2016 was nu niet het jaar waarin ik veel aandacht aan deze blog schonk. De focus was duidelijk op andere zaken gericht. Dit resulteerde in een enkele bijdrage, waarbij ik toch niet aan het vaste jaarlijkse ritueel van de lijstjes voorbij wil gaan. Het leverde de volgende album top 10 op.
01. Big Big Train - Folklore
02. Multi Story - Crimson Stone
03. Unheilig - Von Mensch zu Mensch
04. Silver Key - The Screams Empire
05. Lee Abraham - The Seasons Turn
06. Steve Jansen - Tender Extinction
07. Tony Patterson- Equations Of Meaning
08. Drifting Sun - Safe Asylum
09. Cosmograf - The Unreasonable Silence
10. Jadis - No Fear Of Looking Down
Voor 2017 heb ik plannen klaar liggen met deze blog, maar of die realiseerbaar blijken zal de toekomst uitwijzen.
6 december 2016
27 september 2016
Een nieuw doel
Alweer bijna twee weken voorbij zonder een bijdrage. Het valt me een beetje tegen. Is er dan niets te vertellen, valt er dan niets te beleven?
Jawel hoor. Zo was ik afgelopen zaterdag aanwezig bij het concert van China Crisis in de Boerderij in Zoetermeer. Een gezellig avondje uit met vrienden. Het leverde nog een leuke plaat op met de beide heren, Eddie Lundon en Gary Dale de vaste kern, van China Crisis.
Zondag had een mooie dag aan het strand moeten worden. Maar de wind gooide roet in het eten. Dus werd het lounchen in de achtertuin en wat rondsurfen op het internet.
Gisteren bezochten we de nieuwe locatie van het werk. Vanaf maart volgend jaar betrekken we de vierde en vijfde etage van een pand om de hoek. Tijdens de rondleiding en lunch tevens nog maar even de mogelijkheid genomen om wat foto's van het uitzicht te maken. Het uitzicht hieronder is het zicht op het AMC.
Hieronder het uitzicht op één van de oude kantoren van de ABN-AMRO. Het betreft één van de grootste kantoorpanden in Amsterdam die al geruime tijd leeg staat. Binnenkort gaat het tegen de vlakte en zullen er op die lokatie twee woontorens voor studenten verrijzen. De bedoeling is dat er een winkelstraat komt en een makkelijke toegang richting het station. Daarnaast zal er nog een derde woontoren verrijzen die mogelijk voor de huisvesting van bejaarden gebruikt gaat worden.
Maar goed dit wat betreft de belevenissen in de afgelopen dagen. Zoals de titel al doet vermoeden loop ik met een nieuw doel in mijn hoofd. Dit doel heeft alles te maken met muziek. Ik wil een aaneensluitende reeks berichten gaan schrijven over albums, die mij in de loop der jaren geraakt hebben. Albums die voor mij belangrijk waren in een bepaalde periode van mijn leven. Albums die ik als een canon van mijn leven beschouw. In welke vorm ik dit ga gieten en aan hoeveel albums ik überhaupt aandacht wil gaan besteden is voor mij nog een onbeantwoorde vraag. Daarnaast wil ik mijzelf ook geen verplichting op gaan liggen. Het moet leuk blijven af en toe een stukje te schrijven.
Dus ja de komende tijd wil ik hier goed over nadenken. Maar dat ik meer wil gaan schrijven over muziek is zeker. Ik schrijf tenslotte al jaren voor een muziekblad, dus ik kan putten uit een flink archief aan recensies.
Jawel hoor. Zo was ik afgelopen zaterdag aanwezig bij het concert van China Crisis in de Boerderij in Zoetermeer. Een gezellig avondje uit met vrienden. Het leverde nog een leuke plaat op met de beide heren, Eddie Lundon en Gary Dale de vaste kern, van China Crisis.
Zondag had een mooie dag aan het strand moeten worden. Maar de wind gooide roet in het eten. Dus werd het lounchen in de achtertuin en wat rondsurfen op het internet.
Gisteren bezochten we de nieuwe locatie van het werk. Vanaf maart volgend jaar betrekken we de vierde en vijfde etage van een pand om de hoek. Tijdens de rondleiding en lunch tevens nog maar even de mogelijkheid genomen om wat foto's van het uitzicht te maken. Het uitzicht hieronder is het zicht op het AMC.
Hieronder het uitzicht op één van de oude kantoren van de ABN-AMRO. Het betreft één van de grootste kantoorpanden in Amsterdam die al geruime tijd leeg staat. Binnenkort gaat het tegen de vlakte en zullen er op die lokatie twee woontorens voor studenten verrijzen. De bedoeling is dat er een winkelstraat komt en een makkelijke toegang richting het station. Daarnaast zal er nog een derde woontoren verrijzen die mogelijk voor de huisvesting van bejaarden gebruikt gaat worden.
Maar goed dit wat betreft de belevenissen in de afgelopen dagen. Zoals de titel al doet vermoeden loop ik met een nieuw doel in mijn hoofd. Dit doel heeft alles te maken met muziek. Ik wil een aaneensluitende reeks berichten gaan schrijven over albums, die mij in de loop der jaren geraakt hebben. Albums die voor mij belangrijk waren in een bepaalde periode van mijn leven. Albums die ik als een canon van mijn leven beschouw. In welke vorm ik dit ga gieten en aan hoeveel albums ik überhaupt aandacht wil gaan besteden is voor mij nog een onbeantwoorde vraag. Daarnaast wil ik mijzelf ook geen verplichting op gaan liggen. Het moet leuk blijven af en toe een stukje te schrijven.
Dus ja de komende tijd wil ik hier goed over nadenken. Maar dat ik meer wil gaan schrijven over muziek is zeker. Ik schrijf tenslotte al jaren voor een muziekblad, dus ik kan putten uit een flink archief aan recensies.
14 september 2016
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan
Het weekend Keulen ligt weer achter ons. Een prettig weekend met enkel hoogte punten.
Na een relaxte treinreis, wat een verschil met de reis van vorig jaar spetember naar Essen, arriveerde we rond kwart voor twee in ons hotel; gelegen op een steenworp afstand van het centrum. Vanwege de warmte bleek het raadzaam om je om te kleden en vrij zomers gekleed begaven we ons op winkel pad.
Keulen blijkt een flinke enclave aan Italianen te herbergen, waarvan de generaties, voortgekomen uit de gastarbeiders die ooit in de jaren vijdtig en zestig naar de stad trokken voor werk in de fabrieken en mijnen van het Ruhrgebied, hun werkterrein verlegd hebben naar het restaurantwezen. Hoewel ik tot op heden nog nooit in Italië ben geweest, m'n ontgroening staat reeds voor volgend jaar gepland, ben ik nog nooit een stad tegengekomen waarbij je op iedere hoek over de borden van een Italiaans restaurant struikelt.
Dus kon het niet verwonderlijk zijn dat we na een lekkere wandeling in het restaurant Cosa Nostra belanden, alwaar we vanaf het terras een mooi uitzicht over de Rijn hadden. Een Argentijnse steak met een glas wijn (voor mevrouw) en twe halve liters Weizen verder, trokken we de stad in op koopjesjacht.
Na het shoppen begaven we ons naar de Heumarkt waar we nog een tijdje op een terrasje doorbrachten, zoals je raad weer bij een Italiaan, en ons de wijn, weizen en een pizza Tonijn lieten welgevallen. In het hotel aangekomen, viel ik als een blok in slaap.
De zaterdag werd opnieuw aan winkelen besteed, en na een snelle hap bij jawel, opnieuw een Italiaan, terug naar het hotel voor een douche, een tukje en een omkleding voor het concert. Onderweg nog even bij een Italiaan langs voor een Griekse salade en daarna de overvolle tram naar het RheinEnergie Stadion.
We arriveerden op tijd om van de vier voorprogramma's Megaherz en Standmaul nog te zien, waarna het tijd was voor Unheilig.
De gehoopte langere set bleef uit. De setlist uit de vorige bijdrage werd gewoon gespeeld, al nam Der Graf ruimschoots de tijd om afscheid te nemen en het publiek flink mee te laten doen.
Om klokslag elven was het dan ook echt gedaan. Waarna we drie kwartier later op een terrasje aan de Heumarkt neerstreken voor een afzakkertje. Het was druk en we kwamen naast vier oudere dames terecht, die de zaterdag aan boord van een Rijncruise hadden doorgebracht, waar ze all-in waren getrakteerd op een Schlager middag en avond. Gezellig babbelen dus waarna we uiteindelijk om half twee in het hotel belandden.
De zondag was het na het ontbijt opruimen. Om kwart over elf werden we door de receptie gebeld dat we er nu echt uit moesten. Op naar het station, waar we de trollies in de kluis plaatsten en nog een korte maar leuke wandeling door de oude stad maakten. Nog even langs bij La Tagliatella voor een tonijn pizza en een Weizen en daarna de trein terug naar huis. Opnieuw erg relaxt, zodat we uitgerust om iets over zevenen weer thuis arriveerden.
Na een relaxte treinreis, wat een verschil met de reis van vorig jaar spetember naar Essen, arriveerde we rond kwart voor twee in ons hotel; gelegen op een steenworp afstand van het centrum. Vanwege de warmte bleek het raadzaam om je om te kleden en vrij zomers gekleed begaven we ons op winkel pad.
Keulen blijkt een flinke enclave aan Italianen te herbergen, waarvan de generaties, voortgekomen uit de gastarbeiders die ooit in de jaren vijdtig en zestig naar de stad trokken voor werk in de fabrieken en mijnen van het Ruhrgebied, hun werkterrein verlegd hebben naar het restaurantwezen. Hoewel ik tot op heden nog nooit in Italië ben geweest, m'n ontgroening staat reeds voor volgend jaar gepland, ben ik nog nooit een stad tegengekomen waarbij je op iedere hoek over de borden van een Italiaans restaurant struikelt.
Dus kon het niet verwonderlijk zijn dat we na een lekkere wandeling in het restaurant Cosa Nostra belanden, alwaar we vanaf het terras een mooi uitzicht over de Rijn hadden. Een Argentijnse steak met een glas wijn (voor mevrouw) en twe halve liters Weizen verder, trokken we de stad in op koopjesjacht.
Na het shoppen begaven we ons naar de Heumarkt waar we nog een tijdje op een terrasje doorbrachten, zoals je raad weer bij een Italiaan, en ons de wijn, weizen en een pizza Tonijn lieten welgevallen. In het hotel aangekomen, viel ik als een blok in slaap.
De zaterdag werd opnieuw aan winkelen besteed, en na een snelle hap bij jawel, opnieuw een Italiaan, terug naar het hotel voor een douche, een tukje en een omkleding voor het concert. Onderweg nog even bij een Italiaan langs voor een Griekse salade en daarna de overvolle tram naar het RheinEnergie Stadion.
