Ik leef

Ik leef, maar soms is dat alles wat ik zeggen kan. Vanmorgen bij het beluisteren van het album Shuttered Rooms van The Fixx kwam I Live langs en ik dacht ja, het is toch wel erg vaak dat ik denk dat ik leef, en dat daarmee ook direct alles gezegd is. Sinds de vakantie voorbij is heb ik het gevoel als een zombie door het leven te gaan. Momenteel lijkt het wel of ik geleefd wordt. De avonden rijgen zich aaneen tot eentonigheid en de weekenden zitten vol met routinematige huishoudelijke verplichtingen. De werkdagen zijn gevuld met brandjes blussen en aansturen van mensen om hun afspraken na te komen.

Heb ook het idee dat de ontdekking van de granulomen in mijn ogen afgelopen maandag ook niet echt tot een verbetering van mijn omstandigheden geleid heeft. Vreemd dat de oogarts bij zijn onderzoek vorig jaar geen melding maakte van de resten van Sarcoïdose in mijn ogen, maar dat ik maandag na het onderzoek door een andere oogarts ingelicht werd dat er resten van gekristalliseerde witte bloedlichaampjes in mijn netvlies en eerste oogkamer zweefden. Niet iets om je zorgen over te maken, het tast tenslotte je gezichtsveld niet aan, maar toch weer een klap in mijn gezicht. Na mijn lymfeklieren en huid, blijken mijn ogen dus ook door de ziekte aangetast. Het zorgde ervoor dat ik weer begon te malen, want wanneer had dit gebeurd moeten zijn. In de winter van 2006/2007 had ik flinke last van mijn ogen, die opgezet waren en haast helemaal dicht zaten. Vorige jaar beleefde ik dit fenomeen opnieuw alleen nu in een mindere mate, maar wel tijdens de periode dat ik ziek was.

Daarnaast leverde het mij weer een extra dipje op, die ik dacht te kunnen verwerken door troost te zoeken op internet. Maar troost zoeken op het internet is niet de oplossing. Het forum over de Sarcoïdose predikt kommer en kwel, waarbij ik het idee krijg dat de leden elkaar graag dieper de put in praten. En na deze week ben ik er achter dat andere sites ook niet echt een oplossing bieden. Want uiteindelijk zijn die sites op een simpele manier bezig om je zak leeg te kloppen, waar ik gelukkig bijtijds achter kwam.

Toch verloopt het leven eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Ik heb een leuke baan, woon in een mooi huis, heb een lieve vriendin en een gevarieerd sociaal leven. Ik heb genoeg plannen en genoeg tripjes om naar uit te kijken, dus waar maak ik me druk over. De ziekte lijkt onder de controle en ik weet mijn gewicht in het gareel te houden. Wat wil je nog meer. Het normale dagelijks leven is geen thriller van welke schrijver dan ook. Het verloopt volgens een vast ritueel en kan soms saai genoemd worden. Er zijn periodes zonder hoogte- of dieptepunten, maar in deze westerse maatschappij ben je verzekerd van een levensstandaard die over het algemeen zorgt dat je niks te kort komt.

Tenslotte de tekst van I Live van The Fixx van het album Shuttered Rooms (1982).

And the feeling just ain't right
As I stare into the light
What a time to take a fall
I can't stand the night

And it's long in the tooth
But short in foresight
It's all that I have
And so I'll hold on tight
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live

Take a chance to hear the call
Make a stand to be so tall
'Cause it's all that you have
Like winter to follow the fall
Like winter to follow the fall
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live, wo oh, wa oh, I live
Some say that it's better this way
That I live, I live

And the feeling just ain't right
As I stare into the light
What a time to take a fall
I can't stand the night

And it's long in the tooth
But short in foresight
It's all that I have
So hold on tight

So hold on tight
So hold on tight
So hold on tight
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live, wo oh, wa oh, I live
Some say that it's better this way
That I live, I live

mondjesmaat aanvulling

De aanvullingen volgen elkaar maar mondjesmaat op. Het is ook sinds de terugkeer op het werk erg druk geweest. Vergaderingen, overdracht van werk en toch ook wel wat storingen met impact. Gelukkig lijkt de rust nu weer terug te keren en kan er wat tijd aan schrijverij besteed worden.

