Ik kan er niet omheen. De herinneringen overheersen sinds ik opnieuw een gevoelige tik op arbeidsgebied heb gehad. Herinneringen, natuurlijk ik heb er velen. Ook dromen die ik al jarenlang koester maar nooit heb vervuld. Als kind al had ik ooit de droom naar de Azoren te gaan. maar ik moet eerlijk bekennen het bleef tot op heden altijd bij dromen.
Mijn eerste vakantie op Rhodos bracht mijn nieuwe lief en mij in een leuk en knus appartementen complex genaamd Argo Sea. Zowaar het blijkt nog steeds te bestaan. Maar goed onze eerste vakantie op een mooie locatie en een prachtig eiland. Een jaar later keerde we er weer terug, maar de sfeer was toen minder.
Dat dit minder was kwam voornamelijk door een leuke dame die in het appartementen complex voornamelijk verantwoordelijk was voor de balie en de verzorging van het ontbijt. Een leuke dame die het ons prima naar de zin maakte. Zij bleek op de karaoke avond het enige jurylid te zijn, en gunde mij de overwinning, waardoor mijn lief en ik een dagtrip naar Simi mochten maken.
Het was het jaar van mijn scheiding die niet echt lekker verliep. Nadat ik twee weken voor de kerst dat jaar daarvoor bij mijn vrouw was weggegaan, bleek dit de druppel te zijn. We lagen in scheiding zo bleek bij een bezoek begin januari. Deze werd begin april uitgesproken en toen begon het getouwtrek. Ik had mijn spullen niet meegenomen, betaalde al enkele maanden geen bijdrage voor het huis meer en de advocaten stonden tegenover elkaar. Ik wilde emotionele rust maar was in een rollercoaster terecht gekomen. Daarnaast had ik een prille nieuwe relatie, maar bleken er meer interesse te hebben. Zoals ik kort nadien ontdekte tijdens de trouwerij van vrienden, helaas vandaag de dag gedegradeerd tot vage kennissen. Ik zat met mezelf in de knoop. Enerzijds deelde de advocaat van mijn ex klap na klap uit, anderzijds leken meerdere in mij geïnteresseerd. Ik maakte uiteindelijk mijn beslissing en vertrok in september, na mijn advocaat gemeld te hebben de handdoek in de ring te gooien, met mijn lief voor twee weken naar Argo Sea op Rhodos.
De leuke dame bleek van mijn leeftijd, gescheiden, en erg geïnteresseerd in mij. Enkele malen probeerde ze bijna openlijk aandacht te trekken. Hoewel ik de aandacht vleiend vond, keerde ik mij ervan af. Maar na de vakantie bleek de indruk die ze op mij had achtergelaten toch wel enorm te zijn geweest. Ik probeerde haar te vergeten, maar ze bleef in mijn herinneringen hangen. Dook af en toe weer op in mijn dromen. En ik denk ook dat de gedachte aan haar mede verantwoordelijk is geweest voor de teleurstellende, zoals nadien bleek, terugkeer naar Argos Sea een jaar later. Ze bleek niet meer werkzaam te zijn bij het appartementen complex. Had haar baan opgegeven voor een baan op het vliegveld, waar ik haar helaas niet meer heb gezien. Maar ze bleef malen, en dook bij tijd en wijle op.
En ja dit stuk was ik nooit begonnen, als ze niet ook de afgelopen dagen mijn gedachten weer terroriseert. Hoe is het haar vergaan in al die jaren en natuurlijk altijd de 'wat als' vraag. ik heb, en zelfs meerdere keren, serieus overwogen naar Rhodos terug te keren en haar op te zoeken. Had ik er de durf niet voor, koos ik voor de veiligheid? Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het antwoord hierop volmondig JA is. Al die jaren na mijn scheiding zette ik in op veiligheid en zekerheid. Ik durfde niets aan. Hoewel ik de afgelopen jaren genoeg momenten heb gekend waarop ik anders wilde, anders verlangde. Maar de stap durfde ik nooit te maken. Ja toen mijn relatie stroef verliep, koos ik voor mezelf. Maar twee weken later was ik terug bij mijn lief en ging ik door alsof er niets gebeurd was, terwijl zij met voor mij niet zichtbare littekens bleef zitten. Ik wordt er in mindere periodes steeds weer mee geconfronteerd. Helaas, maar ik heb ze zelf veroorzaakt.
Ze zeggen dan het gras soms groener kan lijken aan de andere zijde, maar tot op heden heb ik die andere zijde nooit willen opzoeken. Al droom ik er van, waarbij de herinneringen aan het verleden mij dan wel naar dat stukje groener kleurende zode doet verlangen. Want 'wat als' blijft mijn leven steeds beheersen.
Ook op arbeidsgebied denk ik daar vaak aan. Wat als ik eerder dit jaar intern naar een andere functie had gesolliciteerd. Wat als het afgelopen jaar die verdomde ziekte niet opnieuw had toegeslagen. Wat als ik soms toch wat meer voor mezelf had gekozen, wat als ik buiten werktijd mijn focus wat meer op de studie had gericht in plaats van mijn privétijd in hobby's te steken. Wat als ik mijn geld niet op zo'n onverantwoorde wijze had uitgegeven. Maar vooral wat als ik wel mijn dromen had nagejaagd en vooral nadat de scheiding was uitgesproken. Tenslotte stond ik toen op eigen benen, had mijn eigen woonruimte en kon in principe gaan en staan waar ik wilde. Maar ik koos anders en ik koos voor een leven waar ik nog steeds achter sta. Al brokkelt het vertrouwen af. Twijfel ik over mijn keuzes, twijfel ik over mijn toekomst en verlang ik naar een ander leven.