We arriveerden op tijd om van de vier voorprogramma's Megaherz en Standmaul nog te zien, waarna het tijd was voor Unheilig.
De gehoopte langere set bleef uit. De setlist uit de vorige bijdrage werd gewoon gespeeld, al nam Der Graf ruimschoots de tijd om afscheid te nemen en het publiek flink mee te laten doen.
Om klokslag elven was het dan ook echt gedaan. Waarna we drie kwartier later op een terrasje aan de Heumarkt neerstreken voor een afzakkertje. Het was druk en we kwamen naast vier oudere dames terecht, die de zaterdag aan boord van een Rijncruise hadden doorgebracht, waar ze all-in waren getrakteerd op een Schlager middag en avond. Gezellig babbelen dus waarna we uiteindelijk om half twee in het hotel belandden.
De zondag was het na het ontbijt opruimen. Om kwart over elf werden we door de receptie gebeld dat we er nu echt uit moesten. Op naar het station, waar we de trollies in de kluis plaatsten en nog een korte maar leuke wandeling door de oude stad maakten. Nog even langs bij La Tagliatella voor een tonijn pizza en een Weizen en daarna de trein terug naar huis. Opnieuw erg relaxt, zodat we uitgerust om iets over zevenen weer thuis arriveerden.
7 september 2016
Aftellen
Nog slechts drie dagen te gaan en dan vind het afscheidsconcert plaats van de band die sinds maart 2012 een groot deel van mijn door muziek gedomineerde leven uitmaakt. Unheilig staat dan voor het laatst op de bühne.
Zoals het zich laat aanzien zal de setlist zeker bestaan uit het materiaal dat sinds begin mei tijdens de concerten van de Ein letztes Mal tournee. Die setlist bevatte de volgende nummers:
Ein
letztes Mal - Intro
Hinunter bis auf Eins
Als wär's das erste Mal
Glück auf das Leben
Eisenmann
Unter deiner Flagge
Feuerengel
An deiner Seite
Mein Leben ist die Freiheit
Lichter der Stadt
Wir sind alle wie eins
So wie du warst
Die Weisheiten des Lebens
Wie in guten alten Zeiten
Große Freiheit
Zeit zu gehen
Für mich soll's rote Rosen regnen
Geboren um zu leben
Für immer
Maschine
Der Vorhang
fällt
Vanaf het moment dat vorig jaar bekend werd gemaakt dat 10 september 2016 het laatste concert voor Unheilig zou worden, kregen fans de kans voor dit speciale concert hun favoriete nummers door te geven. Hiervan zullen er een aantal aan de setlist van zaterdag toegevoegd gaan worden.
Ik ben dus heel benieuwd wat ons zaterdagavond te wachten staat. Een ding is zeker het zal een zeer emotioneel afscheid worden.
De tijd raast maar voort
Ruim een jaar geleden schreef ik mijn laatste bijdrage. Ik was toen vol van de NS, helaas voor hun op een vrij negatieve manier. De afgelopen weken was de negatieve aandacht vooral gericht op Postnl, die het pakketjes bezorgen steeds slechter in de vingers lijkt te hebben.
Met iedere naamswijziging loopt de service terug. En vooral het feit dat ze iedere keer voor de klant buigen, het aantal keren sorry kan ik al op twee handen tellen, maakt het er niet beter op. De introductie van hun app voor het in de gaten houden van je pakketjes, levert eigenlijk alleen maar frustraties op. Temeer omdat de track & trace sites van buitenlandse posterijen in de regel beter op de hoogte zijn van de locatie van een pakket, zelfs als het al in Nederland is, dan Postnl zelf.
Maar goed na een aantal klachten en opmerkingen lijkt het nu eindelijk beter te gaan. En ik mag blij zijn dat ik mijn pakketjes op het werk kan laten bezorgen, want een vriend is er slechter aan toe. Die mailt me geregeld gefrusteerd dat er weer e.e.a. verdwenen is.
Onderwijl dus weer een jaar verder en ook een jaar ouder. Ben de vijftig onderwijl gepasseerd, wat ik met een groots feest op 5 mei gevierd heb. Op de dag zelf verbleef ik een aantal dagen in Zwitserland, waar ik Bern bezocht, door de sneeuw in het Kander dal wandelde met als hoogtepunt een concert van Unheilig, die ik voor de vijfde keer aanschouwde.
Maar goed dit was weer even een kleine introductie. ik probeer weer terug te komen, mede ingegeven door een neef van mij die afgelopen woensdag voor een studiejaar naar Palermo vertrok om aldaar zijn studie Italiaans en Geschiedenis te vervolgen. Hij is donderdag direct met een blog van start gegaan.
Met iedere naamswijziging loopt de service terug. En vooral het feit dat ze iedere keer voor de klant buigen, het aantal keren sorry kan ik al op twee handen tellen, maakt het er niet beter op. De introductie van hun app voor het in de gaten houden van je pakketjes, levert eigenlijk alleen maar frustraties op. Temeer omdat de track & trace sites van buitenlandse posterijen in de regel beter op de hoogte zijn van de locatie van een pakket, zelfs als het al in Nederland is, dan Postnl zelf.
Maar goed na een aantal klachten en opmerkingen lijkt het nu eindelijk beter te gaan. En ik mag blij zijn dat ik mijn pakketjes op het werk kan laten bezorgen, want een vriend is er slechter aan toe. Die mailt me geregeld gefrusteerd dat er weer e.e.a. verdwenen is.
Onderwijl dus weer een jaar verder en ook een jaar ouder. Ben de vijftig onderwijl gepasseerd, wat ik met een groots feest op 5 mei gevierd heb. Op de dag zelf verbleef ik een aantal dagen in Zwitserland, waar ik Bern bezocht, door de sneeuw in het Kander dal wandelde met als hoogtepunt een concert van Unheilig, die ik voor de vijfde keer aanschouwde.
Maar goed dit was weer even een kleine introductie. ik probeer weer terug te komen, mede ingegeven door een neef van mij die afgelopen woensdag voor een studiejaar naar Palermo vertrok om aldaar zijn studie Italiaans en Geschiedenis te vervolgen. Hij is donderdag direct met een blog van start gegaan.
1 september 2015
Nog even over de NS
Naar aanleiding van de twee klachten van vorige week werd ik afgelopen zaterdag gebeld door de NS klantenservice. In een tien minuten durend gesprek werd mij de kans geboden de klachten toe te lichten. Er was begrip en zou er contact worden opgenomen met de leidinggevende van de conductrice die mijn vrouw op het station liet staan, door niet pro-actief te reageren (zijn woorden niet de mijne), maar helaas zal er geen terugkoppeling volgen. Wat dan weer jammer is.
Helaas vanmorgen weer raak, dus ik heb maar weer bij de NS aan de bel getrokken.
EVA zegt:Ik begrijp dat u contact op wilt nemen met de klantenservice. Ik kan u ook proberen te helpen. Waarmee kan ik u van dienst zijn?
EVA zegt:Hieronder kunt u uw vraag formuleren.
U zegt:klacht
EVA zegt:We doen alles om onze klanten tevreden te houden maar ik begrijp dat u een klacht heeft?
U zegt:ja
EVA zegt:Wilt u de klacht per e-mail indienen?
U zegt:ja
EVA zegt:Kunt u in twee à drie woorden het onderwerp van uw klacht omschrijven?
U zegt:korte en volle trein
EVA zegt:Ok, dat staat genoteerd. Ik zal u nu eerst om enkele persoonsgegevens vragen. Met deze gegevens kan NS Klantenservice u zo goed mogelijk helpen. Vervolgens kunt u uw vraag of opmerking formuleren. Wat zijn uw voorletters en achternaam?
U zegt:x.x. xxxx
EVA zegt:Is het meneer of mevrouw x.x. xxxx?
U zegt:meneer
EVA zegt:Ok, en mag ik uw geboortedatum noteren?
U zegt:xx-xx-xxxx
EVA zegt:Bedankt. Op welk e-mailadres kunnen mijn collega’s u bereiken?
U zegt:xxxxxx@xxxxxx.nl
EVA zegt:Wat is uw straatnaam en huisnummer?
U zegt:xxxxxxxxxx xx
EVA zegt:Oké, en wat is de bijbehorende postcode?
U zegt:xxx xx
EVA zegt:Ok. Als u een OV-chipkaart heeft, wilt u dan het nummer hiervan opgeven?
U zegt:xxxx xxxx xxxx xxxx
EVA zegt:mogen wij uw e-mail ook telefonisch beantwoorden? En zo ja, wat is uw telefoonnummer?
U zegt:06 xxxxxxxx
EVA zegt:Bedankt voor uw telefoonnummer. Formuleer dan nu tot slot uw klacht.
U zegt:Trein van 7:26 vanuit Uitgeest bleek een enkel treinstel. Bij Krommenie-Assendelft moesten de instappers al staan. Op Koog Bloemwijk, Zaandam en Sloterdijk konden mensen al niet meer instappen zodat ze achterbleven op het station omdat de trein afgeladen vol was.Helaas lijkt het zo langzamerhand een gewoonte te gaan worden op dit traject.
EVA zegt:Ik heb uw gegevens hiernaast neergezet, u kunt deze nog wijzigen. Zal ik dit bericht doorsturen naar de klantenservice?
U zegt:ja
EVA zegt:Bezig met verzenden...
EVA zegt:Uw e-mail is verzonden. Kan ik u nog ergens anders mee helpen?
U zegt:nee
EVA zegt:Ok, dan zijn we volgens mij klaar nu. Graag tot een volgende keer!
Helaas vanmorgen weer raak, dus ik heb maar weer bij de NS aan de bel getrokken.
EVA zegt:Ik begrijp dat u contact op wilt nemen met de klantenservice. Ik kan u ook proberen te helpen. Waarmee kan ik u van dienst zijn?
EVA zegt:Hieronder kunt u uw vraag formuleren.
U zegt:klacht
EVA zegt:We doen alles om onze klanten tevreden te houden maar ik begrijp dat u een klacht heeft?
U zegt:ja
EVA zegt:Wilt u de klacht per e-mail indienen?
U zegt:ja
EVA zegt:Kunt u in twee à drie woorden het onderwerp van uw klacht omschrijven?
U zegt:korte en volle trein
EVA zegt:Ok, dat staat genoteerd. Ik zal u nu eerst om enkele persoonsgegevens vragen. Met deze gegevens kan NS Klantenservice u zo goed mogelijk helpen. Vervolgens kunt u uw vraag of opmerking formuleren. Wat zijn uw voorletters en achternaam?
U zegt:x.x. xxxx
EVA zegt:Is het meneer of mevrouw x.x. xxxx?
U zegt:meneer
EVA zegt:Ok, en mag ik uw geboortedatum noteren?
U zegt:xx-xx-xxxx
EVA zegt:Bedankt. Op welk e-mailadres kunnen mijn collega’s u bereiken?
