Een late introductie over mijn geloof

Ik kom uit een gereformeerd nest. Moeders is streng gereformeerd opgevoed en pa was Luthers. Het was, zeker in het begin, niet meer dan logisch dat wij mee gingen naar de kerk, een christelijke lagere - en middelbare school bezochten en eigenlijk ook in de gereformeerde jeugdvereniging zouden komen. Ik volgde die uitgestippelde weg nog wel, maar de drie onder mij verzette zich er tegen. Goed tot een bepaalde leeftijd kwamen ze mee, maar toen mijn broer Alex eenmaal de kans schoon zag bleef hij weg uit de kerk. En mijn jongste broer en mijn zus, zij het in mindere mate, namen het gedrag over.

Ik volgde vanaf mijn 14^de catechisatie en was volgens mij een jaar of 18 / 19 dat ik belijdenis deed. Moeders blij natuurlijk, maar, mede door de boeken die ik rond die tijd begon te lezen, dwaalde ik van de kerk af. Ik was zoals gezegd ongeveer vijf / zes jaar echt flink met het geloof en God bezig. Volgde trouw de catechisatie en had soms op school flinke discussies over het geloof met klasgenoten die zich bij de baptisten gemeenschap hadden aangesloten. Ik denk dat ik vanaf mijn twintigste stopte met naar de kerk gaan. Ik kreeg een andere gedachtegang over het geloof, en de kerk kon mij hierin niet helpen vond ik. Daarnaast begon ik de kerk als hypocriet te zien en zeker ook mij te distantiëren van het feit dat alles in naam van het geloof geoorloofd was.

Ik was in die tijd erg verslaafd aan de Perry Rhodan reeks, een wekelijkse Science Fiction serie zoals zeg maar die doktersverhalen die wekelijks bij de bladenwinkels lagen. Daarin werd de mensheid beschermd door een wezen, Het geheten, dat evolutionair gezien op een hogere trede van de ladder stond. Een gegeven dat naderhand jaren later ook in de Stargate series zijn intrede zou doen, alleen dan onder de naam The Ancients. Wezens die het lichamelijke hadden verruild voor hogere geestelijk bestaan, en als pure energie in het heelal leven.

Zo begon ik mij God ook voor te stellen. Een wezen uit een hogere dimensie die over ons waakt en waar nodig begeleidt. Naderhand las ik boeken van Zetchin, die vertelde dat het menselijk ras was ontworpen als een evenbeeld van een buitenaards ras de Anunnaki (lees er hier meer over),  die duizenden jaren geleden een basis hadden op wat tegenwoordig het continent Afrika is. De mensen werkten als slaven voor de Anunnaki en moesten delfstoffen verzamelen. Ze waren ook niet in staat zichzelf te vermenigvuldigen, maar uiteindelijk bleek dat wel te kunnen. De mensen kwamen in opstand tegen de Anunnaki en verspreidde zich over de aarde. Ook Werner von Däniken heeft een soortgelijk verhaal in zijn 'Waren de goden kosmonauten'.

Dan is er natuurlijk nog het verhaal dat God in werkelijkheid in ieder mens zit. Ieder mens is een god op zichzelf. Het verbreedde uiteindelijk wel mijn kennis en gaf me bepaalde inzichten, al wist ik ze niet goed toe te passen.

Vandaag de dag geloof ik nog steeds dat er een hoger wezen is dat over ons waakt en waar je, zij het eenzijdig, mee kunt communiceren. Ik denk dat ieder mens dit op een bepaalde manier nodig heeft. En of dit dan om de inwendige god IK gaat, of om een hoger wezen ergens in het heelal of in een andere dimensie, dat maakt niet uit. Ik zie het in ieder geval niet als een wezen waarin je diep moet geloven en wiens woorden, de Bijbel ooit in de derde eeuw na Christus opgesteld door een bepaalde christelijke stroming die, door hun bevoorrechte positie bij de toenmalige Romeinse keizer, vond dat hun boeken erin moesten en niet die van andere christelijke stromingen die een meer menselijke manier van geloven aanhingen (denk aan Jezus was getrouwd, of dat god de inwendige IK is), je tot op de letter moet volgen en uitvoeren. (lees maar eens het boek De Talisman van Graham Hancock en Robert Bauval).

Geschiedenis en het geloof

Ondertussen al weer een dikke week in april. Komend weekend een lang weekend naar een Landal park en Pasen ligt net achter ons. De afgelopen weken weer weinig aan deze blog toegevoegd. Merk dat ik toch weinig met de Nederlandse taal doe.


De uitvoering van de Matthäus Passion op 30 maart verliep niet onaardig. Kan het niet anders omschrijven. Ik zong goed, maar merkte dat ik mij dit jaar meer een luisteraar dan een uitvoerende voelde. Ik was meer bij de melodielijnen van de hobo, de vioolpartijen en de recitatieven en aria's van de solisten. Evengoed was het een goede uitvoering en mijn moeder vertelde dat de proefpersing van de cd erg goed klinkt. Morgen neemt ze afscheid van het koor waar ze 53 jaar lid van is geweest.