Eerst maar eens een serieuze zoektocht opstarten en dan ja, en dan. Durf ik de stap te maken nu zo langzamerhand alle zekerheid onder mijn voeten weg lijkt te zijn geslagen. Zoals altijd onthuld de toekomst de geplaveide weg niet. Kan ik breken met het pad dat voor mij uitgelegd lijkt te zijn. Of is er toch een afslag die ik nemen kan, die me geoorloofd wordt te nemen? Al blijft dan de vraag op het moment dat ik op die kruising sta: Welke optie kies ik als mijn nieuwe levenspad?
Voor alsnog koester ik de herinnering. Ze doorbreken de nachten van overpeinzing en bezorgen me geruststellende dromen. Op zich zijn zij op dit moment de motor die mij verder doen gaan. Zij leveren de energie om door te zetten. Al brengen de minder leuke mij ook de twijfel en de drang om het anders aan te gaan pakken.
5 januari 2015
3 januari 2015
Een nieuw jaar
Alweer drie januari in het jaar 2015. We zijn goed door oud en nieuw gerold. Avondje bank hangen met de conferences van Guido Weijers en Youp van 't Hek. Na het gelukkig nieuwjaar wensen nog even blijven hangen bij de verschillende muzikale programma's.
Één januari is het dan altijd traditie om bij één van de ooms van mijn moeders kant op bezoek te gaan om elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen en een beetje bij te praten. Ook dit keer was het de bedoeling om er heen te gaan, al moet ik eerlijk bekennen dat het idee me niet echt aan stond.
Ik heb een oom die nogal een prediker is. Onder het mom van een grap en een grol probeert hij zijn wijze lessen over te brengen op de toehoorder. Mijn pet stond er al niet zo naar om zo'n preek vol door hem geïnterpreteerde wijsheden aan te moeten horen. Al ben ik niet de enige die zonder baan zit. Het kwam dus wel goed uit dat de oudste zoon van mijn vrouw ons belde met de vraag of we die middag thuis zouden zijn.
De keuze was snel gemaakt. Het werd een gezellige middag. En zo rollen we dan alweer het eerste weekend van 2015 in. Zojuist weer de dagelijks afstruinronde op de vacaturesites achter de rug en straks maar weer eens kijken of ik die laatste recensie kan afronden. Het kan maar klaar zijn.
Ik heb een oom die nogal een prediker is. Onder het mom van een grap en een grol probeert hij zijn wijze lessen over te brengen op de toehoorder. Mijn pet stond er al niet zo naar om zo'n preek vol door hem geïnterpreteerde wijsheden aan te moeten horen. Al ben ik niet de enige die zonder baan zit. Het kwam dus wel goed uit dat de oudste zoon van mijn vrouw ons belde met de vraag of we die middag thuis zouden zijn.
De keuze was snel gemaakt. Het werd een gezellige middag. En zo rollen we dan alweer het eerste weekend van 2015 in. Zojuist weer de dagelijks afstruinronde op de vacaturesites achter de rug en straks maar weer eens kijken of ik die laatste recensie kan afronden. Het kan maar klaar zijn.
27 december 2014
Leven
Eerder dit jaar, ik weet niet eens of ik er überhaupt over heb geschreven (al zal ik het denk ik wel ter sprake hebben gebracht) had ik weer een terugval in mijn ziekte. ik wist de longarts te overtuigen om een CT scan te laten maken die aantoonde dat het niet alleen in de lymfeklieren achter mijn longen zat maar ook op mijn heupen en heiligbeen.
Maar goed in die periode verbleef ik weer thuis, sliep veel maar had ook tijd en kracht om af en toe dingen in huis op te pakken. Iets wat me al een tijd bezig hield was het feit dat op de zolder mijn spullen, maar ook die van mijn jongste stiefzoon, nooit goed in de berging waren opgeruimd. Tussen de bedrijven door pakte ik dit op en zocht alles uit; zijn spullen bij elkaar in een deel van de berging en mijn spullen bij elkaar in een deel van de berging.
Je kent het echter wel. Als je aan het opruimen en uitzoeken gaat, loop je weer langs de platgetreden paden van je leven. De brieven die je schreef aan je vakantieliefdes, de artikelen die je verzamelde over je favorieten onderwerpen, de prullaria die je gaandeweg verzamelde en ga maar door.
Zo kwam het dat ik op een middag de schoenendoos terugvond waarin ik alle correspondentie had bewaard, die ik in de loop der jaren had mogen ontvangen van vakantie vriendjes en vriendinnetjes, waarbij de stapel brieven van vriendinnetjes groter bleek uit te vallen dan die van de vriendjes. Mannen (al waren we toen nog tieners) hebben elkaar over het algemeen minder te vertellen, dan wanneer het om een vakantieliefde gaat.
