Leven

Eerder dit jaar, ik weet niet eens of ik er überhaupt over heb geschreven (al zal ik het denk ik wel ter sprake hebben gebracht) had ik weer een terugval in mijn ziekte. ik wist de longarts te overtuigen om een CT scan te laten maken die aantoonde dat het niet alleen in de lymfeklieren achter mijn longen zat maar ook op mijn heupen en heiligbeen.

Maar goed in die periode verbleef ik weer thuis, sliep veel maar had ook tijd en kracht om af en toe dingen in huis op te pakken. Iets wat me al een tijd bezig hield was het feit dat op de zolder mijn spullen, maar ook die van mijn jongste stiefzoon, nooit goed in de berging waren opgeruimd. Tussen de bedrijven door pakte ik dit op en zocht alles uit; zijn spullen bij elkaar in een deel van de berging en mijn spullen bij elkaar in een deel van de berging.

Je kent het echter wel. Als je aan het opruimen en uitzoeken gaat, loop je weer langs de platgetreden paden van je leven. De brieven die je schreef aan je vakantieliefdes, de artikelen die je verzamelde over je favorieten onderwerpen, de prullaria die je gaandeweg verzamelde en ga maar door.

Zo kwam het dat ik op een middag de schoenendoos terugvond waarin ik alle correspondentie had bewaard, die ik in de loop der jaren had mogen ontvangen van vakantie vriendjes en vriendinnetjes, waarbij de stapel brieven van vriendinnetjes groter bleek uit te vallen dan die van de vriendjes. Mannen (al waren we toen nog tieners) hebben elkaar over het algemeen minder te vertellen, dan wanneer het om een vakantieliefde gaat.

Begin jaren tachtig kreeg ik mijn eerste vakantieliefde S. We schreven elkaar wekelijks, waarbij Eight Days A Week van The Beatles ons lijflied werd. Tot ze in haar brieven melding begon te maken van een zekere Henk die ze had leren kennen. Ze was op 9 september jarig, maar haar verjaardag heb ik nooit bijgewoond. Ik volleybalde toen heel fanatiek en moest dat weekend spelen. Anders was ik er dat weekend geweest. Nu kwam ze met Henk naar de camping en mijn vader stond hun te woord. Je begrijpt het contact was daarna snel verbroken.

Dat jaar daarop had ik geen behoefte aan een vakantieliefde alhoewel M verwoede pogingen deed. In dat jaar reed ik voor het eerst op mijn, via een krantenwijk bij elkaar verdiende, oranje Union racefiets naar de camping toe. Het lullige was dat S ook weer op de camping verscheen en met een vriend begon aan te pappen. Ik hield de boot bij M af, baalde van de relatie tussen S en mijn vriend, maar toen het tijd was om huiswaarts te gaan ben ik wel via een bezoek aan het ouderlijk huis van M gereden. Hierbij heb ik vanaf Hoorn, zij bracht me naar het station, de trein terug naar huis genomen, waarbij ik niet via Beverwijk, maar via Haarlem ben thuis gekomen. Mijn vader was daar niet blij mee. Dit kostte namelijk meer geld dan een enkeltje Beverwijk. Maar ik had geen zin in tegenwind en reed liever vanaf Haarlem met de wind in de rug naar huis.

Het jaar erop, we schrijven 1983, was het direct vanaf dag één raak met M. Zeer tegen het zere been van haar moeder aan. Gevolg na de vakantie werd het erg stil rond M. Jammer maar helaas.

1984 was het eerste jaar dat ik met vrienden op vakantie ging. Helaas niet geslaagd voor de HAVO verbleef ik met drie vrienden twee weken op een camping op Texel. Maar ik had verkering met S (een andere) en hield mij afzijdig van de liefdes escapades.

In 1985 keerde ik met vier vrienden terug naar de camping, maar ook dat jaar had ik al verkering. Het was dolle boel toen ze een dagje langs kwam.

