Aangename verrassing

Even een weekend in een ander land, een andere stad met een andere cultuur. Maar dan blijkt weer eens hoe universeel muziek kan zijn. Vrijdagavond zaten we lekker op een terrasje, biertje erbij en fijn naar mensen te kijken. De locatie Praça dos Restauradores, Lissabon. Een grote truck, onder politie begeleiding, rijdt voor en midden op het plein wordt een aggregaat uitgeladen. Je kijkt er met belangstelling naar, maar de reden blijft op dat moment onbekend. Zaterdag waan je je de toerist in een prachtige stad en maakt terloops vele muzikale festiviteiten mee. Dan wordt het zondag, blijkt een deel van de stad afgezet te zijn voor de Marathon, en blijkt op dat plein van vrijdag een bandje te spelen. Dit ter ere van de Maratona Rock 'n' Roll Lisboa. Een muzikale ondersteuning ter lering en vermaak van de toeschouwer. Dat bandje blijkt zelfs puike muziek te maken en heeft al een aardige schare om zich heen vergaard. Bekende vergelijkingen schieten door je hoofd terwijl de muziek en vooral de zang je grijpt en je dwingt je bij de schare aan te sluiten.

The Zoo maakt op een indrukwekkende wijze haar entree in je toch al niet zo bescheiden muzikale adoratie en nestelt zich stevig in je lurven. Heerlijke alternatieve en melodieuze rock met New Wave verwijzingen naar Depeche Mode en New Order, maar alles voorzien van een geheel eigen invulling. De zang en uitstraling van zanger Luis Vieira laten je inleven in de nummers ook al begrijp je niets van de Portugese teksten.

De groep zet ondanks het ontbreken van een lichtshow een indrukwekkende performance neer en weet het publiek een dik uur in haar ban te houden, waarbij ze het zelfs wagen het nummer I Just Can't Get Enough van m'n all time favourite synthpop band Depeche Mode naar grote hoogte te doen stijgen. In hun eigen reportoire blijven ze vernieuwen, waardoor iedere nummer een nieuwe invalshoek richting kippenvel herbergt. Een uur is dan zo voorbij en wat overblijft is een drang om meer over de groep te weten te komen.

Die kan echter pas in de avonduren gestild worden, wanneer we neerstrijken in ons hotel en de telefoon eindelijk weer van de wifi gebruik kan maken. Het kost wat moeite om de band te vinden, maar uiteindelijk wordt het vriendschapsverzoek op Facebook uitgezet en zoeken de eerste studiotracks via Reverbnation hun toenadering. Een nieuwe favoriet lijkt zijn entree gemaakt te hebben in de muzikale verslaving.

The Zoo zijn:

Victor Ventura - Gitaar

Sandra TheZoo - Keyboards

Emanuel Ramalho -Drums

Luís Vieira - Zang

Setlist:

Formula Mágica

Arca dos Setidos

Procuro o Real

Entre a Vida e a Sombra

Depois do Umaginário

Just Can’t Get Enough

Para lá do Longe

Serpentes

Cantar o Fado

Sub Solos

Albums:

Arena 2.0 (2013)

En dat was pinksteren

Genoten van een gezellig en vooral rustig pinksterweekend. Zaterdag voor het eerst in 26 jaar weer eens een bezoek gebracht aan Beeckestijnpop. Een muziekfestival op het landgoed Beeckestijn in Driehuis, waar ik in mijn jeugd de eerste jaren vaak kwam.

Hallo Venray

Het festival ademt nog steeds dezelfde sfeer en kent nog steeds het gemoedelijke van weleer. Je loopt er tegen bekenden aan, maakt een praatje, drinkt een biertje en kijkt naar de koopwaar in de kraampjes. En zo kon het gebeuren dat we mijn oudste neef tegen het lijf liever, of liever gezegd, bijna over hem struikelde. Want hij lag op een plate met zijn jongste zoon en twee dames waarvan er eentje, bij introductie, zijn nieuwe vriendin bleek te zijn. Ze kwam me bekend voor van de middelbare school. We hadden ruim de tijd om bij te praten, al maakte het aantal decibellen dat Hallo Venray de weide op slingerde het wel tot een lastige onderneming. De band speelde veel van hun nieuwe album Show met hier en daar een verdwaalde klassieker. Toen Dotan aanstalten maakte om op het hoofdpodium hun set te gaan spelen namen we afscheid. Hij ging op huis aan, wij zochten een plekje vlak bij het podium, dat prima was te bereiken.