Begin jaren tachtig kreeg ik mijn eerste vakantieliefde S. We schreven elkaar wekelijks, waarbij Eight Days A Week van The Beatles ons lijflied werd. Tot ze in haar brieven melding begon te maken van een zekere Henk die ze had leren kennen. Ze was op 9 september jarig, maar haar verjaardag heb ik nooit bijgewoond. Ik volleybalde toen heel fanatiek en moest dat weekend spelen. Anders was ik er dat weekend geweest. Nu kwam ze met Henk naar de camping en mijn vader stond hun te woord. Je begrijpt het contact was daarna snel verbroken.
Dat jaar daarop had ik geen behoefte aan een vakantieliefde alhoewel M verwoede pogingen deed. In dat jaar reed ik voor het eerst op mijn, via een krantenwijk bij elkaar verdiende, oranje Union racefiets naar de camping toe. Het lullige was dat S ook weer op de camping verscheen en met een vriend begon aan te pappen. Ik hield de boot bij M af, baalde van de relatie tussen S en mijn vriend, maar toen het tijd was om huiswaarts te gaan ben ik wel via een bezoek aan het ouderlijk huis van M gereden. Hierbij heb ik vanaf Hoorn, zij bracht me naar het station, de trein terug naar huis genomen, waarbij ik niet via Beverwijk, maar via Haarlem ben thuis gekomen. Mijn vader was daar niet blij mee. Dit kostte namelijk meer geld dan een enkeltje Beverwijk. Maar ik had geen zin in tegenwind en reed liever vanaf Haarlem met de wind in de rug naar huis.
Het jaar erop, we schrijven 1983, was het direct vanaf dag één raak met M. Zeer tegen het zere been van haar moeder aan. Gevolg na de vakantie werd het erg stil rond M. Jammer maar helaas.
1984 was het eerste jaar dat ik met vrienden op vakantie ging. Helaas niet geslaagd voor de HAVO verbleef ik met drie vrienden twee weken op een camping op Texel. Maar ik had verkering met S (een andere) en hield mij afzijdig van de liefdes escapades.
In 1985 keerde ik met vier vrienden terug naar de camping, maar ook dat jaar had ik al verkering. Het was dolle boel toen ze een dagje langs kwam.
Maar goed 1986 bleek zoals ik tijdens die opruimdagen ondervond een belangrijk jaar te zijn. Ik bezocht met twee vrienden dezelfde camping op Texel als in 1984 en tijdens de eerste vrijdag in de lokale jeugdhonk, waar slechts één van de twee bij was, raakte we aan de praat met twee meiden uit Bussum die zussen bleken te zijn en een weekendje bij ons op de camping stonden. hij ging voor de één terwijl ik voor de ander ging. Het klikte met N. Het klikte zelfs zo goed dat we na dat weekend adressen uitwisselde en elkaar begonnen te schrijven. Daarnaast bezochten we elkaars ouderlijk huis. Dan zat ik een weekend in Bussum, dan zij een weekend in IJmuiden. Haar vader werkte bij de NOS en een stageplek leek al verzekerd. Verder zag het er ook naar uit dat ik mee zou gaan op wintersport. Hoe vreemd liep het echter. Ik schreef op een gegeven moment een brief waarin ik mezelf dacht bloot te geven. Maar zij schreef terug dat ze het idee had dat ik de brief aan een derde persoon had geschreven en niet aan haar. Einde vakantieliefde, einde verhaal zou je zeggen.
Echter, tijdens dat opruimen las ik een enkele brief weer eens door. En nieuwsgierig naar hoe het haar zou zijn vergaan google-de ik haar naam en kwam op haar Facebook pagina terecht. Wat schetst mijn verbazing, de vakantieliefde van weleer bleek een relatie gekregen te hebben met een vrouw, waarmee ze zelfs was getrouwd en een kind had gehad. Tot hier aan toe niets aan de hand zou je zeggen, ware het niet dat haar partner een ex-collega bleek te zijn, waar ik eind jaren negentig ruim een jaar mee had gewerkt in Utrecht. Zij had mij uiteindelijk geholpen om, zonder negatieve financiële gevolgen mijnerzijds, van een contract bij een detacheringsbedrijf af te komen, om zo een nieuwe baan bij een werkgever dichter in de buurt te kunnen accepteren.
Op zich grappig om dan te zien dat twee vrouwen die op een bepaald moment in je leven toch een belangrijke rol hebben gespeeld samen zijn gekomen. Minder goed nieuws was het gegeven dat de ex-collega ernstig ziek bleek te zijn. Ik voelde mij een voyeur en na die eerste keer kijken op de facebook pagina van N, liet ik het links liggen.
Maakte in de afgelopen maanden een rollercoaster rit mee op werkgebied en dacht op tweede kerstavond eens kijken hoe het met de dames gaat. Slecht dus. De ex-collega is op 11 september jl. overleden, ze koos voor palliatieve sedatie, en N heeft het sindsdien moeilijk, al zorgt haar dochter ervoor dat ze door kan gaan.
