Unheilig

30 juni 2012, MEP Arena, Meppen, Duitsland

Op deze zaterdagavond vormt de MEP Arena de opening van Unheilig’s Lichter der Stadt Tour. Sinds het uitbrengen van Grosse Freiheit in 2010 zijn de tournees van Unheilig een fenomeen in de Duitssprekende landen. Uitverkochte concerten met een zeer gemêleerd publiek. Unheilig laat  namelijk kinderen van zes tot tien jaar gratis toe tot hun concerten. Datzelfde geldt voor de 65-plusser.

Staubkind bijt het spits af. De groep heeft zich met hun recent verschenen titelloze derde album ontwikkeld tot Unheilig cloon, en de nummers die ze spelen laten niets te raden over. Andreas Bourani , de tweede support-act, mag zijn debut Staub und Fantasie in zeven nummers presenteren en weet het publiek met zijn reportoire op te warmen. Verrassend genoeg slaat zijn support beter aan dan Staubkind.

Tegen half negen worden de videoschermen ontstoken en ziet het, in uitzinnigheid uitbarstende, publiek Der Graf in de kleedkamer zitten. Schrijvend in zijn notitieboek vraagt hij het publiek of ze er klaar voor zijn. Na een hels geschreeuw van het publiek loopt hij de kleedkamer uit en wordt Das Licht, de bombastische Within Temptation gelijkende opener van Lichter der Stadt, ingezet. Om aansluitend gevolgd te worden door het naar Rammstein neigende Herzwerk, dat bij het opkomen van Der Graf tot uitzinnig geschreeuw en klappen leidt.

In de ruime twee uur die volgen zweeft Unheilig van hoogtepunt naar hoogtepunt, waarbij binnen de uitgebalanceerde set prettig wordt gewisseld tussen het stevige werk en de ballads. Hiermee weten ze het publiek zelfs tot tranen toe te roeren. Driekwart van Lichter der Stadt komt aan bod, waarbij Andreas Bourani in Wie wir waren het podium deelt met Der Graf. Voorganger Grosse Freiheit wordt middels  vijf nummers aangetipt en pas wanneer de band voor de tweede keer voor toegiften terug keert, put men uit het illustere verleden met het stevige Maschine en de afsluitende ballad Stark, het eerste nummer dat Der Graf twintig jaar geleden in het Duits schreef.

Na zo’n avond Unheilig is het duidelijk dat een concert een feest kan zijn. Der Graf geeft zich compleet en moet tussen de nummers door achter de schermen bijna aan de zuurstof. Duidelijk is dat de groep er werkelijk voor gaat, waarbij de muziek staat als een huis. En waar maak je het nog mee dat na de laatste toegift een artiest terugkeert op het podium en het publiek bedankt voor hun komst en het feit dat zij dit voor de band tot een gedenkwaardige avond gemaakt hebben.

Setlist Andreas Bourani:

Eisberg
Fremder Planet
Sicher
Nur in meinem Kopf
Glück
Zusammen untergegangen
Wunder

Setlist Unheilig:

Das Licht
Herzwerk
Lichter der Stadt
Unter deiner Flagge
Große Freiheit
Auf ewig
Unsterblich
Nachtschicht
Ein großes leben
Feuerland
Wie wir waren (mit Andreas Bourani)
Ein guter Weg
Eisenmann
Das Leben ist schön
Tage wie Gold
Abwärts
Geboren um zu leben

So wie du warst
Für immer

Maschine
Stark 

Duits

Soms verbaas ik mij hoeveel problemen het Nederlandse volk nog steeds heeft met de Duitsers. Is het enkel het geschiedenisprobleem dat ons nog steeds parten speelt. Is het die kuil die iedere zomer weer op het strand gegraven wordt en die ze vervolgens de daaropvolgende 14 dagen blijven claimen. Is het de soms pijnlijke nederlagen die het Nederlands elftal af en toe tegen de Duitsers leidt en die blijkbaar langer blijven hangen dan de mooie overwinningen die we op hun behaald hebben. Is het de felheid die uit het spreken van hun taal voortvloeit, terwijl Nederlands op zo'n moment een taal voor mietjes lijkt, of liggen er andere redenen aan ten grondslag.

Duidelijk is voor mij dat ik totaal geen problemen heb met Duitsers. Goed de Tweede Wereldoorlog valt nog steeds moeilijk goed te praten, al blijkt de laatste jaren dat Duitsland haar historische gebreken geaccepteerd heeft en er ook openlijk mee aan de gang is. Denk aan films als Der Untergang of Die weiße Rose waarin Duitsland probeert een antwoord te vinden op die zwarte pagina in hun geschiedenis. Maar in de afgelopen jaren heb ik genoeg Duitsers leren kennen, waarvan ik sommige zelfs tot mijn vrienden reken. En wat me vooral opvalt is dat een grote groep Nederlanders nog heel wat van onze oosterburen kan leren als het gaat om hoflijkheid, behulpzaamheid en menselijke warmte en interesse.