Dotan

Dotan speelde een goede set. misschien wat kort (wat wil je, het is een festival), maar erg geconcentreerd en professioneel. Duidelijk werd wel dat hij het geluid op de cd zo perfect mogelijk probeert te benaderen. De groep speelde zo'n 45 minuten vol met nummers van zowel zijn recent verschenen album 7 Layers als het uit 2011 daterende Dream Parade. De set was zo voorbij. En in principe hiermee ook ons bezoek.

We besloten echter nog een frietje en een loempia te nemen in afwachting van Chef' Special. Bij de eerste tonen klonk de muziek wel aardig, maar we besloten toch om te gaan en wandelde van de weide eerst door het bos naar het IJspaleis, waar we beide een ijsje namen en deze nuttigde op het terras.

Daarna was het terug naar het station en met de trein richting Uitgeest waar we de avond hangend op de bank doorbrachten en naar de Beatles op Nederland 3 keken..

Zondag en maandag hielden we het lekker rustig. Wat kleine huishoudelijke dingen, een bezoekje van de ouders van Simone, die binnenkort een week op onze katten passen, een BBQ met z'n tweetjes, lekker relaxen in de tuin met een goed boek en Pinkpop kijken.

Het zorgde er uiteindelijk voor dat het weer dinsdag werd. Voor mij voorlopig nog een dag van rust en opkrikken van mijn conditie. Dus vroeg uit de veren voor een rondje wandelen. Eens kijken hoe ik de rest van de dag ga vullen.

Unheilig

30 juni 2012, MEP Arena, Meppen, Duitsland

Op deze zaterdagavond vormt de MEP Arena de opening van Unheilig’s Lichter der Stadt Tour. Sinds het uitbrengen van Grosse Freiheit in 2010 zijn de tournees van Unheilig een fenomeen in de Duitssprekende landen. Uitverkochte concerten met een zeer gemêleerd publiek. Unheilig laat  namelijk kinderen van zes tot tien jaar gratis toe tot hun concerten. Datzelfde geldt voor de 65-plusser.

Staubkind bijt het spits af. De groep heeft zich met hun recent verschenen titelloze derde album ontwikkeld tot Unheilig cloon, en de nummers die ze spelen laten niets te raden over. Andreas Bourani , de tweede support-act, mag zijn debut Staub und Fantasie in zeven nummers presenteren en weet het publiek met zijn reportoire op te warmen. Verrassend genoeg slaat zijn support beter aan dan Staubkind.

Tegen half negen worden de videoschermen ontstoken en ziet het, in uitzinnigheid uitbarstende, publiek Der Graf in de kleedkamer zitten. Schrijvend in zijn notitieboek vraagt hij het publiek of ze er klaar voor zijn. Na een hels geschreeuw van het publiek loopt hij de kleedkamer uit en wordt Das Licht, de bombastische Within Temptation gelijkende opener van Lichter der Stadt, ingezet. Om aansluitend gevolgd te worden door het naar Rammstein neigende Herzwerk, dat bij het opkomen van Der Graf tot uitzinnig geschreeuw en klappen leidt.

In de ruime twee uur die volgen zweeft Unheilig van hoogtepunt naar hoogtepunt, waarbij binnen de uitgebalanceerde set prettig wordt gewisseld tussen het stevige werk en de ballads. Hiermee weten ze het publiek zelfs tot tranen toe te roeren. Driekwart van Lichter der Stadt komt aan bod, waarbij Andreas Bourani in Wie wir waren het podium deelt met Der Graf. Voorganger Grosse Freiheit wordt middels  vijf nummers aangetipt en pas wanneer de band voor de tweede keer voor toegiften terug keert, put men uit het illustere verleden met het stevige Maschine en de afsluitende ballad Stark, het eerste nummer dat Der Graf twintig jaar geleden in het Duits schreef.

Na zo’n avond Unheilig is het duidelijk dat een concert een feest kan zijn. Der Graf geeft zich compleet en moet tussen de nummers door achter de schermen bijna aan de zuurstof. Duidelijk is dat de groep er werkelijk voor gaat, waarbij de muziek staat als een huis. En waar maak je het nog mee dat na de laatste toegift een artiest terugkeert op het podium en het publiek bedankt voor hun komst en het feit dat zij dit voor de band tot een gedenkwaardige avond gemaakt hebben.

