzamelen. Ze waren ook niet in staat zichzelf te vermenigvuldigen, maar uiteindelijk bleek dat wel te kunnen. De mensen kwamen in opstand tegen de Anunnaki en verspreidde zich over de aarde. Ook Werner von Däniken heeft een soortgelijk verhaal in zijn 'Waren de goden kosmonauten'.

Dan is er natuurlijk nog het verhaal dat God in werkelijkheid in ieder mens zit. Ieder mens is een god op zichzelf. Het verbreedde uiteindelijk wel mijn kennis en gaf me bepaalde inzichten, al wist ik ze niet goed toe te passen.

Vandaag de dag geloof ik nog steeds dat er een hoger wezen is dat over ons waakt en waar je, zij het eenzijdig, mee kunt communiceren. Ik denk dat ieder mens dit op een bepaalde manier nodig heeft. En of dit dan om de inwendige god IK gaat, of om een hoger wezen ergens in het heelal of in een andere dimensie, dat maakt niet uit. Ik zie het in ieder geval niet als een wezen waarin je diep moet geloven en wiens woorden, de Bijbel ooit in de derde eeuw na Christus opgesteld door een bepaalde christelijke stroming die, door hun bevoorrechte positie bij de toenmalige Romeinse keizer, vond dat hun boeken erin moesten en niet die van andere christelijke stromingen die een meer menselijke manier van geloven aanhingen (denk aan Jezus was getrouwd, of dat god de inwendige IK is), je tot op de letter moet volgen en uitvoeren. (lees maar eens het boek De Talisman van Graham Hancock en Robert Bauval).

En dat was pinksteren

Genoten van een gezellig en vooral rustig pinksterweekend. Zaterdag voor het eerst in 26 jaar weer eens een bezoek gebracht aan Beeckestijnpop. Een muziekfestival op het landgoed Beeckestijn in Driehuis, waar ik in mijn jeugd de eerste jaren vaak kwam.

Hallo Venray

Het festival ademt nog steeds dezelfde sfeer en kent nog steeds het gemoedelijke van weleer. Je loopt er tegen bekenden aan, maakt een praatje, drinkt een biertje en kijkt naar de koopwaar in de kraampjes. En zo kon het gebeuren dat we mijn oudste neef tegen het lijf liever, of liever gezegd, bijna over hem struikelde. Want hij lag op een plate met zijn jongste zoon en twee dames waarvan er eentje, bij introductie, zijn nieuwe vriendin bleek te zijn. Ze kwam me bekend voor van de middelbare school. We hadden ruim de tijd om bij te praten, al maakte het aantal decibellen dat Hallo Venray de weide op slingerde het wel tot een lastige onderneming. De band speelde veel van hun nieuwe album Show met hier en daar een verdwaalde klassieker. Toen Dotan aanstalten maakte om op het hoofdpodium hun set te gaan spelen namen we afscheid. Hij ging op huis aan, wij zochten een plekje vlak bij het podium, dat prima was te bereiken.

Dotan

Dotan speelde een goede set. misschien wat kort (wat wil je, het is een festival), maar erg geconcentreerd en professioneel. Duidelijk werd wel dat hij het geluid op de cd zo perfect mogelijk probeert te benaderen. De groep speelde zo'n 45 minuten vol met nummers van zowel zijn recent verschenen album 7 Layers als het uit 2011 daterende Dream Parade. De set was zo voorbij. En in principe hiermee ook ons bezoek.

We besloten echter nog een frietje en een loempia te nemen in afwachting van Chef' Special. Bij de eerste tonen klonk de muziek wel aardig, maar we besloten toch om te gaan en wandelde van de weide eerst door het bos naar het IJspaleis, waar we beide een ijsje namen en deze nuttigde op het terras.

Daarna was het terug naar het station en met de trein richting Uitgeest waar we de avond hangend op de bank doorbrachten en naar de Beatles op Nederland 3 keken..

Zondag en maandag hielden we het lekker rustig. Wat kleine huishoudelijke dingen, een bezoekje van de ouders van Simone, die binnenkort een week op onze katten passen, een BBQ met z'n tweetjes, lekker relaxen in de tuin met een goed boek en Pinkpop kijken.

Het zorgde er uiteindelijk voor dat het weer dinsdag werd. Voor mij voorlopig nog een dag van rust en opkrikken van mijn conditie. Dus vroeg uit de veren voor een rondje wandelen. Eens kijken hoe ik de rest van de dag ga vullen.