Maar goed 1986 bleek zoals ik tijdens die opruimdagen ondervond een belangrijk jaar te zijn. Ik bezocht met twee vrienden dezelfde camping op Texel als in 1984 en tijdens de eerste vrijdag in de lokale jeugdhonk, waar slechts één van de twee bij was, raakte we aan de praat met twee meiden uit Bussum die zussen bleken te zijn en een weekendje bij ons op de camping stonden. hij ging voor de één terwijl ik voor de ander ging. Het klikte met N. Het klikte zelfs zo goed dat we na dat weekend adressen uitwisselde en elkaar begonnen te schrijven. Daarnaast bezochten we elkaars ouderlijk huis. Dan zat ik een weekend in Bussum, dan zij een weekend in IJmuiden. Haar vader werkte bij de NOS en een stageplek leek al verzekerd. Verder zag het er ook naar uit dat ik mee zou gaan op wintersport. Hoe vreemd liep het echter. Ik schreef op een gegeven moment een brief waarin ik mezelf dacht bloot te geven. Maar zij schreef terug dat ze het idee had dat ik de brief aan een derde persoon had geschreven en niet aan haar. Einde vakantieliefde, einde verhaal zou je zeggen.

Echter, tijdens dat opruimen las ik een enkele brief weer eens door. En nieuwsgierig naar hoe het haar zou zijn vergaan google-de ik haar naam en kwam op haar Facebook pagina terecht. Wat schetst mijn verbazing, de vakantieliefde van weleer bleek een relatie gekregen te hebben met een vrouw, waarmee ze zelfs was getrouwd en een kind had gehad. Tot hier aan toe niets aan de hand zou je zeggen, ware het niet dat haar partner een ex-collega bleek te zijn, waar ik eind jaren negentig ruim een jaar mee had gewerkt in Utrecht. Zij had mij uiteindelijk geholpen om, zonder negatieve financiële gevolgen mijnerzijds, van een contract bij een detacheringsbedrijf af te komen, om zo een nieuwe baan bij een werkgever dichter in de buurt te kunnen accepteren.

Op zich grappig om dan te zien dat twee vrouwen die op een bepaald moment in je leven toch een belangrijke rol hebben gespeeld samen zijn gekomen. Minder goed nieuws was het gegeven dat de ex-collega ernstig ziek bleek te zijn. Ik voelde mij een voyeur en na die eerste keer kijken op de facebook pagina van N, liet ik het links liggen.

Maakte in de afgelopen maanden een rollercoaster rit mee op werkgebied en dacht op tweede kerstavond eens kijken hoe het met de dames gaat. Slecht dus. De ex-collega is op 11 september jl. overleden, ze koos voor palliatieve sedatie, en N heeft het sindsdien moeilijk, al zorgt haar dochter ervoor dat ze door kan gaan.
Ik heb nu gemengde gevoelens over het gebeuren. Had ik hun leven, hoewel zij er geen weet van hebben, binnen moeten lopen. Of had ik het verleden moeten laten rusten. Ik voel me geraakt door hetgeen zij hebben moeten doormaken. Je gunt het iemand, dat je een leven lang met je partner samen kunt zijn. Samen je kind zien opgroeien en samen van een goede oude dag en eventueel toekomstige kleinkinderen kunnen genieten. Je gunt het niemand niet dat de partner op zo'n wrede wijze uit het leven gerukt wordt.

Dit alles zorgde er wel voor dat ik bovenstaande moest opschrijven in mijn blog, die voor de rest de laatste maanden karig voorzien is van nieuwe uitspattingen cq. aanvullingen. Kerst ligt achter ons. De geboorte van de verlosser, in hoeverre mensen hier nog waarde aan hechten, werd in de afgelopen twee dagen weer gevierd. En hoewel ik kerkelijk ben opgevoed moet ook ik bekennen dat de gedachte aan de geboorte de laatste jaren ver op de achtergrond was geraakt bij het beleven van deze dagen. Echter wanneer ik dan het verhaal van N lees, begrijp ik dat mensen hier toch weer troost uit putten. Al blijft een eerste keer beleven van zulke dagen zonder een partner erg moeilijk en zeker emotioneel. En ik denk ook dat iedere speciale gelegenheid het gemis zeker zal oproepen.