Het was dus een hectische week, die we daarom maar met een relaxt weekend lieten volgen. Wat reguliere huishoudelijke klusjes, boodschappen en voor de rest wat lezen, achter de computer zitten, muziek luisteren en tv kijken. Wel zaterdag naar de Fietsshop geweest en via het fietsplan een Sparta Pick up De Luxe besteld. Met een beetje geluk kan ik hem komend weekend halen.1

 Zondag nog even bij Jan en Simone op visite geweest. Omdat het ’s middags open trok toch nog even lekker in de tuin gezeten.

Vanmorgen las ik een nieuwsbericht over naalden in broodjes kalkoenfilet. Lullig maar waar het bedrijf, dat verantwoordelijk was voor de broodjes, blijkt het bedrijf te zijn waar mijn zus en haar vriend werken. Niet zo leuk dus, want dit kan ver strekkende gevolgen hebben voor het bedrijf en uiteindelijk natuurlijk helemaal voor de werknemers. De persoon of personen die dit op hun geweten hebben, blijken totaal geen idee te hebben wat voor impact dit uiteindelijk kan hebben. Ze doen maar wat, en zolang een standpunt niet duidelijk wordt gemaakt blijft het gissen. Maar wanneer zelfs de FBI onderzoek doet naar dit voorval, kan de uitkomst wel eens de verkeerde kant op slaan. In het ergste geval staan er weer honderden mensen op straat in een tijd die toch al niet rooskleurig is. Maar blijkbaar zal het de aanstichters een rotzorg zijn wat er met al die werknemers gebeurd, en staan ze niet stil bij de gevolgen voor hun collega’s en hunzelf.
Kan daar best kwaad om worden wanneer mensen zulke ondoordachte acties ondernemen.

Het einde van de vakantie nadert

Vrijdag avond en nog een weekend te gaan, dan zit de vakantie er voor 2012 weer op. Drie weken vrij gehad, drie weken bijgetankt. Onvergetelijke concerten bezocht, uitgerust, uitgeslapen en vooral de laatste week nog flink aan het opruimen geweest.

Wat vooral opviel was dat ik gedurende de afgelopen drie weken pas na negen uur uit bed kwam. Nu gebeurde het geregeld dat we 's avonds tot ver over twaalven tv keken, en ja dan wordt het al snel weer laat in de morgen dat je uit bed kruipt. De weekenden in Leuven en Exloo was het anders, zeker in Exloo waar het ontbijt standaard tussen half negen en half tien werd gepresenteerd.

Het TW Classic festival was ook dit jaar weer goed, al blijf Amy MacDonald "the girl next door" met een gitaar die moeilijk te verleiden is haar comfort zone te verlaten. Aardige muziek, waar het festival terrein van Werchter niet echt warm voor liep.

Het overtuigen was er bij The Kaiser Chiefs wel, maar het geluid stond veel te hard (luidste van de dag) en de zanger heeft de nare gewoonte na ieder nummer schreeuwerig duidelijk te maken dat ze The Kaiser Chiefs zijn. Hoog tijd om de achterzijde van het veld op te zoeken en lekker plat te gaan om weer te ontwaken bij de eerste tonen van de Belgische Iron Maiden: de Kreuners. Even lekkere Nederlandstalige rockmuziek met aan het einde hun bekendste hit Ik wil je, hou van me, blijf bij me. Even daarvoor hadden zo'n duizend dames de kans met de zanger op het podium te mogen dansen.