U zegt:xxxxxx@xxxxxx.nl
EVA zegt:Wat is uw straatnaam en huisnummer?
U zegt:xxxxxxxxxx xx
EVA zegt:Oké, en wat is de bijbehorende postcode?
U zegt:xxx xx
EVA zegt:Ok. Als u een OV-chipkaart heeft, wilt u dan het nummer hiervan opgeven?
U zegt:xxxx xxxx xxxx xxxx
EVA zegt:mogen wij uw e-mail ook telefonisch beantwoorden? En zo ja, wat is uw telefoonnummer?
U zegt:06 xxxxxxxx
EVA zegt:Bedankt voor uw telefoonnummer. Formuleer dan nu tot slot uw klacht.
U zegt:Trein van 7:26 vanuit Uitgeest bleek een enkel treinstel. Bij Krommenie-Assendelft moesten de instappers al staan. Op Koog Bloemwijk, Zaandam en Sloterdijk konden mensen al niet meer instappen zodat ze achterbleven op het station omdat de trein afgeladen vol was.Helaas lijkt het zo langzamerhand een gewoonte te gaan worden op dit traject.
EVA zegt:Ik heb uw gegevens hiernaast neergezet, u kunt deze nog wijzigen. Zal ik dit bericht doorsturen naar de klantenservice?
U zegt:ja
EVA zegt:Bezig met verzenden...
EVA zegt:Uw e-mail is verzonden. Kan ik u nog ergens anders mee helpen?
U zegt:nee
EVA zegt:Ok, dan zijn we volgens mij klaar nu. Graag tot een volgende keer!
19 augustus 2015
NS frustratie 2
Zojuist weer een gesprek gehad met EVA, de automatische klachten afvanger van de NS.
EVA zegt:Ik begrijp dat u contact op wilt nemen met de klantenservice. Ik kan u ook proberen te helpen. Waarmee kan ik u van dienst zijn?
EVA zegt:Hieronder kunt u uw vraag formuleren.
U zegt:klacht
EVA zegt:We doen alles om onze klanten tevreden te houden maar ik begrijp dat u een klacht heeft?
U zegt:ja
EVA zegt:Wilt u de klacht per e-mail indienen?
U zegt:ja
EVA zegt:Kunt u in twee à drie woorden het onderwerp van uw klacht omschrijven?
U zegt:trein uit dienstregeling gehaald
EVA zegt:Ok, dat staat genoteerd. Ik zal u nu eerst om enkele persoonsgegevens vragen. Met deze gegevens kan NS Klantenservice u zo goed mogelijk helpen. Vervolgens kunt u uw vraag of opmerking formuleren. Wat zijn uw voorletters en achternaam?
U zegt: x.x. xxxx
EVA zegt:Is het meneer of mevrouw x.x. xxxx?
U zegt:meneer
EVA zegt:Ok, en mag ik uw geboortedatum noteren?
U zegt:xx-xx-xxxx
EVA zegt:Bedankt. Op welk e-mailadres kunnen mijn collega’s u bereiken?
U zegt:xxxxxx@xxxxxx.xx
EVA zegt:Wat is uw straatnaam en huisnummer?
U zegt:xxxxxxxxxx xx
EVA zegt:Goed, en wat is de bijbehorende postcode?
U zegt:xxxx xx
EVA zegt:Goed. Als u een OV-chipkaart heeft, wilt u dan het nummer hiervan opgeven?
U zegt:xxxx xxxx xxxx xxxx
EVA zegt:Ok, en mogen wij uw e-mail ook telefonisch beantwoorden? En zo ja, wat is uw telefoonnummer?
U zegt:06 xxxx xxxx
EVA zegt:Bedankt voor uw telefoonnummer. Formuleer dan nu tot slot uw klacht.
U zegt:Vanmorgen bleek de trein van 7:26 vanuit Uitgeest in de richting van Rhenen uitgevallen te zijn. Om 7:42 vertrok een te korte trein in de richting van Rotterdam-CS, die bij Krommenie-Assendelft al vol was. Mensen willen op tijd op hun werk zijn. Na het incident van gisteren, waarbij ik te laat thuis was, had ik beterschap gehoopt. Echter nu kon ik mijn baas gaan melden dat ik later op kantoor zou zijn. Het is dat jullie een monopolie op het spoor hebben, maar ik vind de service danig af nemen de laatste maanden. Zeker als ik hoor dat mijn vrouw vanmorgen, notabene na begroeten van de conductrice, de deuren van de 6:56 trein voor haar neus zag sluiten en de conductrice haar geen blik waardig gunde toen ze verbouwereerd op het station achter bleef.
EVA zegt:Ik heb uw gegevens hiernaast neergezet, u kunt deze nog wijzigen. Zal ik dit bericht doorsturen naar de klantenservice?
U zegt:ja
EVA zegt:Bezig met verzenden...
EVA zegt:Uw e-mail is verzonden. Kan ik u nog ergens anders mee van dienst zijn?
U zegt:nee
EVA zegt:Ok, dan zijn we volgens mij klaar nu. Tot een volgende keer!
18 augustus 2015
NS frustratie
Op het traject Amsterdam-Holendrecht - Uitgeest worden
reizigers minstens één keer per week geconfronteerd met een uitvallende
stoptrein. Deze trein rijdt niet verder door dan Wormerveer omdat op dat moment
de vertraging al dermate is opgelopen dat de trein met vertraging uit Uitgeest
zou vertrekken. Vanmiddag was het weer voor de zoveelste keer raak. De trein
vertrok op tijd van Amsterdam-Holendrecht maar naarmate Centraal in zicht kwam
liep de vertraging op.
Het werd al duidelijk dat het "Wormerveer scenario" weer van
stal zou worden gehaald toen op Centraal werd meegedeeld, dat er eerst een
goederentrein langs moest. Het ergste is, wanneer het geen goederentrein is,
dan is het wel weer een vertraagde sneltrein of een ICE, die zich er vlak voor
Amstel nog even tussen moet wringen.
Ik reis met de trein omdat het de beste
optie is om van Uitgeest naar Amsterdam-Holendrecht en weer terug te gaan. Maar
ik vraag mij zo langzamerhand af wat de beweegredenen van de NS zijn op dit
traject. Met regelmaat vliegen er treinen uit, rijden ze niet door naar
Uitgeest en worden reizigers op het station gedropt, soms bijtijds
meegedeeld / soms op het moment dat de aansluitende trein al haast het station
binnen rijdt.
Wanneer je dan de aansluiting haalt is deze negen van de
tien keer een kort treinstel, waardoor je de reis staand kunt vervolgen. In de
trein is het tegenwoordig al het gesprek van de terugreis. Mogen we dit keer
langs Wormerveer, of wordt het weer uitstappen.
Onderwijl begint het aantal weken met minimaal één keer vertraging danig
toe te nemen. Tijd om dus maar eens bij de NS aan de bel te trekken en dit
onder de aandacht te brengen.
28 januari 2015
Innerlijke conflicten
Soms hoor je wel eens dingen die je aan het denken zetten. Zo hoorde ik gisteravond een 'wijsheid' die me eigenlijk trof vanwege de eenvoud, maar vooral vanwege het feit dat het zo op mij leek te slaan.
Iedereen heeft zijn dromen en verlangens. Maar wanneer mensen om je heen een vast patroon hanteren waarbij daarvoor geen ruimte is confirmeer je je aan de maatstaven van de groep. Je volgt hun gedrag en denkwijze. Berg je dromen en verlangens op voor een mogelijk later.
Dus ik hoorde dit en dacht: "Ja, dat is precies zoals ik mij op dit moment gedraag. Ik had mijn dromen en verlangens. Maar heb ze voor de buitenwereld en de goede verstandhouding altijd weggestopt met het idee dat ooit de dag daar zou zijn dat ik mijn dromen en verlangens kon verwezenlijken. Nu moet ik aan de mensen om me heen denken, voor ze zorgen. Mijn leven op de rit houden, met de massa mee lopen en handelen zoals éénieder handelt.
Iedereen heeft zijn dromen en verlangens. Maar wanneer mensen om je heen een vast patroon hanteren waarbij daarvoor geen ruimte is confirmeer je je aan de maatstaven van de groep. Je volgt hun gedrag en denkwijze. Berg je dromen en verlangens op voor een mogelijk later.
Dus ik hoorde dit en dacht: "Ja, dat is precies zoals ik mij op dit moment gedraag. Ik had mijn dromen en verlangens. Maar heb ze voor de buitenwereld en de goede verstandhouding altijd weggestopt met het idee dat ooit de dag daar zou zijn dat ik mijn dromen en verlangens kon verwezenlijken. Nu moet ik aan de mensen om me heen denken, voor ze zorgen. Mijn leven op de rit houden, met de massa mee lopen en handelen zoals éénieder handelt.
Deze reactie heeft steeds opnieuw gebotst met mijn geweten,
maar ik bleef me er tegen verzetten. Ik kon de mensen om mij heen niet alleen
laten, Ik kon de boel niet de boel laten en de deur achter me dicht trekken. Ik
had mijn verantwoordelijkheden. Dus mijn innerlijke geweten was en is altijd in gevecht met wat het beste voor me is, met wat de mensen om mij heen pijn kan doen en wat mij pijn doet, maar wat uiteindelijk het beste voor de mensen om me heen is.
Het is een onmogelijke spagaat, dat met mijn gedachten rommelt en mijn geest kwelt. Ik blijf dingen doen om anderen tevreden te stellen terwijl ik weg wil en de wereld wil ontdekken. Ik hou mijzelf aan een vast patroon en sta niet toe dat de uitwassen de controle over me nemen.
Het is een onmogelijke spagaat, dat met mijn gedachten rommelt en mijn geest kwelt. Ik blijf dingen doen om anderen tevreden te stellen terwijl ik weg wil en de wereld wil ontdekken. Ik hou mijzelf aan een vast patroon en sta niet toe dat de uitwassen de controle over me nemen.
27 januari 2015
Een rond getal
Vandaag de negentigste bijdrage. Januari vormt tot nu toe de meest productieve maand, al loopt deze Nederlandstalige blog ver achter op mijn Engelstalige. Gisteren voor het eerst sinds eind november weer een sollicitatiegesprek gehad. Het gesprek in Zaandam verliep goed en naderhand van het bedrijf terug gelopen naar het station. Het winkelcentrum van Zaandam is flink veranderd en zeker ten goede. Nog steeds wordt er flink gebouwd rond het station, maar het aanzicht is zeer zeker opgeknapt in vergelijking met twaalf jaar geleden, toen ik geregeld voor mijn werk in Zaandam aanwezig moest zijn.