Ik heb nu gemengde gevoelens over het gebeuren. Had ik hun leven, hoewel zij er geen weet van hebben, binnen moeten lopen. Of had ik het verleden moeten laten rusten. Ik voel me geraakt door hetgeen zij hebben moeten doormaken. Je gunt het iemand, dat je een leven lang met je partner samen kunt zijn. Samen je kind zien opgroeien en samen van een goede oude dag en eventueel toekomstige kleinkinderen kunnen genieten. Je gunt het niemand niet dat de partner op zo'n wrede wijze uit het leven gerukt wordt.
Dit alles zorgde er wel voor dat ik bovenstaande moest opschrijven in mijn blog, die voor de rest de laatste maanden karig voorzien is van nieuwe uitspattingen cq. aanvullingen. Kerst ligt achter ons. De geboorte van de verlosser, in hoeverre mensen hier nog waarde aan hechten, werd in de afgelopen twee dagen weer gevierd. En hoewel ik kerkelijk ben opgevoed moet ook ik bekennen dat de gedachte aan de geboorte de laatste jaren ver op de achtergrond was geraakt bij het beleven van deze dagen. Echter wanneer ik dan het verhaal van N lees, begrijp ik dat mensen hier toch weer troost uit putten. Al blijft een eerste keer beleven van zulke dagen zonder een partner erg moeilijk en zeker emotioneel. En ik denk ook dat iedere speciale gelegenheid het gemis zeker zal oproepen.
Maar goed in die periode verbleef ik weer thuis, sliep veel maar had ook tijd en kracht om af en toe dingen in huis op te pakken. Iets wat me al een tijd bezig hield was het feit dat op de zolder mijn spullen, maar ook die van mijn jongste stiefzoon, nooit goed in de berging waren opgeruimd. Tussen de bedrijven door pakte ik dit op en zocht alles uit; zijn spullen bij elkaar in een deel van de berging en mijn spullen bij elkaar in een deel van de berging.
Je kent het echter wel. Als je aan het opruimen en uitzoeken gaat, loop je weer langs de platgetreden paden van je leven. De brieven die je schreef aan je vakantieliefdes, de artikelen die je verzamelde over je favorieten onderwerpen, de prullaria die je gaandeweg verzamelde en ga maar door.
Zo kwam het dat ik op een middag de schoenendoos terugvond waarin ik alle correspondentie had bewaard, die ik in de loop der jaren had mogen ontvangen van vakantie vriendjes en vriendinnetjes, waarbij de stapel brieven van vriendinnetjes groter bleek uit te vallen dan die van de vriendjes. Mannen (al waren we toen nog tieners) hebben elkaar over het algemeen minder te vertellen, dan wanneer het om een vakantieliefde gaat.
Begin jaren tachtig kreeg ik mijn eerste vakantieliefde S. We schreven elkaar wekelijks, waarbij Eight Days A Week van The Beatles ons lijflied werd. Tot ze in haar brieven melding begon te maken van een zekere Henk die ze had leren kennen. Ze was op 9 september jarig, maar haar verjaardag heb ik nooit bijgewoond. Ik volleybalde toen heel fanatiek en moest dat weekend spelen. Anders was ik er dat weekend geweest. Nu kwam ze met Henk naar de camping en mijn vader stond hun te woord. Je begrijpt het contact was daarna snel verbroken.
Dat jaar daarop had ik geen behoefte aan een vakantieliefde alhoewel M verwoede pogingen deed. In dat jaar reed ik voor het eerst op mijn, via een krantenwijk bij elkaar verdiende, oranje Union racefiets naar de camping toe. Het lullige was dat S ook weer op de camping verscheen en met een vriend begon aan te pappen. Ik hield de boot bij M af, baalde van de relatie tussen S en mijn vriend, maar toen het tijd was om huiswaarts te gaan ben ik wel via een bezoek aan het ouderlijk huis van M gereden. Hierbij heb ik vanaf Hoorn, zij bracht me naar het station, de trein terug naar huis genomen, waarbij ik niet via Beverwijk, maar via Haarlem ben thuis gekomen. Mijn vader was daar niet blij mee. Dit kostte namelijk meer geld dan een enkeltje Beverwijk. Maar ik had geen zin in tegenwind en reed liever vanaf Haarlem met de wind in de rug naar huis.
Het jaar erop, we schrijven 1983, was het direct vanaf dag één raak met M. Zeer tegen het zere been van haar moeder aan. Gevolg na de vakantie werd het erg stil rond M. Jammer maar helaas.
1984 was het eerste jaar dat ik met vrienden op vakantie ging. Helaas niet geslaagd voor de HAVO verbleef ik met drie vrienden twee weken op een camping op Texel. Maar ik had verkering met S (een andere) en hield mij afzijdig van de liefdes escapades.
In 1985 keerde ik met vier vrienden terug naar de camping, maar ook dat jaar had ik al verkering. Het was dolle boel toen ze een dagje langs kwam.
