De mistige donderdag

Een grijze mistdeken ligt over de stad en het uitzicht is niet echt bevorderlijk voor je humeur. Het was vanmorgen een drukte van belang in ons kleine dorpje toen, door een auto-ongeluk waarbij vier auto’s betrokken waren, één van de toegangswegen compleet werd afgesloten. Lotti, die Liz weer voor haar wekelijkse dagje bij oma langs kwam brengen, was genoodzaakt om via de snelweg te komen, omdat er geen doorkomen aan was ter hoogte van Bob’s. De wereld leek in ieder geval het verkeer en het openbaar vervoer in zijn greep te houden. Binnen de kortste keren ontstond er een file op de doorgaande weg en op het station meldde de omroeper dat er treinen waren uitgevallen.

Gelukkig reed mijn trein wel op tijd, maar bij vertrek zat deze al voller dan normaal. Binnen een paar stations waren de stoelen vergeven en hoopte de mensen zich op in de looppaden en op de balkons. Gezellige manier om je dag te beginnen. Zeker toen bij het uitstappen op Haarlem bleek dat een ‘erehaag’ van minstens zes rijen dik al stond te trappelen om de vrij gekomen zitplaatsen te bemachtigen. Collega’s arriveerde later dan normaal op het werk omdat de snelwegen zich vulde met lange files.

Deze donderdag mag ik aan het eind van de middag mijn tweede coach sessie bij gaan wonen. Het is dat ik het niet meer af kan zeggen, want de zin ontbreekt me vandaag. Het kostte me vanmorgen al moeite uit bed te komen waarna de warme douche mij ook van de stap in de koude wereld probeerde te onthouden. Maar ik overwon de verlokkingen en zit nu weer op het werk. Ik zal de dag gerust wel doorkomen en anders is er nog de paracetamol, die alles onderdrukt waar ik last van zou kunnen krijgen.

Coaching

Een eerste coaching sessie wat moet je er van verwachten. Al snel uit de brand geholpen door de mededeling dat het geen doorzaag uurtje is, dat we niet samen het verleden in duiken om oorzaken te achterhalen. Werken vanuit het heden en bouwen naar de toekomst. Een hele opluchting moet ik zeggen.

Er is natuurlijk genoeg uit het verleden dat het heden gevormd heeft. De persoon uit het heden wordt geanalyseerd en gekneed naar en voor de toekomst. Mijn woorden, want dat is mijn interpretatie na zo’n eerste sessie. Wat verwacht ik er eigenlijk van? Acceptatie van mijn ziekte, en de wetenschap dat ik mezelf beter moet leren kennen. Mijn vrouw zou zeggen het leren omgaan met anderen, anderen leren te lezen aan de hand van hun lichaamshouding. Zelf je eigen lichaamshouding onder controle hebben en weten hoe je je opstelt. Aandacht geven aan anderen en luisteren naar anderen. Ook handelen naar de beloftes die je maakt en geen dingen voor je uitschuiven. Weten waar je grenzen liggen en deze ook aangeven.

Ben ik dat, kan ik dat? De afgelopen 45 jaar heb ik mijn leven toch redelijk goed onder controle gehad. Ben ik toch overal fijn doorheen gelaveerd. Ik kan er trots op zijn dat ik een vrouw heb, een baan en een eigen huis. Dat ik een aardig sociaal leven heb en met vakantie kan. Ja dat zijn de behaalde successen naar de buitenwereld toe. Mijn huidige baan is de zoveelste in een rij van velen. Mijn vrouw en ik hebben best wel meningsverschillen en niet alles verloopt van een leien dakje. Dat sociale leven valt ook nog wel mee, want het liefst trek ik mij terug in mijn kamer en zit ik achter de computer. Over het algemeen schik ik mij wel in de behaalde successen en ben er ook trots op.

Het is alleen dat ik van mijn stuk gebracht ben door mijn ziekte en dat deze oude wonden heeft opengereten die ik diep weg had gestopt. Of is het de combinatie met het overlijden van mijn vader en de manier waarop ik vorig jaar bij mijn oude werkgever ben weggestuurd, waardoor ik nu in een situatie zit, waardoor ik onzeker ben, problemen heb met dingen te onthouden, zaken soms niet goed kan benoemen en af en toe het idee krijg voorbijgestreefd te worden door een ander. Juist daarom heb ik voor deze coaching gekozen, ik moet simpel weg mijn zekerheid weer op de rails krijgen. Of zoals mijn vrouw zegt: ”ik wil de stoere Wilco terug.”

Alles voor het goede doel

De weken verstrijken in rap tempo en helaas bijna ook allemaal in hetzelfde stramien. Vijf dagen werken en daarna een weekend om bij te komen. Maar ook die weekenden vullen zich steeds vaker met sociale afspraken, zoals afgelopen weekend twee verjaardagen.

Ook de huishoudelijke verplichtingen eisen gedurende het weekend hun aandacht op. Nu we zo aan het opruimen zijn in ons huis, en daarbij ook de kamers qua indeling veranderen komt er nog maar weinig van een relaxt weekend. Maar goed het geeft wel een gevoel van voldoening als je na een weekend weer tegen een opgeruimde en opnieuw ingedeelde kamer aankijkt. De komende weken zullen er hopelijk aardig wat spullen op Marktplaats verschijnen en anders gaan ze naar de kringloop. Maar goed alles voor het goede doel.