Het zal zeker te maken met de generatie kloof, waardoor mijn gezichtbeeld richting het oosten niet zo gekleurd is. Geboren in de jaren zestig leerde ik niet dat het gevaar de Duitsers waren maar de Sovjet Unie en hun Warschaupact. Het communisme kon de vrije Westerse wereld gaan overheersen door binnen te vallen en uitgerekend de eerste veldslagen zouden op de velden van West-Duitsland uitgevochten worden. Dus ja, ik leerde dat Duitsland een bondgenoot was, totdat ik met de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in aanraking kwam. Dat was andere koek. Maar ondanks dat wij ervan diende te leren, was dat geen reden om de Duitsers te wantrouwen. Onze economie was zelfs grotendeels afhankelijk van dat land.

In mijn tienerjaren brak Die Neue Deutsche Welle door en bereikte zelfs Nederland. Groepen als Nena, BAP, Spider Murphy Gang, Spliff, Ideal, Peter Schilling, Falco en andere bestormde plotsklaps de Nederlandse hitparade en haalde zelfs de nummer één positie. Vreemd genoeg bleven wij de Duitse taal mijden en keken we meer neer op hun Schlager cultuur in plaats van het feit dat de Duitsers in staat bleken prima popnummers te schrijven. Ikzelf besloot juist wel voor de Duitse taal te kiezen en deed HAVO examen in de taal.

Duitsland leek in een andere tijdsverstrijking te bewegen. In Nederland moest alles sneller en duidelijk werd dat zeker op arbeidsgebied de ogen zich steeds meer op Amerika richtten. Duitsland daarentegen werkte gestaag door, wist zichzelf in 1989 weer te verenigen, terwijl de hufterigheid in Nederland alleen maar toenam en men hier juist afstandelijker werd. Vreemd toch dat wij zo hooghartig kunnen zijn en denken dat we de hele wereld aan kunnen. Balkende noemde het de terugkeer van de VOC mentaliteit, nou die had een zeer bloederige keerzijde kan ik je vertellen. Als klein land past ons best wel wat nederigheid, zoals onze zuiderburen regelmatig ten toon spreiden en waardoor ze veel meer gedaan krijgen.

Maar goed het lijkt langzamerhand tot dit Europa doorgedrongen te zijn dat Duitsland toch het land is dat ons voor moet gaan naar een verenigd Europa. Hoog tijd dus om onze ogen meer te richten op de motor van de Europese economie, waarvan wij zeker de vruchten plukken.

Maar het is niet alleen de economie die het land interessant maakt. Zeker op muzikaal gebied is het land binnen Europa zeer actief en met Die neue Deutsche Härte laat Duitsland opnieuw van zich horen. Rammstein is hierin zeker de vaandeldrager, maar er zijn andere groepen die ook erg succesvol zijn. Unheilig heeft mij zeker doen bekoren. De muziek pakt me en de teksten verhalen van gevoel en emotionele waarnemingen die mij raken. Toch verrassend dat een taal die fel klinkt zoveel gevoelens los kan maken en me geregeld kippenvel opleverd.

Hoog tijd om voor de tigste keer Lichter der Stadt te draaien. Voor mij het album van 2012.

EK voetbal

Woensdagavond weer een draak van een wedstrijd. Het Nederlands elftal maakte een uitgebluste indruk en leek geen moment voor de winst te willen gaan. Donderdagmorgen de krantenkoppen die spreken van een prachtig doelpunt van Robin van Persie, maar daar win je de wedstrijd niet mee.

Zondag nog één rot wedstrijd en dan zijn we van het EK af. De middenstand zal niet blij zijn, want die hadden zich natuurlijk al rijk gerekend met al die rotzooi die in de schappen ligt of waarvoor je kan sparen. En daarnaast veel geld uitgegeven aan reklames, waarmee we nu tot aan de finale opgescheept zitten. Hopelijk zien we het op het werk snel terug in het oplopen van de boekingen.

Het leven gaat door, en het balletje is dit keer anders gelopen dan veel medelanders verwacht hadden. De komende tijd krijgen we de discussie of de bondscoach niet over zijn houdbaarheidsdatum heen is en of het niet verstandig is om een deel van het elftal in het bejaardentehuis achter te laten.

We hebben natuurlijk vier jaar haleluja geroepen, want het elftal leek onoverwinnelijk. Maar ik denk dat deze twee verloren wedstrijden ze wel weer met beide voetjes op de grond heeft gezet.