Everything Everything - Arc

(Sony Music 887254737520)

Het kwartet van Everything Everything levert met Arc hun tweede album af. Een album dat opvalt door het vele gebruik aan elektronica in combinatie met progressive rock, drum & bass en jaren tachtig stijlen. Combinaties in referetiekader van Radiohead tot Hurts en van Yes tot The Police. Wat in ieder geval niet onopgemerkt blijft is de falsetto stem van Jonathan Higgs en de meerstemmige zang van de gehele band die zeker de herinnering van Yes oproept. Opener Cough Cough laat Higgs horen over veelvoudige percussie waarin langzaamaan meer instrumentarium wordt geweven, van elektronische toonladdertjes tot zweverige mellotron en prettige gitaarakkoorden. Kemosabo, balancerend op een funky pop beat, en Torso Of The Week, liërend aan de ongemakkelijke tonaliteit van Radiohead, zijn meer opgebouwd rond synths en samples met heerlijk gitaarspel van Alex Robershaw. Met Duet doet de band de meerstemmige zang van Yes herleven en leveren ze een prettige semi-popballad af rijk aan strijksamples. De band weet daarna het niveau hoog te houden via prettige en gevoelige ballads (Choice Mountain, The House Is Dust en The Peaks) en lekkere uptempo pop/rock songs waarin zeker het tekstueel doemdenkende Radiant eruit springt. In ieder geval zijn de teksten van Higgs niet overal even vrolijk. Hij schetst een vrij negatief toekomstbeeld en ook wat betreft de relationele observatie is het geen vrolijke Frans. De gelimiteerde versie komt met een extra cd waarop nog eens zes nummers prijken. Naast remixen van albumtracks Duet en Don’t Try valt vooral het in The Police sfeer opgebouwde Justice nog op. Het maakt Arc tot een zeventig minuten durende trip langs dramatische en intense uiterste. Van de ingewikkeld geweven gitaarpartijen van Torso Of The Week tot de melancholieke drums en lage synths in The House Is Dust. Het vergt dan ook meerdere keren draaien om dit werkje op zijn volledige potentie te beoordelen en te waarderen.

CD 1

01 Cough Cough

02  Kemosabe

03 Torso Of The week

04 Duet

05 Choice Mountain

06 Feet For Hands

07 Undrowned

08 Arc

09 Armourland

10 The House Of Dust

11 Radiant

12 The Pears

13 Don't Try

CD 2

01 Awe/Arc

02 No Plan

03 Duet (alternative version)

04 Don't Try (Everything Everything remix)

05 Distrikt

Unheilig - Alles hat seine Zeit - Best Of Unheilig 1999-2014

(Universal 0602537706143)

Unheilig bestaat dit jaar vijftien jaar. Een periode waarin de groep rond Der Graf er alles aan heeft gedaan om de top in de Duitse muziekindustrie te bereiken. Het hele verhaal viel al eerder te lezen in de autobiografie ‘Als Musik meine Sprache wurde’. Als kroon op het vijftienjarig bestaan had 2014 het jaar moeten worden waarin Unheilig aan het Eurovisie Song Festival mee zou doen, maar de Duitse stemmers besliste op 13 maart jl., helaas, anders. De groep wist met Wir sind alle wie Eins nog wel de finale van de Duitse voorronde te halen, maar werd daar verslagen door Elaiza met Is It Right. Een dag later kwam Alles hat seine Zeit - Best Of Unheilig 1999 – 2014 uit, dat al vooraf was gegaan door de single Als wär’s das erste Mal, het eerste nummer gebruikt voor de Duitse voorronde. Naast de twee nieuwe singles en de bombastische en symfonische instrumentale opener Zeitreise en afsluiter Rückblicke, bevat het album vijftien nummers uit de rijke muzikale geschiedenis van Unheilig, waarbij de groep op het album een chronologische terugblik presenteert. Uitzondering hierop vormt de prachtige symfonische ballad Geboren um zu leben, dat in 2010 de grote doorbraak voor Unheilig in Duitsland betekende. Via de Duitse Eurovisie Songfestival voorronde bijlages en de singles van de succesalbums Lichter der Stadt en Große Freiheit keert men terug naar het allereerste begin met het nummer Stark, ooit aangeboden aan een beroemde Duitse zanger op retour, van het album Phosper, hoewel men juist hier voor de 2012 versie gekozen heeft. Van de naar U2 neigende rock op Lichter der Stadt en het met Andreas Bourani gezongen duet Wie wir waren tot de van prog, industrieel  en gothic doorspekte nummers als Für immer, Winter, Spiegelbild, Freiheit, Maschine en Schutzengel. Alles hat seine Zeit laat een prachtig document horen van de ontwikkeling van een persoon. Ja, een persoon, want in die vijftien jaar heeft Der Graf zijn eigen plan getrokken, vaak tegengewerkt, soms gesteund. Maar altijd vanuit het hart schreef hij zijn muziek en teksten zoals Unter Deine Flagge, een hommage aan zijn moeder, waarmee Unheilig in 2010 de Bundesvision Song Contest won, of An deiner Seite, dat geschreven werd voor een zeer goede vriend, die op dat moment (2008) als gevolg van kanker op sterven lag. De luxe gelimiteerde versie komt met een twaalf nummers tellende dvd.