Anders was dat bij Sting. Niet routineus, maar gedreven en vol enthousiastme speelde hij met zijn uitstekende band in anderhalf uur de heide compleet plat. Wat een concert en voor ons aansluitend de vaststelling dat Lennie dit niet zou overtreffen. Dus keerde we terug naar Leuven en het hotel. In de bar nog een lekker Leffe Bruin en daarna plat.

De tweede week verliep rustig. Met als hoogtepunt het bezoek aan IKEA en de donderdag met de kleinkinderen.

Het tweede wekend in Exloo met op zaterdag het concert van Unheilig, waarvoor ik in een eerdere bijdrage al de recensie schreef. Het brengt ons bij de derde week die voornamelijk in het teken van opruimen stond. De schuur, de tuin en het huis ze moesten er deze week allemaal aan geloven. En natuurlijk donderdag opnieuw de kleinkinderen.

Nu rest nog het weekend. Maandag gaan we er weer tegenaan.

Unheilig

30 juni 2012, MEP Arena, Meppen, Duitsland

Op deze zaterdagavond vormt de MEP Arena de opening van Unheilig’s Lichter der Stadt Tour. Sinds het uitbrengen van Grosse Freiheit in 2010 zijn de tournees van Unheilig een fenomeen in de Duitssprekende landen. Uitverkochte concerten met een zeer gemêleerd publiek. Unheilig laat  namelijk kinderen van zes tot tien jaar gratis toe tot hun concerten. Datzelfde geldt voor de 65-plusser.

Staubkind bijt het spits af. De groep heeft zich met hun recent verschenen titelloze derde album ontwikkeld tot Unheilig cloon, en de nummers die ze spelen laten niets te raden over. Andreas Bourani , de tweede support-act, mag zijn debut Staub und Fantasie in zeven nummers presenteren en weet het publiek met zijn reportoire op te warmen. Verrassend genoeg slaat zijn support beter aan dan Staubkind.

Tegen half negen worden de videoschermen ontstoken en ziet het, in uitzinnigheid uitbarstende, publiek Der Graf in de kleedkamer zitten. Schrijvend in zijn notitieboek vraagt hij het publiek of ze er klaar voor zijn. Na een hels geschreeuw van het publiek loopt hij de kleedkamer uit en wordt Das Licht, de bombastische Within Temptation gelijkende opener van Lichter der Stadt, ingezet. Om aansluitend gevolgd te worden door het naar Rammstein neigende Herzwerk, dat bij het opkomen van Der Graf tot uitzinnig geschreeuw en klappen leidt.

In de ruime twee uur die volgen zweeft Unheilig van hoogtepunt naar hoogtepunt, waarbij binnen de uitgebalanceerde set prettig wordt gewisseld tussen het stevige werk en de ballads. Hiermee weten ze het publiek zelfs tot tranen toe te roeren. Driekwart van Lichter der Stadt komt aan bod, waarbij Andreas Bourani in Wie wir waren het podium deelt met Der Graf. Voorganger Grosse Freiheit wordt middels  vijf nummers aangetipt en pas wanneer de band voor de tweede keer voor toegiften terug keert, put men uit het illustere verleden met het stevige Maschine en de afsluitende ballad Stark, het eerste nummer dat Der Graf twintig jaar geleden in het Duits schreef.

Na zo’n avond Unheilig is het duidelijk dat een concert een feest kan zijn. Der Graf geeft zich compleet en moet tussen de nummers door achter de schermen bijna aan de zuurstof. Duidelijk is dat de groep er werkelijk voor gaat, waarbij de muziek staat als een huis. En waar maak je het nog mee dat na de laatste toegift een artiest terugkeert op het podium en het publiek bedankt voor hun komst en het feit dat zij dit voor de band tot een gedenkwaardige avond gemaakt hebben.