Vandaag werd de oude driezitsbank door de kringloop opgehaald. Afgelopen zondag hadden we in een overvolle Ikea Haarlem ons oog op een Ektorp bank laten vallen, die gistermiddag werd geleverd. De beide mannen hadden flinke moeite om de oude kolos uit de kamer te krijgen. De hoek van de kamer naar de gang bleek niet te nemen, terwijl de bank toch echt via die weg geleverd was. Uiteindelijk hebben ze de bank via de achtertuin en de poort naar hun vrachtauto'tje gebracht, waarbij ze vanuit de poort van hondjes gebruik gemaakt hebben. Vooral de chauffeur had het er zwaar mee, omdat dit duidelijk niet zijn alledaagse bezigheid bleek te zijn. Hij is de chauffeur en had meer een "ik sta erbij en kijk er naar" mentaliteit. Maar ja als je collega ziek wordt, moet je toch bijspringen.
Gelukkig namen ze de bank mee, zodat ik niet zelf de kolos naar de reiniging moest brengen. Nog wel wat oude droogrekken weggebracht en wat kleine boodschappen gedaan.
Bij thuiskomst toch nog maar even gereageerd op de sollicitatie die mij gisteren persoonlijk was toegestuurd. Je moet toch op verschillende paarden blijven wedden. Want een gesprek betekent nog niet dat je er aan het werk kan. Het kan best zijn dat ik vrijdag, ondanks het naar mijn idee goed verlopen gesprek, wordt afgewezen.
Tijd om me aan het avondeten te gaan wijden. Vanavond komt er boerenkoolstamppot op tafel. Met een lekker stuk worst en voor ieder nog een sucadelap, die van gisteren overbleven. De jus is er daardoor ook al.
Vandaag werd de oude driezitsbank door de kringloop opgehaald. Afgelopen zondag hadden we in een overvolle Ikea Haarlem ons oog op een Ektorp bank laten vallen, die gistermiddag werd geleverd. De beide mannen hadden flinke moeite om de oude kolos uit de kamer te krijgen. De hoek van de kamer naar de gang bleek niet te nemen, terwijl de bank toch echt via die weg geleverd was. Uiteindelijk hebben ze de bank via de achtertuin en de poort naar hun vrachtauto'tje gebracht, waarbij ze vanuit de poort van hondjes gebruik gemaakt hebben. Vooral de chauffeur had het er zwaar mee, omdat dit duidelijk niet zijn alledaagse bezigheid bleek te zijn. Hij is de chauffeur en had meer een "ik sta erbij en kijk er naar" mentaliteit. Maar ja als je collega ziek wordt, moet je toch bijspringen.
Gelukkig namen ze de bank mee, zodat ik niet zelf de kolos naar de reiniging moest brengen. Nog wel wat oude droogrekken weggebracht en wat kleine boodschappen gedaan.
Bij thuiskomst toch nog maar even gereageerd op de sollicitatie die mij gisteren persoonlijk was toegestuurd. Je moet toch op verschillende paarden blijven wedden. Want een gesprek betekent nog niet dat je er aan het werk kan. Het kan best zijn dat ik vrijdag, ondanks het naar mijn idee goed verlopen gesprek, wordt afgewezen.
Tijd om me aan het avondeten te gaan wijden. Vanavond komt er boerenkoolstamppot op tafel. Met een lekker stuk worst en voor ieder nog een sucadelap, die van gisteren overbleven. De jus is er daardoor ook al.
20 januari 2015
Huis van Hilde opent deuren
Naast de meer dan 1000 tentoongestelde archeologische vondsten uit de Prehistory, Romeinse tijd, Middeleeuwen en de Moderne Tijd herbergt het museum 14 levensechte mensfiguren, waarvan Hilde uit Castricum en Cees de Steentijdman het middelpunt vormen. Hun skeletten zijn opgegraven in de omgeving van Castricum en Uitgeest en liggen in de vitrines. De gezichten van hun mensfiguur evenbeeld zijn via forensische technieken gereconstrueerd.
De tentoonstelling illustreert de archeologische rijkdom van de provincie waarvan de tweeduizend jaar oude kano, die tijdens graafwerkzaamheden voor de aanleg van de spoor-verkeerstunnel De Kleis bij Uitgeest in 2003 werd gevonden, een ander hoogtepunt vormt. Deze kano lag in een dichtgeslibde getijde-kreek die onderdeel uitmaakte van het voormalige Oer-IJ estuarium.
De ontdekking van de kano betrof toentertijd een zeer gelukkig toeval. Gezien de diepte van meer dan 6 meter onder het oppervlak, zou een dergelijke vondst normaal gesproken nooit gedaan zijn. Dit bleek nu wel het geval, omdat de locatie van het tunneltracé precies boven een oude getijdekreek lag. Ook het tijdig herkennen van de kano als zodanig door graafmachinist Pierre Groot en het inseinen van de archeologische instanties door aannemer Piet van Twisk (VBK/Welling) in overleg met Ton van Kempen (ProRail) mag als zeer professioneel beschouwd worden. Mede door de inspanning van deze personen werd een bijzondere vondst niet alleen veilig geborgen, maar was er ook tijd om de context van de vondst vast te leggen, waardoor het niet alleen een los object is, maar een object met een verhaal in de context van de natuurlijke omgeving. Dit levert niet alleen een bijzonder object op (wat de omvang en zeldzaamheid betreft) van 2600 jaar oud, maar ook bijzondere kennis over dit deel van ons land uit de (vroege-) midden ijzertijd, een periode waaruit relatief weinig archeologische vondsten bekend zijn.
Het Huis van Hilde is op doordeweekse dagen van dinsdag tot vrijdag tussen 9:00 en 17:00 uur te bezoeken. In het weekend kan men er van 11:00 tot 17:00 uur terecht. Tijdens schoolvakantie opent het het huis haar deuren ook op de maandag van 10:00 tot 17:00 uur. Verdere openingsdagen betreffen 1e en 2e paasdag, 5 mei, Hemelvaart, 1e en 2e pinksterdag, 2e kerstdag en oudejaarsdag.
Het huis is gesloten op nieuwjaarsdag, Koningsdag en 1e kerstdag.
Toegangsprijzen bedragen:
Volwassenen € 5,00
Kinderen tot 2 jaar gratis
Kinderen van 2 tot 17 jaar € 2,00
Prijzen zijn exclusief evenementen of activiteiten waarvoor een toeslag geldt.
Entreeprijs groepsbezoek
entree schoolklassen € 65,-
(max. 35 leerlingen en 3 begeleiders, meer begeleiders tegen entreeprijs)
entree 10 personen of meer €4,50
(exclusief rondleiding)
entree 20 personen of meer, inclusief rondleiding €3,- (minimumprijs €75,-)
(inclusief rondleiding, duur ca. 1 uur, reserveren verplicht)
Groepsarrangementen op aanvraag.
Voor meer informatie zie: Huis van Hilde
11 januari 2015
Unheilig - Gipfelstürmer
.jpg)
UNHEILIG
Gipfelstürmer
(UNIVERSAL INTERNATIONAL 0602537706129)
De afgelopen
maanden was er al veel om te doen. Nog geen week na de aankondiging van
Gipfelstürmer in september, volgde het bericht dat Der Graf na de komende
tournee zal stoppen met Unheilig. Het boek wordt op 10 september 2016 met een
groots afscheidsconcert in Keulen gesloten. Naast het feit dat hij meer tijd
aan zijn gezin wil besteden, is de belangrijkste drijfveer toch wel het
ontbreken van uitdagingen. Het Eurovisie Songfestival eerder dit jaar had het
platform voor een mogelijke doorbraak naar de niet Duitstalige landen moeten
worden, maar het Duitse songfestival publiek gooide roet in het eten. Hierdoor
vormt Gipfelstürmer het achtste en laatste muzikale werk van der
Graf. De nieuwe nummers volgen deels een thematische aanpak, waarin de prachtige en ruige wereld
van bergen het kader van de
nummers vormt. Der Graf blijft
hierbinnen zijn stijl perfectioneren, zonder daarbij de emotionele kant van het leven te verwaarlozen. Een ingelaste schrijfpauze gebruikte
hij om zijn beelden,
gedachten en dromen te verpakken in
nieuwe indringende en autobiografische teksten.
Toetsenist Henning Verlage werkte weer nauw samen met het tot stand komen van dit
album, waarop Der Graf nog eenmaal alle in de loop der jaren langsgekomen
stijlen presenteert en hij zelfs een muzikale knieval maakt naar de fans van
het eerste uur. Naast de bombast in opener Der Berg (compleet met vertrekkende stoomlocomotief,
omvallende wissels en stoomfluit) en de nummers Hinunter bis auf eins,
Goldrausch en Wir sind die Gipfelstürmer is er ruimte voor melodieuze electro-rock
in Zeit zu gehen, Wie in die guten alten
Zeiten, Held für eine Tag, Echo en Hand in Hand. Natuurlijk worden de ballads
niet vergeten en komt het op Coldplay geënte Zwischen Licht und Schatten voorbij; evenals Mein Berg, Alles
Hat Seine Zeit en Dem Himmel so nah. Juist deze mix aan stijlen zorgt voor een
genietbaar album met hoogwaardige nummers, die een artiest op de top van zijn
kunnen laat horen. Het toont aan dat een afscheidsalbum niet tot een tranendal
hoeft te leiden. Zo vormt Zeit zu gehen een ode aan het publiek dat hem jaren lang zo trouw bleef, blikt hij met
Wie in guten alten Zeiten terug en vraagt hij het publiek in Hand in Hand nog
eenmaal met hem op reis te gaan, waarna met het symfonische instrumentaaltje
Der Gipfel de stoomlocomotief het eindstation binnenloopt.
Tracklist:
01. Der Berg (intro)
02. Hinunter bis auf eins
03. Zeit zu gehen
04. Die Weisheiten des Lebens
05. Zwischen Licht und schatten
06. Glück auf das Leben
07. Wie in guten alten Zeiten
08. Alles hat seine Zeit
09. Echo
10. Mein Berg
11. Goldrausch
12. Held für einen tag
13. Dem Himmel so nah
14. Wir sind die Gipfelstürmer
15. Hand in Hand
16. Der Gipfel (outtro)
9 januari 2015
In herinnering
Ik had me nog zo voorgenomen om op acht januari een bijdrage te schrijven. Maar op de één of andere manier kwam het er gisteren totaal niet van. Vergeten lijkt een makkelijk antwoord, maar ik had het juist overal en nergens vermeld, zodat ik er maar aan zou denken.
8 januari 2010 overleed mijn vader. Alweer vijf jaar moeten we zonder hem leven.
Ook op 8 januari, maar dan in 1985 overleed mijn neef. Slechts 17 jaar oud.
Beide worden gemist. En aan beide denk ik nog vaak. In 1995, bij het tien jaar overleiden van mijn neef, schreef ik een gedicht / tekst, die ik hieronder graag nog een keer plaats:
8 januari 2010 overleed mijn vader. Alweer vijf jaar moeten we zonder hem leven.
Ook op 8 januari, maar dan in 1985 overleed mijn neef. Slechts 17 jaar oud.