Gelukkig ook weer eens wat goed nieuws op het ziekte front. Gisteren zat ik voor de verandering weer eens in het zieken huis. Deze keer voor een MRI scan en een EMG. De MRI scan viel ontzettend mee, maar de EMG was van een ander niveau. Je moet als medewerker wel een heel rare kijk op mensen hebben, zeker wanneer je in een ziekenhuis werkt, wanneer je een EMG van patiënten wens te maken. De dame in kwestie was op zich een gezellige tante, maar enig sadistische neigingen kan ik haar niet onthouden. Een EMG is simpel gezegd het legaal elektrocuteren van patiënten, want die hebben tenslotte toestemming gegeven om zich te laten onderzoeken. In mijn geval werden er drie elektrodes op mijn rechterhand geplaatst waarna op verschillende punten op de arm een stroomstoot gezet wordt. Het voelt als tegen schrikdraad lopen, al is de medewerker in staat om de sterkte van de stoot aan te passen. Ik kan zeggen dat dit geen lekkere ervaring was. Maar zoals eerder in deze blog al opgemerkt alles voor het goede doel.

De uitslag bleek niets van doen te hebben met de Sarcoïdose. De neuroloog gaat uit van een geblokkeerde zenuw en heeft mensendiek voorgeschreven. Volgende week laat hij nog de uitslag weten van de MRI en over zes weken heb ik weer een afspraak met hem.

Mattheus Passion

Er mankeert iets aan me, of ik ben gek geworden. Zestien jaar wist ik de boot af te houden, zestien jaar zong ik geen klassieke noot meer, maar toen mijn zus mij afgelopen maandag een e-mail stuurde of ik zin had om nog één keer de Mattheus Passion mee te zingen, dacht ik heel even na en zei ja.

Dus ik heb mij opgegeven, surfte naar de website van het koor waar ik zelf zo’n tien jaar op gezeten had en meldde me aan als projectzanger. Zelfs direct het verschuldigde bedrag overgemaakt zodat er nu eigenlijk geen weg meer terug is. Ik ga de Mattheus weer zingen, zucht. Ja toch wel zucht, want mijn stem heeft zestien jaar training ontbeert. En de ziekte van de afgelopen maanden heeft er flink ingehakt, nog steeds heb ik last van een kuchje, dat soms wel bedwongen lijkt door mijn pufje maar op andere momenten weer voor flinke buien zorgt.

Toch maar even de voorzitter, mijn oom verwittigd van de deelname en daarna ook moeders, die al zestien jaar probeerde me over te halen, verteld dat ik haar laatste concert extra luister zal geven door ook het podium te beklimmen. Gisteren toen mijn zuster jarig was heb ik het haar ook nog verteld, al wist ze het al. Na het telefoongesprek met moeders belde die direct mijn zuster op.

Op 19 januari start ik met project Mattheus Passion. Het kan net zo goed zijn dat het op die datum ook weer eindigt. Want als het hoesten na iedere regel zingen losbarst, kies ik eieren voor mijn geld en stap eruit. Misschien toch hopen dat het dan minder is met dat kuchje. Oh ja, ik moet al wel gaan oefenen, want mijn stem moet weer gesmeerd worden. Kijken of deze kraai het kunstje weer kan flikken.

Ziekenhuis en fietsen

Vorige week woensdag was het dan zo ver de APK keuring. Dit keer had ik er drie maanden op moeten wachten. De foto van mijn longen was vrij snel gemaakt en toen kon ik bij de long afdeling gaan zitten wachten op het longonderzoek. Maar als je dan eenmaal aan de beurt bent gaat het toch best wel snel en de oefeningen waren gedaan voor ik er erg in had.

Kon direct doorlopen naar de wachtruimte voor de longarts. Het duurde even, en ik doodde de tijd met sudoka’s spelen op mijn Blackberry. Slechts 18 minuten te laat werd ik opgeroepen en werden de foto en het onderzoek doorgenomen. Ook de labresultaten van een bloedafname van enkele weken eerder kwamen aan bod. In het bloed was niets te zien, geen afwijkende waarden. De longfoto zag er op zich goed uit, al waren de lymfeklieren nog steeds zichtbaar. Het longonderzoek was prima verlopen. Ik vroeg of ik weer sporten kon. Een hartfilmpje moest uitsluitsel geven. Toen dat ook geen probleem gaf was er geen vuiltje meer aan de lucht.

Zondag was dan de eerste fietsronde in maanden. We deden het rustig aan, want m’n vriend had ook al maanden niet meer gereden. Een rondje van zo’n drie kwartier, gemiddelde snelheid rond de twintig kilometer. We kozen voor Heemskerk, Castricum en weer terug naar Uitgeest. De laatste keer dat ik het reed, was ik compleet dood gegaan. Nu ging het eigenlijk van een leien dakje. Maar ja je lichaam toont dan altijd wel andere ongemakken, zoals je achterste die al tijden niet meer gewend is om op een smal zadel te zitten.

Na het fietsen nog een bak koffie gedronken. De plannen voor de middag hebben we maar doorgeschoven toen de regen zich aandiende. Een lekker middagje muziek luisteren en internetten volgde.