Setlist Andreas Bourani:

Eisberg
Fremder Planet
Sicher
Nur in meinem Kopf
Glück
Zusammen untergegangen
Wunder

Setlist Unheilig:

Das Licht
Herzwerk
Lichter der Stadt
Unter deiner Flagge
Große Freiheit
Auf ewig
Unsterblich
Nachtschicht
Ein großes leben
Feuerland
Wie wir waren (mit Andreas Bourani)
Ein guter Weg
Eisenmann
Das Leben ist schön
Tage wie Gold
Abwärts
Geboren um zu leben

So wie du warst
Für immer

Maschine
Stark 

Een rustige dag

Eigenlijk bar weinig te melden. Het was een rustige dag vandaag, wel met enkele hick-ups, maar ja die heb je altijd. Toen mijn vriendin besloot richting Akersloot te gaan om met haar dochter een korte november vakantie naar de Canarische Eilanden te bespreken en eventueel te bezoeken, ontdekte ze dat we een lekke linker voorband hadden. Dus ik kon de band vervangen en naar de garage toe. Gelukkig was binnen tien minuten de band gerepareerd en zat hij er weer onder. Direct door naar de Dekamarkt voor wat boodschappen en daarna lekker achter de computer en eindelijk eens die data uitzoeken en opruimen.

Een flinke klus maar het moet een keer gedaan worden. Heb gelukkig een flinke slag kunnen slaan. Onderwijl luisterend naar muziek. Na het avondeten het nieuws gekeken en Death In Paradise. Nu nog wat opruimen en straks weer een lekker nachtje slapen.

Wat gaat een weekend snel

Maandag morgen, net Engeland - Italië gezien en nog even aan het nagenieten van het voorbije weekend, maar ook alweer vooruitkijkend met Unheilig op de achtergrond. Het was een heerlijk weekend. Vrijdag om half één vertrokken en met een tussenstop in Schijndel naar Leuven gereden. De Garmin kan daarin een zegen en een vloek zijn. De vloek volgde na Eersel en het overschrijden van de Belgische grens. Het apparaat stuurde ons rechtstreeks de file in, die zich in Dessel aan het vormen was voor Graspop. Na een uur wisten we eruit te komen en konden we onze reis via Mol en Geel vervolgen. Uiteindelijk bereikten we over zessen ons hotel in Leuven. Een uur later dan gepland.

Een voordeel was dat we voor het eerst in al die jaren dat we richting België afzakken eens een keer op de vrijdagavond een diner konden nuttige in een restaurant in de buurt. We kozen voor restaurant De Troubadour en kregen een heerlijk maal voorgeschoteld. Na het eten nog een lekker ijsje bij ijssalon Galetje en toen door naar het hotel. Terwijl de vrouw met de laptop naast me zat bekeken we met een groep andere hotelgasten, overwegend Nederlanders en Duitsers, de wedstrijd Duitsland - Griekenland, onderwijl genietend van een heerlijk glas Leffe, aangeboden door Hotelspecials.nl en het Mercure Hotel Leuven.

De volgende morgen bijtijds op. Niet alleen vanwege TW Classic maar ook om de braderie De Langste Dag over te lopen. Een gezellige rij met kramen in het afgesloten centrum van Leuven. al die luxe auto's die zo nodig in het straatbeeld getoond diende te worden lieten we links liggen. Stands met allerhande artikelen kregen de belangstelling, en leverde leuke aanwinsten op. Terug in het hotel, nog even omkleden en relaxen voordat de tocht naar Werchter werd aanvaard.

Amy MacDonald was de eerste artiest die we aanschouwde. Op zich een prima optreden, al bleek de dame in haar comfort zone achter gitaar en microfoon en klonken de nummers haast alsof de cd op de achtergrond draaide. Ze speelde een uur lang een dwarsdoorsnede van haar drie albums inclusief de hitjes.