Na die uitvoering bleven de aria's lang in mijn hoofd hangen. En zelfs nu wil het af en toe gebeuren dat ik er weer eentje neurie. Vorige week keek ik veel naar interessante documentaires over Jezus op Discovery en History. Zo kwam ik in aanraking met de geschriften van Nag Hammadi, die mij erg interessant leken en daarom heb ik ze maar besteld via Bol.com, waar iemand het boek, als nieuw, voor tien euro goedkoper aanbood.














Terwijl ik op internet zocht naar 'De Nag Hammadi geschriften' doken er ook zaken over de dode zee rollen op. Dit bleek een lastiger zoektocht. Vele sites gaven aan dat de laatste en compleet herziene druk van 'De rollen van de dode zee' uit 2007 niet meer verkrijgbaar was. Vanmorgen probeerde ik het nog via de uitgeverij, maar ook die had niets meer liggen. Zij raadde mij aan om het bij tweedehands zaken te proberen. Ik had het toen ook al bij verschillende boekhandels in Haarlem geprobeerd, waaronder zelfs de Slegte. Daar informeerde ik naar de titel terwijl ik het boek 'De verloren Bijbel' kocht. Zij hadden enkel een eerdere persing uit 1994 in een ander filiaal liggen, die slechts een deel van de geschriften behandeld. Een tweede deel verscheen in 1995.


De eerste zoekopdracht via vinden.nl leverde mij al een online boekhandel op die het boek nog als nieuw in voorraad bleek te hebben. Dus besteld.

Het verbaast mijzelf wel dat ik met zoveel enthousiasme op zoek ben naar dit soort boeken. Eigenlijk ben ik sinds mijn belijdenis niet meer zo met het geloof of de bijbel bezig geweest. Na een aantal keren het avondmaal bijgewoond te hebben keerde ik de kerk de rug toe, omdat ik de manier van het kerkelijke belijden niet kon verenigen met mijn geloofsbelijdenis. Toch ben ik altijd bezig geweest met de boeken naast de bijbel. Ik kan me nog steeds niet voorstellen dat de kerk de bijbel in zijn huidige vorm accepteert, terwijl dat boek al bijna 1750 jaar in zijn samenstelling bestaat. Toentertijd waren er al debatten over welke evangeliën wel en niet tot de de uiteindelijke bijbel inhoud toegelaten zouden worden. Door het accepteren van het geloof van de romeinse keizer Constantijn in 312 na Christus kreeg de katholieke kerk een flinke vinger in de pap, mede door haar hiërarchische vorm, die gestoeld was op het oorlogsapparaat van de Romeinen. Splintergroeperingen konden hun voet niet tussen de deur krijgen, zodat het ene na het andere boek op de stapel van gnostische geschriften belandde en uiteindelijk na de aanname van de inhoud van de bijbel op de zwarte lijst verscheen.

Gedurende de hele Middeleeuwen werden gelovigen van de gnostische leer vervolgd, bekeerd of uitgeroeid en belandde hun boeken op de brandstapel. Men mag dan ook van geluk spreken, dat vele van de boeken, waar tot aan de jaren en veertig en vijftig van de vorige eeuw nog enkel over werd gesproken als van horen zeggen, plotseling opdoken in een tijdsbestek van nog geen twaalf jaar. Eerst werden in 1945 de geschriften van Nag Hammadi gevonden, met onder andere evangeliën van enkele andere discipelen van Jezus Christus, zoals Philippus en Thomas, en de brieven en de openbaring van Petrus en Johannes. Een kruik met boeken, mogelijk door priesters begraven rond 367 na Christus, nadat de 39ste Paasbrief van de bisschop van Alexandrië, Athanasius, melding maakte van de volledige canon van het Nieuwe Testament zoals dat nu bestaat, werd door een boer opgegraven, toen deze op een begraafplaats op zoek was naar vruchtbare grond voor zijn akker. Tussen 1947 en 1956 doken de dode zee rollen op. Nadat een herder, tijdens het zoeken naar een afgedwaald schaap, in één van de grotten aardewerken kruiken had gevonden, waarin papyrusrollen bleken te zitten, werden in de buurt van Qumran in de daarop volgende negen jaar in nog eens tien grotten bijbelgeschriften, aanverwante geschriften en geschriften over het dagelijks leven gevonden die dateren van de periode van ca. 250 vóór Christus tot ca. 50 na Christus.


De Schotse journalist en schrijver Graham Hancock wakkerde het vuurtje jaren geleden weer aan, toen ik het boek De Talisman, dat hij samen met Robert Bauval schreef, las. Hierin wordt ook verteld over de gnostische geschriften en de volgelingen, die door de katholieke kerk werden vervolgd en verketterd.

Nu wachten er dus een aantal boeken op mij om gelezen te worden. In de komende dagen zullen ze op mijn deurmat belanden en kan ik ze gaan lezen. Ze betekenen een andere kijk op de bijbel, op het geloof en op Jezus.