Ik leef

Ik leef, maar soms is dat alles wat ik zeggen kan. Vanmorgen bij het beluisteren van het album Shuttered Rooms van The Fixx kwam I Live langs en ik dacht ja, het is toch wel erg vaak dat ik denk dat ik leef, en dat daarmee ook direct alles gezegd is. Sinds de vakantie voorbij is heb ik het gevoel als een zombie door het leven te gaan. Momenteel lijkt het wel of ik geleefd wordt. De avonden rijgen zich aaneen tot eentonigheid en de weekenden zitten vol met routinematige huishoudelijke verplichtingen. De werkdagen zijn gevuld met brandjes blussen en aansturen van mensen om hun afspraken na te komen.

Heb ook het idee dat de ontdekking van de granulomen in mijn ogen afgelopen maandag ook niet echt tot een verbetering van mijn omstandigheden geleid heeft. Vreemd dat de oogarts bij zijn onderzoek vorig jaar geen melding maakte van de resten van Sarcoïdose in mijn ogen, maar dat ik maandag na het onderzoek door een andere oogarts ingelicht werd dat er resten van gekristalliseerde witte bloedlichaampjes in mijn netvlies en eerste oogkamer zweefden. Niet iets om je zorgen over te maken, het tast tenslotte je gezichtsveld niet aan, maar toch weer een klap in mijn gezicht. Na mijn lymfeklieren en huid, blijken mijn ogen dus ook door de ziekte aangetast. Het zorgde ervoor dat ik weer begon te malen, want wanneer had dit gebeurd moeten zijn. In de winter van 2006/2007 had ik flinke last van mijn ogen, die opgezet waren en haast helemaal dicht zaten. Vorige jaar beleefde ik dit fenomeen opnieuw alleen nu in een mindere mate, maar wel tijdens de periode dat ik ziek was.

Daarnaast leverde het mij weer een extra dipje op, die ik dacht te kunnen verwerken door troost te zoeken op internet. Maar troost zoeken op het internet is niet de oplossing. Het forum over de Sarcoïdose predikt kommer en kwel, waarbij ik het idee krijg dat de leden elkaar graag dieper de put in praten. En na deze week ben ik er achter dat andere sites ook niet echt een oplossing bieden. Want uiteindelijk zijn die sites op een simpele manier bezig om je zak leeg te kloppen, waar ik gelukkig bijtijds achter kwam.

Toch verloopt het leven eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Ik heb een leuke baan, woon in een mooi huis, heb een lieve vriendin en een gevarieerd sociaal leven. Ik heb genoeg plannen en genoeg tripjes om naar uit te kijken, dus waar maak ik me druk over. De ziekte lijkt onder de controle en ik weet mijn gewicht in het gareel te houden. Wat wil je nog meer. Het normale dagelijks leven is geen thriller van welke schrijver dan ook. Het verloopt volgens een vast ritueel en kan soms saai genoemd worden. Er zijn periodes zonder hoogte- of dieptepunten, maar in deze westerse maatschappij ben je verzekerd van een levensstandaard die over het algemeen zorgt dat je niks te kort komt.

Tenslotte de tekst van I Live van The Fixx van het album Shuttered Rooms (1982).

And the feeling just ain't right
As I stare into the light
What a time to take a fall
I can't stand the night

And it's long in the tooth
But short in foresight
It's all that I have
And so I'll hold on tight
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live

Take a chance to hear the call
Make a stand to be so tall
'Cause it's all that you have
Like winter to follow the fall
Like winter to follow the fall
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live, wo oh, wa oh, I live
Some say that it's better this way
That I live, I live

And the feeling just ain't right
As I stare into the light
What a time to take a fall
I can't stand the night

And it's long in the tooth
But short in foresight
It's all that I have
So hold on tight

So hold on tight
So hold on tight
So hold on tight
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live, wo oh, wa oh, I live
Some say that it's better this way
That I live, I live