Maar goed 1986 bleek zoals ik tijdens die opruimdagen ondervond een belangrijk jaar te zijn. Ik bezocht met twee vrienden dezelfde camping op Texel als in 1984 en tijdens de eerste vrijdag in de lokale jeugdhonk, waar slechts één van de twee bij was, raakte we aan de praat met twee meiden uit Bussum die zussen bleken te zijn en een weekendje bij ons op de camping stonden. hij ging voor de één terwijl ik voor de ander ging. Het klikte met N. Het klikte zelfs zo goed dat we na dat weekend adressen uitwisselde en elkaar begonnen te schrijven. Daarnaast bezochten we elkaars ouderlijk huis. Dan zat ik een weekend in Bussum, dan zij een weekend in IJmuiden. Haar vader werkte bij de NOS en een stageplek leek al verzekerd. Verder zag het er ook naar uit dat ik mee zou gaan op wintersport. Hoe vreemd liep het echter. Ik schreef op een gegeven moment een brief waarin ik mezelf dacht bloot te geven. Maar zij schreef terug dat ze het idee had dat ik de brief aan een derde persoon had geschreven en niet aan haar. Einde vakantieliefde, einde verhaal zou je zeggen.
Echter, tijdens dat opruimen las ik een enkele brief weer eens door. En nieuwsgierig naar hoe het haar zou zijn vergaan google-de ik haar naam en kwam op haar Facebook pagina terecht. Wat schetst mijn verbazing, de vakantieliefde van weleer bleek een relatie gekregen te hebben met een vrouw, waarmee ze zelfs was getrouwd en een kind had gehad. Tot hier aan toe niets aan de hand zou je zeggen, ware het niet dat haar partner een ex-collega bleek te zijn, waar ik eind jaren negentig ruim een jaar mee had gewerkt in Utrecht. Zij had mij uiteindelijk geholpen om, zonder negatieve financiële gevolgen mijnerzijds, van een contract bij een detacheringsbedrijf af te komen, om zo een nieuwe baan bij een werkgever dichter in de buurt te kunnen accepteren.
Op zich grappig om dan te zien dat twee vrouwen die op een bepaald moment in je leven toch een belangrijke rol hebben gespeeld samen zijn gekomen. Minder goed nieuws was het gegeven dat de ex-collega ernstig ziek bleek te zijn. Ik voelde mij een voyeur en na die eerste keer kijken op de facebook pagina van N, liet ik het links liggen.
Maakte in de afgelopen maanden een rollercoaster rit mee op werkgebied en dacht op tweede kerstavond eens kijken hoe het met de dames gaat. Slecht dus. De ex-collega is op 11 september jl. overleden, ze koos voor palliatieve sedatie, en N heeft het sindsdien moeilijk, al zorgt haar dochter ervoor dat ze door kan gaan.
Ik heb nu gemengde gevoelens over het gebeuren. Had ik hun leven, hoewel zij er geen weet van hebben, binnen moeten lopen. Of had ik het verleden moeten laten rusten. Ik voel me geraakt door hetgeen zij hebben moeten doormaken. Je gunt het iemand, dat je een leven lang met je partner samen kunt zijn. Samen je kind zien opgroeien en samen van een goede oude dag en eventueel toekomstige kleinkinderen kunnen genieten. Je gunt het niemand niet dat de partner op zo'n wrede wijze uit het leven gerukt wordt.
Dit alles zorgde er wel voor dat ik bovenstaande moest opschrijven in mijn blog, die voor de rest de laatste maanden karig voorzien is van nieuwe uitspattingen cq. aanvullingen. Kerst ligt achter ons. De geboorte van de verlosser, in hoeverre mensen hier nog waarde aan hechten, werd in de afgelopen twee dagen weer gevierd. En hoewel ik kerkelijk ben opgevoed moet ook ik bekennen dat de gedachte aan de geboorte de laatste jaren ver op de achtergrond was geraakt bij het beleven van deze dagen. Echter wanneer ik dan het verhaal van N lees, begrijp ik dat mensen hier toch weer troost uit putten. Al blijft een eerste keer beleven van zulke dagen zonder een partner erg moeilijk en zeker emotioneel. En ik denk ook dat iedere speciale gelegenheid het gemis zeker zal oproepen.
8 oktober 2014
Aangename verrassing
Even een weekend in een ander land, een andere stad met een andere cultuur. Maar dan blijkt weer eens hoe universeel muziek kan zijn. Vrijdagavond zaten we lekker op een terrasje, biertje erbij en fijn naar mensen te kijken. De locatie Praça dos Restauradores, Lissabon. Een grote truck, onder politie begeleiding, rijdt voor en midden op het plein wordt een aggregaat uitgeladen. Je kijkt er met belangstelling naar, maar de reden blijft op dat moment onbekend. Zaterdag waan je je de toerist in een prachtige stad en maakt terloops vele muzikale festiviteiten mee. Dan wordt het zondag, blijkt een deel van de stad afgezet te zijn voor de Marathon, en blijkt op dat plein van vrijdag een bandje te spelen. Dit ter ere van de Maratona Rock 'n' Roll Lisboa. Een muzikale ondersteuning ter lering en vermaak van de toeschouwer. Dat bandje blijkt zelfs puike muziek te maken en heeft al een aardige schare om zich heen vergaard. Bekende vergelijkingen schieten door je hoofd terwijl de muziek en vooral de zang je grijpt en je dwingt je bij de schare aan te sluiten.
The Zoo maakt op een indrukwekkende wijze haar entree in je toch al niet zo bescheiden muzikale adoratie en nestelt zich stevig in je lurven. Heerlijke alternatieve en melodieuze rock met New Wave verwijzingen naar Depeche Mode en New Order, maar alles voorzien van een geheel eigen invulling. De zang en uitstraling van zanger Luis Vieira laten je inleven in de nummers ook al begrijp je niets van de Portugese teksten.