De Kaiser Chiefs waren de volgende in de rij. Een uur lang voornamelijk hitjes, en volgens mij was ieder nummer wel terug te vinden op het recentelijk verschenen Souvenir. Op zich geen slechte muziek, een leuke combinatie van rock, ska en punk met hier en daar Beatles invloeden, maar het wordt vervelend als Ricky Wilson, de zanger van de band, te pas en te onpas blijft schreeuwen "We are the Kaiser Chiefs." Op een gegeven moment weet je dat als luisteraar wel. Niet verwonderlijk dus dat we, mede door het harde geluid, KC was de hardst klinkende band van de dag (tenminste die wij meemaakte), maar een weg zochten naar het rustiger gelegen achterveld en ons daar op een deken neerlegde. Zodra de laatste tonen wegstierven, verruilde ik werkelijkheid voor dromenland, om weer te ontwaken toen de Kreuners op kwamen. Een Vlaamse hardrock band, met Nederlandstalige teksten, die ooit in 1990 zelfs de Nederlands hitlijsten binnendrongen met hun single Ik wil je.

Daarna volgde Sting. Onderwijl stonden we weer dichter op het podium en waren we getuige van een prima optreden. Een band in vorm en een zanger met zeer sterke stem en duidelijk enthousiasme slingerde in moordend tempo 18 nummers binnen anderhalf uur over een uitzinnig veld vol publiek. Een prima mix van solo en The Police nummers met een uitzinnige violist en een bij vlagen briljante gitarist. Logisch dat we het na dit concert voor gezien hielden. In het verleden was na een weergaloos concert van Santana Doe Maar als thuiskomen van een koude kermis. Dus geen Lenny Kravitz maar lekker terug naar het hotel en ons laven aan de Leffe Bruin.

Zondag reden we via Mechelen naar huis. Genoten van een heerlijke lunch bij Marokkaans restaurant Ronda op de Vismarkt en kochten bij 't Ankertje nog even en voorraadje Gouden Carolus in met onder andere de hier niet verkrijgbare Cuvee van de Keizer, zowel rood als blauw, en de Maneblusser.

En zo zit het weekend er weer op, lonkt het bed en kijken we morgen weer wat de dag ons brengen mag. Nog twee weken vakantie met nog een heerlijk weekend en concert in het vooruitzicht.

Weekend weg

Ze zeggen wel eens "Time flies, when you are having fun." Nou daar lijkt het wel erg veel op. De eerste week van de vakantie zit er alweer bijna op. Ondanks het relaxte karakter van de week, zijn we toch best druk geweest. Het huis eens opgeruimd, de boekenkasten door gestruind en boeken op eBay en Marktplaats gezet, en zowaar afgelopen woensdag nog een flink stuk wezen fietsen.

Tot mijn spijt verder nog maar weinig foto's gemaakt, maar dan kan komend weekend best wel eens verandering in komen wanneer we met een kwartiertje naar Leuven vertrekken. Even een weekendje in het Mercure hotel. Een beetje struinen door de stad en zaterdag middag en avond naar TWClassic in Werchter voor een onvervalst muziek festival waar vooral de artiesten Amy MacDonald, Kaiser Chiefs, Sting en Lenny Kravitz ons trekken. We hoeven er pas rond half vier 's middags te zijn wanneer Amy MacDonald begint.

Het fietsen ging woensdag trouwens best lekker. Een leuk rondje, lekker weer en verrassende taferelen, die een fotomoment verdiende. Grazende koeien, een oude schuur, een alcapa, en tenslotte het sluisje en de molen. Daarnaast overal prachtige wilde bloemen die in bloei staan en de mooie vergezichten, die ik dit keer niet heb vastgelegd, waarom ons vlakke land zo bekend is.

Tijd om te stoppen en ons gereed te gaan maken voor vertrek. Lekker even een weekendje ertussen uit.

Ik heb er zin in. Leuven we komen eraan, al is het wel via een omweg. Eerst nog in Schijndel langs om wat op te halen. Zondag keren we trouwens via Mechelen terug.