Afgelopen weekend had ik een aardige e-mail conversatie met
één van de andere redacteuren van ons blad iO Pages. Eigenlijk hadden we nooit
echt met elkaar over onze muziek passie gesproken. Ik reageerde op een e-mail
van hem die over de komende deadline ging. Tot dat moment had ik nog geen recensie
cd ontvangen, dus ik vertelde hem wel nieuwe cd’s te hebben liggen maar dat
deze qua muzikale stroming niet geschikt waren om in ons blad, dat over
symfonische rock handelt, te plaatsen. Goed recentelijk waren recensies van de
nieuwe Ultravox en Unheilig bij Gods gratie wel geplaatst, maar een interview
met Ultravox zat er niet in. Om dan nu te komen met recensies van nieuwe cd’s
van The Fixx, Dexys of Morten Harket bleek onmogelijk.
Maar goed we raakte aan de praat over onze muzikale
voorkeuren, temeer omdat hij mijn mizikale voorkeur voor new wave en jaren
tachtig muziek niet bleek te kennen. De namen waren bekend, maar als prog fan
kon hij niet voorstellen dat ik een new wave liefhebber was. Tot hij mijn
leeftijd vond en het kwartje viel. Hijzelf is zestien jaar ouder, heeft bewust
de jaren zestig meegemaakt en ook de opkomst van de eerste symfonische rock
bands.
Ik ben juist vanuit de hardrock van eind jaren zeventig en
de new wave en synthpop van begin jaren tachtig in de symfo terecht gekomen.
Het leverde vervolgens leuke lijstjes op. Hij mailde mij een lijst van zijn
beste 25 albums uit de jaren zestig en ik kwam uiteindelijk tot een top 50 aan
jaren tachtig albums die ik in alfabetische volgorde presenteerde, simpelweg
omdat ik niet voor een echte nummer één kon kiezen. Het zijn vijftig albums die
mij nauw aan het hart liggen, niet alleen omdat ze mijlpalen zijn, maar ook
omdat ik er dierbare, aan muziek gerelateerde, herinneringen aan bewaar.
Zo is er het album “Gevecht met een engel” van Flairck. Het
was hun tweede album; op cassette gekregen van mijn neef Peter, die in die tijd
sowieso al verantwoordelijk was voor veel mooie muzikale ontdekkingen. De tape
heb ik grijs gedraaid en toen eenmaal de cd versie verscheen, was ik er als de
kippen bij. Flairck werd door de jaren tachtig heen een groep die ik geregeld
in de stadsschouwburg van IJmuiden aanschouwde. Jaren later zou ik ze nog eens
zien tijdens de tour van De Gouden Eeuw, maar dat was minder indrukwekkend dan
de tournees van Circus of Bal Masque. De afgelopen jaren bezocht ik ook verschillende
tournees van Zenga, die qua sfeer terug deden denken aan die oude Flairck
tournees.
Gaandeweg vond ik mijn eigen muzikale interesses. En zo
staan er debuut albums in van The Fixx (Shuttered Rooms), Thomas Dolby (The
Golden Age Of Wireless), Tears For Fears (The Hurting), Big Country (The
Crossing) en Propaganda (A Secret Wish) die voor mij zeer indrukwekkend waren
in die tijd. Maar ook albums van groepen, die ik pas de laatste jaren op waarde
ben gaan inschatten. Een voorbeeld: neem Psychodelic Furs met Mirror Moves of Fra Lippo
Lippi met Songs.
Het leverde in ieder geval een prachtig lijstje op. En ik
blijf reëel, want het is de waan van de dag die regeert. Vraag het me over een
aantal maanden weer en grote kans dat er plotseling weer andere namen opduiken
op plekken waar ik huidige heb laten vallen. Want denkend aan de jaren tachtig
doemen namen op van The Icycle Works, The Blue Nile, The Big Dish, Secret
Sounds, Powerplay, BAP en Nena. Maar ook Nederlandstalige groepen als Toontje
Lager, Het Goede Doel en de Frank Boeijen Groep. De jaren tachtig: het waren
mooie muzikale jaren, vooral mooi vanwege de diversiteit aan muzikale stijlen
die opkwamen.