De groep zet ondanks het ontbreken van een lichtshow een indrukwekkende performance neer en weet het publiek een dik uur in haar ban te houden, waarbij ze het zelfs wagen het nummer I Just Can't Get Enough van m'n all time favourite synthpop band Depeche Mode naar grote hoogte te doen stijgen. In hun eigen reportoire blijven ze vernieuwen, waardoor iedere nummer een nieuwe invalshoek richting kippenvel herbergt. Een uur is dan zo voorbij en wat overblijft is een drang om meer over de groep te weten te komen.
Die kan echter pas in de avonduren gestild worden, wanneer we neerstrijken in ons hotel en de telefoon eindelijk weer van de wifi gebruik kan maken. Het kost wat moeite om de band te vinden, maar uiteindelijk wordt het vriendschapsverzoek op Facebook uitgezet en zoeken de eerste studiotracks via Reverbnation hun toenadering. Een nieuwe favoriet lijkt zijn entree gemaakt te hebben in de muzikale verslaving.
The Zoo maakt op een indrukwekkende wijze haar entree in je toch al niet zo bescheiden muzikale adoratie en nestelt zich stevig in je lurven. Heerlijke alternatieve en melodieuze rock met New Wave verwijzingen naar Depeche Mode en New Order, maar alles voorzien van een geheel eigen invulling. De zang en uitstraling van zanger Luis Vieira laten je inleven in de nummers ook al begrijp je niets van de Portugese teksten.
De groep zet ondanks het ontbreken van een lichtshow een indrukwekkende performance neer en weet het publiek een dik uur in haar ban te houden, waarbij ze het zelfs wagen het nummer I Just Can't Get Enough van m'n all time favourite synthpop band Depeche Mode naar grote hoogte te doen stijgen. In hun eigen reportoire blijven ze vernieuwen, waardoor iedere nummer een nieuwe invalshoek richting kippenvel herbergt. Een uur is dan zo voorbij en wat overblijft is een drang om meer over de groep te weten te komen.
Die kan echter pas in de avonduren gestild worden, wanneer we neerstrijken in ons hotel en de telefoon eindelijk weer van de wifi gebruik kan maken. Het kost wat moeite om de band te vinden, maar uiteindelijk wordt het vriendschapsverzoek op Facebook uitgezet en zoeken de eerste studiotracks via Reverbnation hun toenadering. Een nieuwe favoriet lijkt zijn entree gemaakt te hebben in de muzikale verslaving.
The Zoo zijn:
Victor Ventura - Gitaar
Sandra TheZoo - Keyboards
Emanuel Ramalho -Drums
Luís Vieira - Zang
Setlist:
Formula Mágica
Arca dos Setidos
Procuro o Real
Entre a Vida e a Sombra
Depois do Umaginário
Just Can’t Get Enough
Para lá do Longe
Serpentes
Cantar o Fado
Sub Solos
Albums:
Arena 2.0 (2013)
29 juli 2014
Minor Giant - On The Road
.jpg)
FESTIVAL MUSIC 201407
Op 16-jarige
leeftijd zet Rindert Lammers zich in 2010 aan het schrijven van muziek. Een
jaar later plaatst hij de eerste demo op Soundcloud, die niet lang daarna door
Christiaan Bruin (Sky Architect, Chris) wordt ingezongen. Wanneer Rindert een
oproep plaatst voor muzikanten om de muziek voor cd op te nemen is het drummer
Roy Post die als eerste reageert. Weldra voegen bassist Harry den Hartog
(ex-PBII), gitarist zanger Jordi Repkes en toetsenist Jos Heijmans zich bij het
duo en eind 2011 wordt de groep Minor Giant gedoopt. In september 2012 verzorgt
de groep een prima optreden tijdens het Progmotion festival, terwijl men op dat
moment al in de studio verblijft voor de opnames van On The Road; een
conceptalbum over de verschillende wegen die de mens gedurende zijn leven
bewandelt. De teksten handelen over hoop en kracht, die iedereen nodig heeft op
zijn levensreis. Muzikaal gezien steken de composities sterk in elkaar; heerlijke
sfeervolle symfonische rock met definieerbare referentiekaders (een mix van
Marillion, IQ, Camel en Genesis). Lammers kiest bewust voor de melodieuze
uitspattingen, waarbij de platgetreden paden zoveel mogelijk worden vermeden en
zowel gitaar als toetsen de hoofdrol opeisen. Het levert een meer dan aangenaam
genietbare muzikale reis op, waarbij men zich qua hoogtepunten op de toppen van
de Alpen waant. Het resultaat: een onnavolgbaar debuut, waarbij Minor Giant met
het bijna 16 minuten durende The Last Road als afsluiter het muzikale en
compositorisch kunnen van Rindert Lammers tot in de finesses etaleert. On The Road
schaart zich moeiteloos in een top 3 met het neusje van de zalm qua Nederlandse
neoprog releases. De andere twee zijn The Killing Silence van Egdon Heath en het
titelloze debuut van Light, met zanger Mario Driessen, waar de zang van Jordi
Repkes wel wat van weg heeft. Harry den Hartog zal de release van dit
uitstekend, haast on-Nederlands aandoende, debuut helaas niet meer meemaken.