Beide worden gemist. En aan beide denk ik nog vaak. In 1995, bij het tien jaar overleiden van mijn neef, schreef ik een gedicht / tekst, die ik hieronder graag nog een keer plaats:
Afterdeath
The reflection of your face
In the window before my eyes
It took me awhile
Before I could recognize
That the expression has changed
And while tears well up behind my eyes
I think about the period
Which we spent on each other’s side
Why can life be so cruel
To take you from me away
I know it sounds selfish
But I wanted you to stay
Now you're just a memory
A picturebook full of dreams
Your life was intense
To short a period with me
I hope to meet you in the end
On the other side of life
Don't misjudge me for the time
That you weren't on my side
Because my life still goes on
I have to make a new start
I will keep you as a memory
As a symbol of perfect art
(WB 1995)
Dad
My head feels empty
No words today
Just the pictures of the world around
While reality sinks in
A good man past away
It was his time
And it will be good
Please remember him as he was
A man full of life
Helpfull and social
Dad thanks for all
You brought and gave to us
Rest now and watch us from above
(WB 2010)
Enkele dagen na de crematie van mijn vader, schreef ik een gedicht die ik hieronder ook graag plaats:
My head feels empty
No words today
Just the pictures of the world around
While reality sinks in
A good man past away
It was his time
And it will be good
Please remember him as he was
A man full of life
Helpfull and social
Dad thanks for all
You brought and gave to us
Rest now and watch us from above
(WB 2010)
6 januari 2015
We gaan ervoor
Vandaag het eerste begin gemaakt met de Microsoft Virtual Academy. Eerst maar eens de introductie van Windows 2012 bekijken, ook al heb ik er al mee gewerkt.
Je moet tenslotte wat, als je weer aan de bak wil geraken. Tot op heden verlopen de sollicitaties al niet echt hoopgevend. Het blijft vreemd dat bedrijven aan de ene kant vragen je hele doopceel op tafel te leggen, waarbij je nog een goede motivatie moet geven, maar aan de andere kant gewoon weg niet de moeite nemen om je sollicitatie te bevestigen, laat staan je een duidelijke afwijzing te sturen.
Ze hebben zelfs al het lef om in de vacature te vermelden dat als je veertien dagen na sluitingsdatum niets vernomen hebt, je ervan uit kan gaan dat je niet tot de kandidaten behoord. Weer een duidelijk signaal dat deze hele wereld zo langzamerhand steeds onmenselijker wordt.
De macht komt steeds meer bij de bedrijven, ondernemingen en multi-nationals te liggen. Ook al heeft ieder land nog steeds een regering, de macht zijn zij al jaren kwijt. Want ze dansen naar de pijpen van het grootkapitaal.
Jammer hoe op deze manier alles verkwanselt wordt. En straks komt het er gewoon op neer dat de generatie grijpgraag de hele wereld om zeep geholpen heeft.
Goh, betrap me er nu wel op dat ik deze bijdrage begonnen was met de intentie dat ik vandaag mijn eerste stappen in het leerproces had gemaakt, teneinde mijn cv wat op te vijzelen. Ondertussen lijkt het een meer op dat ik beklag tegen de gevestigde orde aanlever.
Hoog tijd dat ik mij maar even op ander, huishoudelijk, werk stort.
Je moet tenslotte wat, als je weer aan de bak wil geraken. Tot op heden verlopen de sollicitaties al niet echt hoopgevend. Het blijft vreemd dat bedrijven aan de ene kant vragen je hele doopceel op tafel te leggen, waarbij je nog een goede motivatie moet geven, maar aan de andere kant gewoon weg niet de moeite nemen om je sollicitatie te bevestigen, laat staan je een duidelijke afwijzing te sturen.
Ze hebben zelfs al het lef om in de vacature te vermelden dat als je veertien dagen na sluitingsdatum niets vernomen hebt, je ervan uit kan gaan dat je niet tot de kandidaten behoord. Weer een duidelijk signaal dat deze hele wereld zo langzamerhand steeds onmenselijker wordt.
De macht komt steeds meer bij de bedrijven, ondernemingen en multi-nationals te liggen. Ook al heeft ieder land nog steeds een regering, de macht zijn zij al jaren kwijt. Want ze dansen naar de pijpen van het grootkapitaal.
Jammer hoe op deze manier alles verkwanselt wordt. En straks komt het er gewoon op neer dat de generatie grijpgraag de hele wereld om zeep geholpen heeft.
Goh, betrap me er nu wel op dat ik deze bijdrage begonnen was met de intentie dat ik vandaag mijn eerste stappen in het leerproces had gemaakt, teneinde mijn cv wat op te vijzelen. Ondertussen lijkt het een meer op dat ik beklag tegen de gevestigde orde aanlever.
Hoog tijd dat ik mij maar even op ander, huishoudelijk, werk stort.
5 januari 2015
Rust
Zoals ik al eerder vandaag schreef ben ik met herinneringen bezig. Dus heb ik ook de boekjes er maar eens bij gepakt waarin ik vroeger placht te schrijven. De zogenaamde dagboeken, die bij mij soms maar enkele weken aanhielden, of alleen tijdens vakantieperiodes, en dan ook pas vanaf 2000, werden gebruikt. Leuk om dat alles weer eens door te lezen en te zien dat er tussen de opsommingen van de dag of de belevenissen van een vakantie er ook ruimte was voor een gedichtje. Soms kort, soms lang, maar altijd eentje met een punt. Maar goed onderstaande dateert van 11 mei 1999.
Gun mij eens wat rust
in dit leven
Geef mij de lust
om energie te geven
Aan zaken waar ik mij
niet toe zetten kan.
Een tweede dateert van zes dagen later:
Waarom wordt er zo aan mij getrokken
Waarom moet alles altijd zo snel
Geef mij tijd en ruimte
Dan lukt het allemaal wel.
Gun mij eens wat rust
in dit leven
Geef mij de lust
om energie te geven
Aan zaken waar ik mij
niet toe zetten kan.
Een tweede dateert van zes dagen later:
Waarom wordt er zo aan mij getrokken
Waarom moet alles altijd zo snel
Geef mij tijd en ruimte
Dan lukt het allemaal wel.
herinneringen
Ik kan er niet omheen. De herinneringen overheersen sinds ik opnieuw een gevoelige tik op arbeidsgebied heb gehad. Herinneringen, natuurlijk ik heb er velen. Ook dromen die ik al jarenlang koester maar nooit heb vervuld. Als kind al had ik ooit de droom naar de Azoren te gaan. maar ik moet eerlijk bekennen het bleef tot op heden altijd bij dromen.
Mijn eerste vakantie op Rhodos bracht mijn nieuwe lief en mij in een leuk en knus appartementen complex genaamd Argo Sea. Zowaar het blijkt nog steeds te bestaan. Maar goed onze eerste vakantie op een mooie locatie en een prachtig eiland. Een jaar later keerde we er weer terug, maar de sfeer was toen minder.
Dat dit minder was kwam voornamelijk door een leuke dame die in het appartementen complex voornamelijk verantwoordelijk was voor de balie en de verzorging van het ontbijt. Een leuke dame die het ons prima naar de zin maakte. Zij bleek op de karaoke avond het enige jurylid te zijn, en gunde mij de overwinning, waardoor mijn lief en ik een dagtrip naar Simi mochten maken.
Het was het jaar van mijn scheiding die niet echt lekker verliep. Nadat ik twee weken voor de kerst dat jaar daarvoor bij mijn vrouw was weggegaan, bleek dit de druppel te zijn. We lagen in scheiding zo bleek bij een bezoek begin januari. Deze werd begin april uitgesproken en toen begon het getouwtrek. Ik had mijn spullen niet meegenomen, betaalde al enkele maanden geen bijdrage voor het huis meer en de advocaten stonden tegenover elkaar. Ik wilde emotionele rust maar was in een rollercoaster terecht gekomen. Daarnaast had ik een prille nieuwe relatie, maar bleken er meer interesse te hebben. Zoals ik kort nadien ontdekte tijdens de trouwerij van vrienden, helaas vandaag de dag gedegradeerd tot vage kennissen. Ik zat met mezelf in de knoop. Enerzijds deelde de advocaat van mijn ex klap na klap uit, anderzijds leken meerdere in mij geïnteresseerd. Ik maakte uiteindelijk mijn beslissing en vertrok in september, na mijn advocaat gemeld te hebben de handdoek in de ring te gooien, met mijn lief voor twee weken naar Argo Sea op Rhodos.
De leuke dame bleek van mijn leeftijd, gescheiden, en erg geïnteresseerd in mij. Enkele malen probeerde ze bijna openlijk aandacht te trekken. Hoewel ik de aandacht vleiend vond, keerde ik mij ervan af. Maar na de vakantie bleek de indruk die ze op mij had achtergelaten toch wel enorm te zijn geweest. Ik probeerde haar te vergeten, maar ze bleef in mijn herinneringen hangen. Dook af en toe weer op in mijn dromen. En ik denk ook dat de gedachte aan haar mede verantwoordelijk is geweest voor de teleurstellende, zoals nadien bleek, terugkeer naar Argos Sea een jaar later. Ze bleek niet meer werkzaam te zijn bij het appartementen complex. Had haar baan opgegeven voor een baan op het vliegveld, waar ik haar helaas niet meer heb gezien. Maar ze bleef malen, en dook bij tijd en wijle op.
En ja dit stuk was ik nooit begonnen, als ze niet ook de afgelopen dagen mijn gedachten weer terroriseert. Hoe is het haar vergaan in al die jaren en natuurlijk altijd de 'wat als' vraag. ik heb, en zelfs meerdere keren, serieus overwogen naar Rhodos terug te keren en haar op te zoeken. Had ik er de durf niet voor, koos ik voor de veiligheid? Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het antwoord hierop volmondig JA is. Al die jaren na mijn scheiding zette ik in op veiligheid en zekerheid. Ik durfde niets aan. Hoewel ik de afgelopen jaren genoeg momenten heb gekend waarop ik anders wilde, anders verlangde. Maar de stap durfde ik nooit te maken. Ja toen mijn relatie stroef verliep, koos ik voor mezelf. Maar twee weken later was ik terug bij mijn lief en ging ik door alsof er niets gebeurd was, terwijl zij met voor mij niet zichtbare littekens bleef zitten. Ik wordt er in mindere periodes steeds weer mee geconfronteerd. Helaas, maar ik heb ze zelf veroorzaakt.
Ze zeggen dan het gras soms groener kan lijken aan de andere zijde, maar tot op heden heb ik die andere zijde nooit willen opzoeken. Al droom ik er van, waarbij de herinneringen aan het verleden mij dan wel naar dat stukje groener kleurende zode doet verlangen. Want 'wat als' blijft mijn leven steeds beheersen.