CD

01 Zeitgeist
02 Geboren un zu leben
03 Als wär's das erste Mal
04 Wir sind alle wie eins
05 Lichter dere Stadt
06 Wie wir waren
07 Für immer
08 Winter
09 So wie du warst
10 Unter Deiner Flagge
11 An deiner Seite
12 Spiegelbild
13 Freiheit
14 Sage Ja!
15 Astronaut
16 Maschine
17 Schutzengel
18 Stark 2012
19 Rückblende

DVD

01 Geboren un zu leben
02 Als war's das erste Mal
03 Wir sind alle wie eins
04 Lichter der Stadt
05 Wie wir waren
06 Für immer
07 Winter
08 So wie du warst
09 Unter deine Flagge
10 An deiner Seite
11 Maschine
12 Stark 2012

Nieuwe besteding

Deze blog werd de afgelopen jaren bij tijd en wijle gebruikt voor mijn persoonlijke beslommeringen. Ik heb er een tijdje over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat ik er meer mee wil doen.

Ik ga naast de persoonlijke beslommeringen deze blog ook gebruiken voor mijn hobbies. Dus wat valt er te verwachten. Nou ik wil hier ook meer muziek recensies gaan plaatsen. Al jaren schrijf ik voor iO Pages en haar voorganger SI Magazine. Al die jaren hebben een schat aan recensies opgeleverd die ik nu eens op een plek op het internet wil gaan bundelen.

In het verleden hield ik een Engelstalige blog bij, The More You Life, The More You Love, waar ik al recensies en nieuwsberichten over muziek plaatsten. Dat wil ik hier nu gewoon in mijn moedertaal gaan op pakken.

Eens kijken of ik hierdoor weer een normaler plaatsingsritme kan bereiken. In ieder geval ga ik direct van start met één van mijn laatste aanwinsten.

De sarcoïdose slaat weer toe

Ik heb het tijden rustig weten te houden. Maar helaas, wanneer je het niet verwacht slaat de ziekte weer toe. eigenlijk zag ik het langzaam aan zien komen. Eind maart sloegen de bekende symptonen weer toe en donderdag 3 april was ik genoodzaakt om me 's morgens ziek te melden.

Een emotioneel besluit, nadat ik de energie, in de loop van de morgen, gewoon uit mijn lijf voelde weglopen. Thuisgekomen dook ik, na telefonisch contact met ziekenhuis en huisarts, direct in bed en sliep de hele dag. Vrijdag bezocht ik de huisarts en de telefonische afspraak met de longarts werd via een telefoontje van de huisarts met de dienstdoende longarts omgezet met de longarts die mij de afgelopen drie jaar al begeleid.

De dagen daarna sliep ik veel. Dinsdag 8 april had ik 's morgens de afspraak met de longarts, die gevolgd werd door een bezoek aan het lab en de afdeling radiologie. Uitslagen volgen op woensdag 16 april. Sindsdien slaap ik gaten in de dag, bestrijd ik koortsaanvallen met paracetamol en wacht met enige spanning op komende woensdag.

Muziek is momenteel mijn enige compagnon, hoewel ik de lieve zorgzame hand van mijn vrouw natuurlijk ook zeer op prijs stel. De komende dagen hoop ik meer te schrijven.