Hij is, na het opnemen van het album, vervangen door Rik van Dommelen.
Tracklist:
01. On The Road
02. Dream With Eyes Wide Open
03. Lead Me Home
04. Hand In Hand
05. We Are Strangers Here
06. The Last Road
Waar is het eigenlijk voor nodig
Soms overvalt mij het gevoel dingen van mij af te moeten schrijven. In de regel laat ik dat gevoel wegebben, zeg maar de zelf opgelegde censuur. Want wat heb je er nu eigenlijk aan om het van je af te schrijven zegt de nuchtere mij. Maar de emotionele zijde vindt het juist een prima idee. Kom eens uit je comfort zone en durf jezelf bloot te geven. Maar dat is zo niet mezelf.
In het verleden probeerde ik dagboeken bij te houden, maar de zelfopgelegde censuur liet me daar weer snel mee stoppen. Want wat viel er eigenlijk te vertellen. mijn leven was een dagelijkse sleur van werken, tv kijken en slapen. Wat viel er nou met mijn avontuurloze leventje aan te vangen. In boeken beleven hoofdpersonages de meest spannende avonturen, maar het dagelijkse leven wordt gekenmerkt door sleur.
Oké, af en toe een vakantie, een goed boek en een mooi stuk muziek. Het vormen de hoogtepunten in een leven dat overwegend gekenmerkt wordt door een haast vlakke lijn. Een thrillseeker ben ik nooit geweest en wanneer ik daar aan toe zou geven, zou ik steeds meer op zoek gaan naar de kick van de beleving. Een verslaving ligt dan snel op de loer, want juist die kick zorgt voor het doorbreken van de sleur, waardoor je steeds meer die kick op andere wijze wilt herbeleven.
Dagboeken bijhouden, en vandaag de dag een blog bijhouden, blijkt een verplichting met zich mee te brengen. Sowieso wil ik pas op een blog plaatsen als er werkelijk wat te vertellen is. Een recensie is leuk, een verslag van een vakantie gaat ook nog wel, maar het wordt lastiger om onderwerpen aan te snijden.
Het zorgt er voor dat je kiest voor de snelle manier, en dat is simpelweg niks doen. Ik heb het er al vaker over gehad, dat het lastig is om steeds weer te beginnen en te proberen het vol te houden. Ik vind het knap dat mensen in staat blijken dagelijks een blog te schrijven met interessante en relevante onderwerpen, terwijl het mij moeite kost om dit te doen. Ik ben er niet zo van om mijn mening rechtstreeks te ventileren. Ik kijk eerst de kat uit de boom, voordat ik met mijn invalshoek op de proppen kom.
Verrassend om dan te moeten constateren dat er vandaag zowaar al twee stukken uit mijn hand komen, al is de eerste een stuk dat ik een aantal jaren geleden al eens over mezelf schreef. Maar toch vandaag twee bijdrages aan deze blog. Zal ik het dan toch eens gaan leren?
In het verleden probeerde ik dagboeken bij te houden, maar de zelfopgelegde censuur liet me daar weer snel mee stoppen. Want wat viel er eigenlijk te vertellen. mijn leven was een dagelijkse sleur van werken, tv kijken en slapen. Wat viel er nou met mijn avontuurloze leventje aan te vangen. In boeken beleven hoofdpersonages de meest spannende avonturen, maar het dagelijkse leven wordt gekenmerkt door sleur.
Oké, af en toe een vakantie, een goed boek en een mooi stuk muziek. Het vormen de hoogtepunten in een leven dat overwegend gekenmerkt wordt door een haast vlakke lijn. Een thrillseeker ben ik nooit geweest en wanneer ik daar aan toe zou geven, zou ik steeds meer op zoek gaan naar de kick van de beleving. Een verslaving ligt dan snel op de loer, want juist die kick zorgt voor het doorbreken van de sleur, waardoor je steeds meer die kick op andere wijze wilt herbeleven.
Dagboeken bijhouden, en vandaag de dag een blog bijhouden, blijkt een verplichting met zich mee te brengen. Sowieso wil ik pas op een blog plaatsen als er werkelijk wat te vertellen is. Een recensie is leuk, een verslag van een vakantie gaat ook nog wel, maar het wordt lastiger om onderwerpen aan te snijden.
Het zorgt er voor dat je kiest voor de snelle manier, en dat is simpelweg niks doen. Ik heb het er al vaker over gehad, dat het lastig is om steeds weer te beginnen en te proberen het vol te houden. Ik vind het knap dat mensen in staat blijken dagelijks een blog te schrijven met interessante en relevante onderwerpen, terwijl het mij moeite kost om dit te doen. Ik ben er niet zo van om mijn mening rechtstreeks te ventileren. Ik kijk eerst de kat uit de boom, voordat ik met mijn invalshoek op de proppen kom.
Verrassend om dan te moeten constateren dat er vandaag zowaar al twee stukken uit mijn hand komen, al is de eerste een stuk dat ik een aantal jaren geleden al eens over mezelf schreef. Maar toch vandaag twee bijdrages aan deze blog. Zal ik het dan toch eens gaan leren?