Ook op arbeidsgebied denk ik daar vaak aan. Wat als ik eerder dit jaar intern naar een andere functie had gesolliciteerd. Wat als het afgelopen jaar die verdomde ziekte niet opnieuw had toegeslagen. Wat als ik soms toch wat meer voor mezelf had gekozen, wat als ik buiten werktijd mijn focus wat meer op de studie had gericht in plaats van mijn privétijd in hobby's te steken. Wat als ik mijn geld niet op zo'n onverantwoorde wijze had uitgegeven. Maar vooral wat als ik wel mijn dromen had nagejaagd en vooral nadat de scheiding was uitgesproken. Tenslotte stond ik toen op eigen benen, had mijn eigen woonruimte en kon in principe gaan en staan waar ik wilde. Maar ik koos anders en ik koos voor een leven waar ik nog steeds achter sta. Al brokkelt het vertrouwen af. Twijfel ik over mijn keuzes, twijfel ik over mijn toekomst en verlang ik naar een ander leven.
Eerst maar eens een serieuze zoektocht opstarten en dan ja, en dan. Durf ik de stap te maken nu zo langzamerhand alle zekerheid onder mijn voeten weg lijkt te zijn geslagen. Zoals altijd onthuld de toekomst de geplaveide weg niet. Kan ik breken met het pad dat voor mij uitgelegd lijkt te zijn. Of is er toch een afslag die ik nemen kan, die me geoorloofd wordt te nemen? Al blijft dan de vraag op het moment dat ik op die kruising sta: Welke optie kies ik als mijn nieuwe levenspad?
Voor alsnog koester ik de herinnering. Ze doorbreken de nachten van overpeinzing en bezorgen me geruststellende dromen. Op zich zijn zij op dit moment de motor die mij verder doen gaan. Zij leveren de energie om door te zetten. Al brengen de minder leuke mij ook de twijfel en de drang om het anders aan te gaan pakken.
Mijn eerste vakantie op Rhodos bracht mijn nieuwe lief en mij in een leuk en knus appartementen complex genaamd Argo Sea. Zowaar het blijkt nog steeds te bestaan. Maar goed onze eerste vakantie op een mooie locatie en een prachtig eiland. Een jaar later keerde we er weer terug, maar de sfeer was toen minder.
Dat dit minder was kwam voornamelijk door een leuke dame die in het appartementen complex voornamelijk verantwoordelijk was voor de balie en de verzorging van het ontbijt. Een leuke dame die het ons prima naar de zin maakte. Zij bleek op de karaoke avond het enige jurylid te zijn, en gunde mij de overwinning, waardoor mijn lief en ik een dagtrip naar Simi mochten maken.
Het was het jaar van mijn scheiding die niet echt lekker verliep. Nadat ik twee weken voor de kerst dat jaar daarvoor bij mijn vrouw was weggegaan, bleek dit de druppel te zijn. We lagen in scheiding zo bleek bij een bezoek begin januari. Deze werd begin april uitgesproken en toen begon het getouwtrek. Ik had mijn spullen niet meegenomen, betaalde al enkele maanden geen bijdrage voor het huis meer en de advocaten stonden tegenover elkaar. Ik wilde emotionele rust maar was in een rollercoaster terecht gekomen. Daarnaast had ik een prille nieuwe relatie, maar bleken er meer interesse te hebben. Zoals ik kort nadien ontdekte tijdens de trouwerij van vrienden, helaas vandaag de dag gedegradeerd tot vage kennissen. Ik zat met mezelf in de knoop. Enerzijds deelde de advocaat van mijn ex klap na klap uit, anderzijds leken meerdere in mij geïnteresseerd. Ik maakte uiteindelijk mijn beslissing en vertrok in september, na mijn advocaat gemeld te hebben de handdoek in de ring te gooien, met mijn lief voor twee weken naar Argo Sea op Rhodos.
De leuke dame bleek van mijn leeftijd, gescheiden, en erg geïnteresseerd in mij. Enkele malen probeerde ze bijna openlijk aandacht te trekken. Hoewel ik de aandacht vleiend vond, keerde ik mij ervan af. Maar na de vakantie bleek de indruk die ze op mij had achtergelaten toch wel enorm te zijn geweest. Ik probeerde haar te vergeten, maar ze bleef in mijn herinneringen hangen. Dook af en toe weer op in mijn dromen. En ik denk ook dat de gedachte aan haar mede verantwoordelijk is geweest voor de teleurstellende, zoals nadien bleek, terugkeer naar Argos Sea een jaar later. Ze bleek niet meer werkzaam te zijn bij het appartementen complex. Had haar baan opgegeven voor een baan op het vliegveld, waar ik haar helaas niet meer heb gezien. Maar ze bleef malen, en dook bij tijd en wijle op.
En ja dit stuk was ik nooit begonnen, als ze niet ook de afgelopen dagen mijn gedachten weer terroriseert. Hoe is het haar vergaan in al die jaren en natuurlijk altijd de 'wat als' vraag. ik heb, en zelfs meerdere keren, serieus overwogen naar Rhodos terug te keren en haar op te zoeken. Had ik er de durf niet voor, koos ik voor de veiligheid? Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het antwoord hierop volmondig JA is. Al die jaren na mijn scheiding zette ik in op veiligheid en zekerheid. Ik durfde niets aan. Hoewel ik de afgelopen jaren genoeg momenten heb gekend waarop ik anders wilde, anders verlangde. Maar de stap durfde ik nooit te maken. Ja toen mijn relatie stroef verliep, koos ik voor mezelf. Maar twee weken later was ik terug bij mijn lief en ging ik door alsof er niets gebeurd was, terwijl zij met voor mij niet zichtbare littekens bleef zitten. Ik wordt er in mindere periodes steeds weer mee geconfronteerd. Helaas, maar ik heb ze zelf veroorzaakt.
Ze zeggen dan het gras soms groener kan lijken aan de andere zijde, maar tot op heden heb ik die andere zijde nooit willen opzoeken. Al droom ik er van, waarbij de herinneringen aan het verleden mij dan wel naar dat stukje groener kleurende zode doet verlangen. Want 'wat als' blijft mijn leven steeds beheersen.
Ook op arbeidsgebied denk ik daar vaak aan. Wat als ik eerder dit jaar intern naar een andere functie had gesolliciteerd. Wat als het afgelopen jaar die verdomde ziekte niet opnieuw had toegeslagen. Wat als ik soms toch wat meer voor mezelf had gekozen, wat als ik buiten werktijd mijn focus wat meer op de studie had gericht in plaats van mijn privétijd in hobby's te steken. Wat als ik mijn geld niet op zo'n onverantwoorde wijze had uitgegeven. Maar vooral wat als ik wel mijn dromen had nagejaagd en vooral nadat de scheiding was uitgesproken. Tenslotte stond ik toen op eigen benen, had mijn eigen woonruimte en kon in principe gaan en staan waar ik wilde. Maar ik koos anders en ik koos voor een leven waar ik nog steeds achter sta. Al brokkelt het vertrouwen af. Twijfel ik over mijn keuzes, twijfel ik over mijn toekomst en verlang ik naar een ander leven.
Eerst maar eens een serieuze zoektocht opstarten en dan ja, en dan. Durf ik de stap te maken nu zo langzamerhand alle zekerheid onder mijn voeten weg lijkt te zijn geslagen. Zoals altijd onthuld de toekomst de geplaveide weg niet. Kan ik breken met het pad dat voor mij uitgelegd lijkt te zijn. Of is er toch een afslag die ik nemen kan, die me geoorloofd wordt te nemen? Al blijft dan de vraag op het moment dat ik op die kruising sta: Welke optie kies ik als mijn nieuwe levenspad?
Voor alsnog koester ik de herinnering. Ze doorbreken de nachten van overpeinzing en bezorgen me geruststellende dromen. Op zich zijn zij op dit moment de motor die mij verder doen gaan. Zij leveren de energie om door te zetten. Al brengen de minder leuke mij ook de twijfel en de drang om het anders aan te gaan pakken.
3 januari 2015
Een nieuw jaar
Alweer drie januari in het jaar 2015. We zijn goed door oud en nieuw gerold. Avondje bank hangen met de conferences van Guido Weijers en Youp van 't Hek. Na het gelukkig nieuwjaar wensen nog even blijven hangen bij de verschillende muzikale programma's.
Één januari is het dan altijd traditie om bij één van de ooms van mijn moeders kant op bezoek te gaan om elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen en een beetje bij te praten. Ook dit keer was het de bedoeling om er heen te gaan, al moet ik eerlijk bekennen dat het idee me niet echt aan stond.
Ik heb een oom die nogal een prediker is. Onder het mom van een grap en een grol probeert hij zijn wijze lessen over te brengen op de toehoorder. Mijn pet stond er al niet zo naar om zo'n preek vol door hem geïnterpreteerde wijsheden aan te moeten horen. Al ben ik niet de enige die zonder baan zit. Het kwam dus wel goed uit dat de oudste zoon van mijn vrouw ons belde met de vraag of we die middag thuis zouden zijn.
De keuze was snel gemaakt. Het werd een gezellige middag. En zo rollen we dan alweer het eerste weekend van 2015 in. Zojuist weer de dagelijks afstruinronde op de vacaturesites achter de rug en straks maar weer eens kijken of ik die laatste recensie kan afronden. Het kan maar klaar zijn.
Ik heb een oom die nogal een prediker is. Onder het mom van een grap en een grol probeert hij zijn wijze lessen over te brengen op de toehoorder. Mijn pet stond er al niet zo naar om zo'n preek vol door hem geïnterpreteerde wijsheden aan te moeten horen. Al ben ik niet de enige die zonder baan zit. Het kwam dus wel goed uit dat de oudste zoon van mijn vrouw ons belde met de vraag of we die middag thuis zouden zijn.
De keuze was snel gemaakt. Het werd een gezellige middag. En zo rollen we dan alweer het eerste weekend van 2015 in. Zojuist weer de dagelijks afstruinronde op de vacaturesites achter de rug en straks maar weer eens kijken of ik die laatste recensie kan afronden. Het kan maar klaar zijn.
27 december 2014
Leven
Eerder dit jaar, ik weet niet eens of ik er überhaupt over heb geschreven (al zal ik het denk ik wel ter sprake hebben gebracht) had ik weer een terugval in mijn ziekte. ik wist de longarts te overtuigen om een CT scan te laten maken die aantoonde dat het niet alleen in de lymfeklieren achter mijn longen zat maar ook op mijn heupen en heiligbeen.
Maar goed in die periode verbleef ik weer thuis, sliep veel maar had ook tijd en kracht om af en toe dingen in huis op te pakken. Iets wat me al een tijd bezig hield was het feit dat op de zolder mijn spullen, maar ook die van mijn jongste stiefzoon, nooit goed in de berging waren opgeruimd. Tussen de bedrijven door pakte ik dit op en zocht alles uit; zijn spullen bij elkaar in een deel van de berging en mijn spullen bij elkaar in een deel van de berging.