Setlist Andreas Bourani:

Eisberg
Fremder Planet
Sicher
Nur in meinem Kopf
Glück
Zusammen untergegangen
Wunder

Setlist Unheilig:

Das Licht
Herzwerk
Lichter der Stadt
Unter deiner Flagge
Große Freiheit
Auf ewig
Unsterblich
Nachtschicht
Ein großes leben
Feuerland
Wie wir waren (mit Andreas Bourani)
Ein guter Weg
Eisenmann
Das Leben ist schön
Tage wie Gold
Abwärts
Geboren um zu leben

So wie du warst
Für immer

Maschine
Stark 

Wat gaat een weekend snel

Maandag morgen, net Engeland - Italië gezien en nog even aan het nagenieten van het voorbije weekend, maar ook alweer vooruitkijkend met Unheilig op de achtergrond. Het was een heerlijk weekend. Vrijdag om half één vertrokken en met een tussenstop in Schijndel naar Leuven gereden. De Garmin kan daarin een zegen en een vloek zijn. De vloek volgde na Eersel en het overschrijden van de Belgische grens. Het apparaat stuurde ons rechtstreeks de file in, die zich in Dessel aan het vormen was voor Graspop. Na een uur wisten we eruit te komen en konden we onze reis via Mol en Geel vervolgen. Uiteindelijk bereikten we over zessen ons hotel in Leuven. Een uur later dan gepland.

Een voordeel was dat we voor het eerst in al die jaren dat we richting België afzakken eens een keer op de vrijdagavond een diner konden nuttige in een restaurant in de buurt. We kozen voor restaurant De Troubadour en kregen een heerlijk maal voorgeschoteld. Na het eten nog een lekker ijsje bij ijssalon Galetje en toen door naar het hotel. Terwijl de vrouw met de laptop naast me zat bekeken we met een groep andere hotelgasten, overwegend Nederlanders en Duitsers, de wedstrijd Duitsland - Griekenland, onderwijl genietend van een heerlijk glas Leffe, aangeboden door Hotelspecials.nl en het Mercure Hotel Leuven.

De volgende morgen bijtijds op. Niet alleen vanwege TW Classic maar ook om de braderie De Langste Dag over te lopen. Een gezellige rij met kramen in het afgesloten centrum van Leuven. al die luxe auto's die zo nodig in het straatbeeld getoond diende te worden lieten we links liggen. Stands met allerhande artikelen kregen de belangstelling, en leverde leuke aanwinsten op. Terug in het hotel, nog even omkleden en relaxen voordat de tocht naar Werchter werd aanvaard.

Amy MacDonald was de eerste artiest die we aanschouwde. Op zich een prima optreden, al bleek de dame in haar comfort zone achter gitaar en microfoon en klonken de nummers haast alsof de cd op de achtergrond draaide. Ze speelde een uur lang een dwarsdoorsnede van haar drie albums inclusief de hitjes.

De Kaiser Chiefs waren de volgende in de rij. Een uur lang voornamelijk hitjes, en volgens mij was ieder nummer wel terug te vinden op het recentelijk verschenen Souvenir. Op zich geen slechte muziek, een leuke combinatie van rock, ska en punk met hier en daar Beatles invloeden, maar het wordt vervelend als Ricky Wilson, de zanger van de band, te pas en te onpas blijft schreeuwen "We are the Kaiser Chiefs." Op een gegeven moment weet je dat als luisteraar wel. Niet verwonderlijk dus dat we, mede door het harde geluid, KC was de hardst klinkende band van de dag (tenminste die wij meemaakte), maar een weg zochten naar het rustiger gelegen achterveld en ons daar op een deken neerlegde. Zodra de laatste tonen wegstierven, verruilde ik werkelijkheid voor dromenland, om weer te ontwaken toen de Kreuners op kwamen. Een Vlaamse hardrock band, met Nederlandstalige teksten, die ooit in 1990 zelfs de Nederlands hitlijsten binnendrongen met hun single Ik wil je.

Daarna volgde Sting. Onderwijl stonden we weer dichter op het podium en waren we getuige van een prima optreden. Een band in vorm en een zanger met zeer sterke stem en duidelijk enthousiasme slingerde in moordend tempo 18 nummers binnen anderhalf uur over een uitzinnig veld vol publiek. Een prima mix van solo en The Police nummers met een uitzinnige violist en een bij vlagen briljante gitarist. Logisch dat we het na dit concert voor gezien hielden. In het verleden was na een weergaloos concert van Santana Doe Maar als thuiskomen van een koude kermis. Dus geen Lenny Kravitz maar lekker terug naar het hotel en ons laven aan de Leffe Bruin.

Zondag reden we via Mechelen naar huis. Genoten van een heerlijke lunch bij Marokkaans restaurant Ronda op de Vismarkt en kochten bij 't Ankertje nog even en voorraadje Gouden Carolus in met onder andere de hier niet verkrijgbare Cuvee van de Keizer, zowel rood als blauw, en de Maneblusser.

En zo zit het weekend er weer op, lonkt het bed en kijken we morgen weer wat de dag ons brengen mag. Nog twee weken vakantie met nog een heerlijk weekend en concert in het vooruitzicht.