Een late introductie over mijn geloof
Ik kom uit een gereformeerd nest. Moeders is streng
gereformeerd opgevoed en pa was Luthers. Het was, zeker in het begin, niet meer
dan logisch dat wij mee gingen naar de kerk, een christelijke lagere - en
middelbare school bezochten en eigenlijk ook in de gereformeerde
jeugdvereniging zouden komen. Ik volgde die uitgestippelde weg nog wel, maar de
drie onder mij verzette zich er tegen. Goed tot een bepaalde leeftijd kwamen ze
mee, maar toen mijn broer Alex eenmaal de kans schoon zag bleef hij weg uit de
kerk. En mijn jongste broer en mijn zus, zij het in mindere mate, namen het
gedrag over.
Ik volgde vanaf mijn 14de catechisatie en was
volgens mij een jaar of 18 / 19 dat ik belijdenis deed. Moeders blij
natuurlijk, maar, mede door de boeken die ik rond die tijd begon te lezen,
dwaalde ik van de kerk af. Ik was zoals gezegd ongeveer vijf / zes jaar echt
flink met het geloof en God bezig. Volgde trouw de catechisatie en had soms op
school flinke discussies over het geloof met klasgenoten die zich bij de
baptisten gemeenschap hadden aangesloten. Ik denk dat ik vanaf mijn twintigste
stopte met naar de kerk gaan. Ik kreeg een andere gedachtegang over het geloof,
en de kerk kon mij hierin niet helpen vond ik. Daarnaast begon ik de kerk als
hypocriet te zien en zeker ook mij te distantiëren van het feit dat alles in
naam van het geloof geoorloofd was.
Ik was in die tijd erg verslaafd aan de Perry Rhodan reeks, een
wekelijkse Science Fiction serie zoals zeg maar die doktersverhalen die wekelijks bij de
bladenwinkels lagen. Daarin werd de mensheid beschermd door een wezen, Het
geheten, dat evolutionair gezien op een hogere trede van de ladder stond. Een
gegeven dat naderhand jaren later ook in de Stargate series zijn intrede zou
doen, alleen dan onder de naam The Ancients. Wezens die het lichamelijke hadden
verruild voor hogere geestelijk bestaan, en als pure energie in het heelal
leven.
Zo begon ik mij God ook voor te stellen. Een wezen uit een
hogere dimensie die over ons waakt en waar nodig begeleidt. Naderhand las ik
boeken van Zetchin, die vertelde dat het menselijk ras was ontworpen als een
evenbeeld van een buitenaards ras de Anunnaki (lees er hier meer over),
die duizenden jaren geleden een basis
hadden op wat tegenwoordig het continent Afrika is. De mensen werkten als
slaven voor de Anunnaki en moesten delfstoffen verzamelen. Ze waren ook niet in
staat zichzelf te vermenigvuldigen, maar uiteindelijk bleek dat wel te kunnen.
De mensen kwamen in opstand tegen de Anunnaki en verspreidde zich over de
aarde. Ook Werner von Däniken heeft een soortgelijk verhaal in zijn 'Waren de
goden kosmonauten'.
Dan is er natuurlijk nog het verhaal dat God in
werkelijkheid in ieder mens zit. Ieder mens is een god op zichzelf. Het
verbreedde uiteindelijk wel mijn kennis en gaf me bepaalde inzichten, al wist
ik ze niet goed toe te passen.
Vandaag de dag geloof ik nog steeds dat er een hoger wezen is dat over ons waakt en waar je, zij het eenzijdig, mee kunt communiceren. Ik denk dat ieder mens dit op een bepaalde manier nodig heeft. En of dit dan om de inwendige god IK gaat, of om een hoger wezen ergens in het heelal of in een andere dimensie, dat maakt niet uit. Ik zie het in ieder geval niet als een wezen waarin je diep moet geloven en wiens woorden, de Bijbel ooit in de derde eeuw na Christus opgesteld door een bepaalde christelijke stroming die, door hun bevoorrechte positie bij de toenmalige Romeinse keizer, vond dat hun boeken erin moesten en niet die van andere christelijke stromingen die een meer menselijke manier van geloven aanhingen (denk aan Jezus was getrouwd, of dat god de inwendige IK is), je tot op de letter moet volgen en uitvoeren. (lees maar eens het boek De Talisman van Graham Hancock en Robert Bauval).
Vandaag de dag geloof ik nog steeds dat er een hoger wezen is dat over ons waakt en waar je, zij het eenzijdig, mee kunt communiceren. Ik denk dat ieder mens dit op een bepaalde manier nodig heeft. En of dit dan om de inwendige god IK gaat, of om een hoger wezen ergens in het heelal of in een andere dimensie, dat maakt niet uit. Ik zie het in ieder geval niet als een wezen waarin je diep moet geloven en wiens woorden, de Bijbel ooit in de derde eeuw na Christus opgesteld door een bepaalde christelijke stroming die, door hun bevoorrechte positie bij de toenmalige Romeinse keizer, vond dat hun boeken erin moesten en niet die van andere christelijke stromingen die een meer menselijke manier van geloven aanhingen (denk aan Jezus was getrouwd, of dat god de inwendige IK is), je tot op de letter moet volgen en uitvoeren. (lees maar eens het boek De Talisman van Graham Hancock en Robert Bauval).
Abonneren op:
Posts (Atom)