Je kent het echter wel. Als je aan het opruimen en uitzoeken gaat, loop je weer langs de platgetreden paden van je leven. De brieven die je schreef aan je vakantieliefdes, de artikelen die je verzamelde over je favorieten onderwerpen, de prullaria die je gaandeweg verzamelde en ga maar door.
Zo kwam het dat ik op een middag de schoenendoos terugvond waarin ik alle correspondentie had bewaard, die ik in de loop der jaren had mogen ontvangen van vakantie vriendjes en vriendinnetjes, waarbij de stapel brieven van vriendinnetjes groter bleek uit te vallen dan die van de vriendjes. Mannen (al waren we toen nog tieners) hebben elkaar over het algemeen minder te vertellen, dan wanneer het om een vakantieliefde gaat.
Begin jaren tachtig kreeg ik mijn eerste vakantieliefde S. We schreven elkaar wekelijks, waarbij Eight Days A Week van The Beatles ons lijflied werd. Tot ze in haar brieven melding begon te maken van een zekere Henk die ze had leren kennen. Ze was op 9 september jarig, maar haar verjaardag heb ik nooit bijgewoond. Ik volleybalde toen heel fanatiek en moest dat weekend spelen. Anders was ik er dat weekend geweest. Nu kwam ze met Henk naar de camping en mijn vader stond hun te woord. Je begrijpt het contact was daarna snel verbroken.
Dat jaar daarop had ik geen behoefte aan een vakantieliefde alhoewel M verwoede pogingen deed. In dat jaar reed ik voor het eerst op mijn, via een krantenwijk bij elkaar verdiende, oranje Union racefiets naar de camping toe. Het lullige was dat S ook weer op de camping verscheen en met een vriend begon aan te pappen. Ik hield de boot bij M af, baalde van de relatie tussen S en mijn vriend, maar toen het tijd was om huiswaarts te gaan ben ik wel via een bezoek aan het ouderlijk huis van M gereden. Hierbij heb ik vanaf Hoorn, zij bracht me naar het station, de trein terug naar huis genomen, waarbij ik niet via Beverwijk, maar via Haarlem ben thuis gekomen. Mijn vader was daar niet blij mee. Dit kostte namelijk meer geld dan een enkeltje Beverwijk. Maar ik had geen zin in tegenwind en reed liever vanaf Haarlem met de wind in de rug naar huis.
Het jaar erop, we schrijven 1983, was het direct vanaf dag één raak met M. Zeer tegen het zere been van haar moeder aan. Gevolg na de vakantie werd het erg stil rond M. Jammer maar helaas.
1984 was het eerste jaar dat ik met vrienden op vakantie ging. Helaas niet geslaagd voor de HAVO verbleef ik met drie vrienden twee weken op een camping op Texel. Maar ik had verkering met S (een andere) en hield mij afzijdig van de liefdes escapades.
In 1985 keerde ik met vier vrienden terug naar de camping, maar ook dat jaar had ik al verkering. Het was dolle boel toen ze een dagje langs kwam.
Maar goed 1986 bleek zoals ik tijdens die opruimdagen ondervond een belangrijk jaar te zijn. Ik bezocht met twee vrienden dezelfde camping op Texel als in 1984 en tijdens de eerste vrijdag in de lokale jeugdhonk, waar slechts één van de twee bij was, raakte we aan de praat met twee meiden uit Bussum die zussen bleken te zijn en een weekendje bij ons op de camping stonden. hij ging voor de één terwijl ik voor de ander ging. Het klikte met N. Het klikte zelfs zo goed dat we na dat weekend adressen uitwisselde en elkaar begonnen te schrijven. Daarnaast bezochten we elkaars ouderlijk huis. Dan zat ik een weekend in Bussum, dan zij een weekend in IJmuiden. Haar vader werkte bij de NOS en een stageplek leek al verzekerd. Verder zag het er ook naar uit dat ik mee zou gaan op wintersport. Hoe vreemd liep het echter. Ik schreef op een gegeven moment een brief waarin ik mezelf dacht bloot te geven. Maar zij schreef terug dat ze het idee had dat ik de brief aan een derde persoon had geschreven en niet aan haar. Einde vakantieliefde, einde verhaal zou je zeggen.
Echter, tijdens dat opruimen las ik een enkele brief weer eens door. En nieuwsgierig naar hoe het haar zou zijn vergaan google-de ik haar naam en kwam op haar Facebook pagina terecht. Wat schetst mijn verbazing, de vakantieliefde van weleer bleek een relatie gekregen te hebben met een vrouw, waarmee ze zelfs was getrouwd en een kind had gehad. Tot hier aan toe niets aan de hand zou je zeggen, ware het niet dat haar partner een ex-collega bleek te zijn, waar ik eind jaren negentig ruim een jaar mee had gewerkt in Utrecht. Zij had mij uiteindelijk geholpen om, zonder negatieve financiële gevolgen mijnerzijds, van een contract bij een detacheringsbedrijf af te komen, om zo een nieuwe baan bij een werkgever dichter in de buurt te kunnen accepteren.
Op zich grappig om dan te zien dat twee vrouwen die op een bepaald moment in je leven toch een belangrijke rol hebben gespeeld samen zijn gekomen. Minder goed nieuws was het gegeven dat de ex-collega ernstig ziek bleek te zijn. Ik voelde mij een voyeur en na die eerste keer kijken op de facebook pagina van N, liet ik het links liggen.
Maakte in de afgelopen maanden een rollercoaster rit mee op werkgebied en dacht op tweede kerstavond eens kijken hoe het met de dames gaat. Slecht dus. De ex-collega is op 11 september jl. overleden, ze koos voor palliatieve sedatie, en N heeft het sindsdien moeilijk, al zorgt haar dochter ervoor dat ze door kan gaan.
Ik heb nu gemengde gevoelens over het gebeuren. Had ik hun leven, hoewel zij er geen weet van hebben, binnen moeten lopen. Of had ik het verleden moeten laten rusten. Ik voel me geraakt door hetgeen zij hebben moeten doormaken. Je gunt het iemand, dat je een leven lang met je partner samen kunt zijn. Samen je kind zien opgroeien en samen van een goede oude dag en eventueel toekomstige kleinkinderen kunnen genieten. Je gunt het niemand niet dat de partner op zo'n wrede wijze uit het leven gerukt wordt.
Dit alles zorgde er wel voor dat ik bovenstaande moest opschrijven in mijn blog, die voor de rest de laatste maanden karig voorzien is van nieuwe uitspattingen cq. aanvullingen. Kerst ligt achter ons. De geboorte van de verlosser, in hoeverre mensen hier nog waarde aan hechten, werd in de afgelopen twee dagen weer gevierd. En hoewel ik kerkelijk ben opgevoed moet ook ik bekennen dat de gedachte aan de geboorte de laatste jaren ver op de achtergrond was geraakt bij het beleven van deze dagen. Echter wanneer ik dan het verhaal van N lees, begrijp ik dat mensen hier toch weer troost uit putten. Al blijft een eerste keer beleven van zulke dagen zonder een partner erg moeilijk en zeker emotioneel. En ik denk ook dat iedere speciale gelegenheid het gemis zeker zal oproepen.
Maar goed in die periode verbleef ik weer thuis, sliep veel maar had ook tijd en kracht om af en toe dingen in huis op te pakken. Iets wat me al een tijd bezig hield was het feit dat op de zolder mijn spullen, maar ook die van mijn jongste stiefzoon, nooit goed in de berging waren opgeruimd. Tussen de bedrijven door pakte ik dit op en zocht alles uit; zijn spullen bij elkaar in een deel van de berging en mijn spullen bij elkaar in een deel van de berging.
Je kent het echter wel. Als je aan het opruimen en uitzoeken gaat, loop je weer langs de platgetreden paden van je leven. De brieven die je schreef aan je vakantieliefdes, de artikelen die je verzamelde over je favorieten onderwerpen, de prullaria die je gaandeweg verzamelde en ga maar door.
Zo kwam het dat ik op een middag de schoenendoos terugvond waarin ik alle correspondentie had bewaard, die ik in de loop der jaren had mogen ontvangen van vakantie vriendjes en vriendinnetjes, waarbij de stapel brieven van vriendinnetjes groter bleek uit te vallen dan die van de vriendjes. Mannen (al waren we toen nog tieners) hebben elkaar over het algemeen minder te vertellen, dan wanneer het om een vakantieliefde gaat.
Begin jaren tachtig kreeg ik mijn eerste vakantieliefde S. We schreven elkaar wekelijks, waarbij Eight Days A Week van The Beatles ons lijflied werd. Tot ze in haar brieven melding begon te maken van een zekere Henk die ze had leren kennen. Ze was op 9 september jarig, maar haar verjaardag heb ik nooit bijgewoond. Ik volleybalde toen heel fanatiek en moest dat weekend spelen. Anders was ik er dat weekend geweest. Nu kwam ze met Henk naar de camping en mijn vader stond hun te woord. Je begrijpt het contact was daarna snel verbroken.
Dat jaar daarop had ik geen behoefte aan een vakantieliefde alhoewel M verwoede pogingen deed. In dat jaar reed ik voor het eerst op mijn, via een krantenwijk bij elkaar verdiende, oranje Union racefiets naar de camping toe. Het lullige was dat S ook weer op de camping verscheen en met een vriend begon aan te pappen. Ik hield de boot bij M af, baalde van de relatie tussen S en mijn vriend, maar toen het tijd was om huiswaarts te gaan ben ik wel via een bezoek aan het ouderlijk huis van M gereden. Hierbij heb ik vanaf Hoorn, zij bracht me naar het station, de trein terug naar huis genomen, waarbij ik niet via Beverwijk, maar via Haarlem ben thuis gekomen. Mijn vader was daar niet blij mee. Dit kostte namelijk meer geld dan een enkeltje Beverwijk. Maar ik had geen zin in tegenwind en reed liever vanaf Haarlem met de wind in de rug naar huis.
Het jaar erop, we schrijven 1983, was het direct vanaf dag één raak met M. Zeer tegen het zere been van haar moeder aan. Gevolg na de vakantie werd het erg stil rond M. Jammer maar helaas.
1984 was het eerste jaar dat ik met vrienden op vakantie ging. Helaas niet geslaagd voor de HAVO verbleef ik met drie vrienden twee weken op een camping op Texel. Maar ik had verkering met S (een andere) en hield mij afzijdig van de liefdes escapades.
In 1985 keerde ik met vier vrienden terug naar de camping, maar ook dat jaar had ik al verkering. Het was dolle boel toen ze een dagje langs kwam.
Maar goed 1986 bleek zoals ik tijdens die opruimdagen ondervond een belangrijk jaar te zijn. Ik bezocht met twee vrienden dezelfde camping op Texel als in 1984 en tijdens de eerste vrijdag in de lokale jeugdhonk, waar slechts één van de twee bij was, raakte we aan de praat met twee meiden uit Bussum die zussen bleken te zijn en een weekendje bij ons op de camping stonden. hij ging voor de één terwijl ik voor de ander ging. Het klikte met N. Het klikte zelfs zo goed dat we na dat weekend adressen uitwisselde en elkaar begonnen te schrijven. Daarnaast bezochten we elkaars ouderlijk huis. Dan zat ik een weekend in Bussum, dan zij een weekend in IJmuiden. Haar vader werkte bij de NOS en een stageplek leek al verzekerd. Verder zag het er ook naar uit dat ik mee zou gaan op wintersport. Hoe vreemd liep het echter. Ik schreef op een gegeven moment een brief waarin ik mezelf dacht bloot te geven. Maar zij schreef terug dat ze het idee had dat ik de brief aan een derde persoon had geschreven en niet aan haar. Einde vakantieliefde, einde verhaal zou je zeggen.
Echter, tijdens dat opruimen las ik een enkele brief weer eens door. En nieuwsgierig naar hoe het haar zou zijn vergaan google-de ik haar naam en kwam op haar Facebook pagina terecht. Wat schetst mijn verbazing, de vakantieliefde van weleer bleek een relatie gekregen te hebben met een vrouw, waarmee ze zelfs was getrouwd en een kind had gehad. Tot hier aan toe niets aan de hand zou je zeggen, ware het niet dat haar partner een ex-collega bleek te zijn, waar ik eind jaren negentig ruim een jaar mee had gewerkt in Utrecht. Zij had mij uiteindelijk geholpen om, zonder negatieve financiële gevolgen mijnerzijds, van een contract bij een detacheringsbedrijf af te komen, om zo een nieuwe baan bij een werkgever dichter in de buurt te kunnen accepteren.
Op zich grappig om dan te zien dat twee vrouwen die op een bepaald moment in je leven toch een belangrijke rol hebben gespeeld samen zijn gekomen. Minder goed nieuws was het gegeven dat de ex-collega ernstig ziek bleek te zijn. Ik voelde mij een voyeur en na die eerste keer kijken op de facebook pagina van N, liet ik het links liggen.
Maakte in de afgelopen maanden een rollercoaster rit mee op werkgebied en dacht op tweede kerstavond eens kijken hoe het met de dames gaat. Slecht dus. De ex-collega is op 11 september jl. overleden, ze koos voor palliatieve sedatie, en N heeft het sindsdien moeilijk, al zorgt haar dochter ervoor dat ze door kan gaan.
Ik heb nu gemengde gevoelens over het gebeuren. Had ik hun leven, hoewel zij er geen weet van hebben, binnen moeten lopen. Of had ik het verleden moeten laten rusten. Ik voel me geraakt door hetgeen zij hebben moeten doormaken. Je gunt het iemand, dat je een leven lang met je partner samen kunt zijn. Samen je kind zien opgroeien en samen van een goede oude dag en eventueel toekomstige kleinkinderen kunnen genieten. Je gunt het niemand niet dat de partner op zo'n wrede wijze uit het leven gerukt wordt.
Dit alles zorgde er wel voor dat ik bovenstaande moest opschrijven in mijn blog, die voor de rest de laatste maanden karig voorzien is van nieuwe uitspattingen cq. aanvullingen. Kerst ligt achter ons. De geboorte van de verlosser, in hoeverre mensen hier nog waarde aan hechten, werd in de afgelopen twee dagen weer gevierd. En hoewel ik kerkelijk ben opgevoed moet ook ik bekennen dat de gedachte aan de geboorte de laatste jaren ver op de achtergrond was geraakt bij het beleven van deze dagen. Echter wanneer ik dan het verhaal van N lees, begrijp ik dat mensen hier toch weer troost uit putten. Al blijft een eerste keer beleven van zulke dagen zonder een partner erg moeilijk en zeker emotioneel. En ik denk ook dat iedere speciale gelegenheid het gemis zeker zal oproepen.
8 oktober 2014
Aangename verrassing
Even een weekend in een ander land, een andere stad met een andere cultuur. Maar dan blijkt weer eens hoe universeel muziek kan zijn. Vrijdagavond zaten we lekker op een terrasje, biertje erbij en fijn naar mensen te kijken. De locatie Praça dos Restauradores, Lissabon. Een grote truck, onder politie begeleiding, rijdt voor en midden op het plein wordt een aggregaat uitgeladen. Je kijkt er met belangstelling naar, maar de reden blijft op dat moment onbekend. Zaterdag waan je je de toerist in een prachtige stad en maakt terloops vele muzikale festiviteiten mee. Dan wordt het zondag, blijkt een deel van de stad afgezet te zijn voor de Marathon, en blijkt op dat plein van vrijdag een bandje te spelen. Dit ter ere van de Maratona Rock 'n' Roll Lisboa. Een muzikale ondersteuning ter lering en vermaak van de toeschouwer. Dat bandje blijkt zelfs puike muziek te maken en heeft al een aardige schare om zich heen vergaard. Bekende vergelijkingen schieten door je hoofd terwijl de muziek en vooral de zang je grijpt en je dwingt je bij de schare aan te sluiten.
The Zoo maakt op een indrukwekkende wijze haar entree in je toch al niet zo bescheiden muzikale adoratie en nestelt zich stevig in je lurven. Heerlijke alternatieve en melodieuze rock met New Wave verwijzingen naar Depeche Mode en New Order, maar alles voorzien van een geheel eigen invulling. De zang en uitstraling van zanger Luis Vieira laten je inleven in de nummers ook al begrijp je niets van de Portugese teksten.
De groep zet ondanks het ontbreken van een lichtshow een indrukwekkende performance neer en weet het publiek een dik uur in haar ban te houden, waarbij ze het zelfs wagen het nummer I Just Can't Get Enough van m'n all time favourite synthpop band Depeche Mode naar grote hoogte te doen stijgen. In hun eigen reportoire blijven ze vernieuwen, waardoor iedere nummer een nieuwe invalshoek richting kippenvel herbergt. Een uur is dan zo voorbij en wat overblijft is een drang om meer over de groep te weten te komen.
Die kan echter pas in de avonduren gestild worden, wanneer we neerstrijken in ons hotel en de telefoon eindelijk weer van de wifi gebruik kan maken. Het kost wat moeite om de band te vinden, maar uiteindelijk wordt het vriendschapsverzoek op Facebook uitgezet en zoeken de eerste studiotracks via Reverbnation hun toenadering. Een nieuwe favoriet lijkt zijn entree gemaakt te hebben in de muzikale verslaving.
The Zoo maakt op een indrukwekkende wijze haar entree in je toch al niet zo bescheiden muzikale adoratie en nestelt zich stevig in je lurven. Heerlijke alternatieve en melodieuze rock met New Wave verwijzingen naar Depeche Mode en New Order, maar alles voorzien van een geheel eigen invulling. De zang en uitstraling van zanger Luis Vieira laten je inleven in de nummers ook al begrijp je niets van de Portugese teksten.
De groep zet ondanks het ontbreken van een lichtshow een indrukwekkende performance neer en weet het publiek een dik uur in haar ban te houden, waarbij ze het zelfs wagen het nummer I Just Can't Get Enough van m'n all time favourite synthpop band Depeche Mode naar grote hoogte te doen stijgen. In hun eigen reportoire blijven ze vernieuwen, waardoor iedere nummer een nieuwe invalshoek richting kippenvel herbergt. Een uur is dan zo voorbij en wat overblijft is een drang om meer over de groep te weten te komen.
Die kan echter pas in de avonduren gestild worden, wanneer we neerstrijken in ons hotel en de telefoon eindelijk weer van de wifi gebruik kan maken. Het kost wat moeite om de band te vinden, maar uiteindelijk wordt het vriendschapsverzoek op Facebook uitgezet en zoeken de eerste studiotracks via Reverbnation hun toenadering. Een nieuwe favoriet lijkt zijn entree gemaakt te hebben in de muzikale verslaving.
The Zoo zijn:
Victor Ventura - Gitaar
Sandra TheZoo - Keyboards
Emanuel Ramalho -Drums
Luís Vieira - Zang
Setlist:
Formula Mágica
Arca dos Setidos
Procuro o Real
Entre a Vida e a Sombra
Depois do Umaginário
Just Can’t Get Enough
Para lá do Longe
Serpentes
Cantar o Fado
Sub Solos
Albums:
Arena 2.0 (2013)
29 juli 2014
Minor Giant - On The Road
.jpg)
FESTIVAL MUSIC 201407
Op 16-jarige
leeftijd zet Rindert Lammers zich in 2010 aan het schrijven van muziek. Een
jaar later plaatst hij de eerste demo op Soundcloud, die niet lang daarna door
Christiaan Bruin (Sky Architect, Chris) wordt ingezongen. Wanneer Rindert een
oproep plaatst voor muzikanten om de muziek voor cd op te nemen is het drummer
Roy Post die als eerste reageert. Weldra voegen bassist Harry den Hartog
(ex-PBII), gitarist zanger Jordi Repkes en toetsenist Jos Heijmans zich bij het
duo en eind 2011 wordt de groep Minor Giant gedoopt. In september 2012 verzorgt
de groep een prima optreden tijdens het Progmotion festival, terwijl men op dat
moment al in de studio verblijft voor de opnames van On The Road; een
conceptalbum over de verschillende wegen die de mens gedurende zijn leven
bewandelt. De teksten handelen over hoop en kracht, die iedereen nodig heeft op
zijn levensreis. Muzikaal gezien steken de composities sterk in elkaar; heerlijke
sfeervolle symfonische rock met definieerbare referentiekaders (een mix van
Marillion, IQ, Camel en Genesis). Lammers kiest bewust voor de melodieuze
uitspattingen, waarbij de platgetreden paden zoveel mogelijk worden vermeden en
zowel gitaar als toetsen de hoofdrol opeisen. Het levert een meer dan aangenaam
genietbare muzikale reis op, waarbij men zich qua hoogtepunten op de toppen van
de Alpen waant. Het resultaat: een onnavolgbaar debuut, waarbij Minor Giant met
het bijna 16 minuten durende The Last Road als afsluiter het muzikale en
compositorisch kunnen van Rindert Lammers tot in de finesses etaleert. On The Road
schaart zich moeiteloos in een top 3 met het neusje van de zalm qua Nederlandse
neoprog releases. De andere twee zijn The Killing Silence van Egdon Heath en het
titelloze debuut van Light, met zanger Mario Driessen, waar de zang van Jordi
Repkes wel wat van weg heeft. Harry den Hartog zal de release van dit
uitstekend, haast on-Nederlands aandoende, debuut helaas niet meer meemaken.
Hij is, na het opnemen van het album, vervangen door Rik van Dommelen.
Tracklist:
01. On The Road
02. Dream With Eyes Wide Open
03. Lead Me Home
04. Hand In Hand
05. We Are Strangers Here
06. The Last Road
Abonneren op:
Posts (Atom)