Het einde van de vakantie nadert

Vrijdag avond en nog een weekend te gaan, dan zit de vakantie er voor 2012 weer op. Drie weken vrij gehad, drie weken bijgetankt. Onvergetelijke concerten bezocht, uitgerust, uitgeslapen en vooral de laatste week nog flink aan het opruimen geweest.

Wat vooral opviel was dat ik gedurende de afgelopen drie weken pas na negen uur uit bed kwam. Nu gebeurde het geregeld dat we 's avonds tot ver over twaalven tv keken, en ja dan wordt het al snel weer laat in de morgen dat je uit bed kruipt. De weekenden in Leuven en Exloo was het anders, zeker in Exloo waar het ontbijt standaard tussen half negen en half tien werd gepresenteerd.

Het TW Classic festival was ook dit jaar weer goed, al blijf Amy MacDonald "the girl next door" met een gitaar die moeilijk te verleiden is haar comfort zone te verlaten. Aardige muziek, waar het festival terrein van Werchter niet echt warm voor liep.

Het overtuigen was er bij The Kaiser Chiefs wel, maar het geluid stond veel te hard (luidste van de dag) en de zanger heeft de nare gewoonte na ieder nummer schreeuwerig duidelijk te maken dat ze The Kaiser Chiefs zijn. Hoog tijd om de achterzijde van het veld op te zoeken en lekker plat te gaan om weer te ontwaken bij de eerste tonen van de Belgische Iron Maiden: de Kreuners. Even lekkere Nederlandstalige rockmuziek met aan het einde hun bekendste hit Ik wil je, hou van me, blijf bij me. Even daarvoor hadden zo'n duizend dames de kans met de zanger op het podium te mogen dansen.

Anders was dat bij Sting. Niet routineus, maar gedreven en vol enthousiastme speelde hij met zijn uitstekende band in anderhalf uur de heide compleet plat. Wat een concert en voor ons aansluitend de vaststelling dat Lennie dit niet zou overtreffen. Dus keerde we terug naar Leuven en het hotel. In de bar nog een lekker Leffe Bruin en daarna plat.

De tweede week verliep rustig. Met als hoogtepunt het bezoek aan IKEA en de donderdag met de kleinkinderen.

Het tweede wekend in Exloo met op zaterdag het concert van Unheilig, waarvoor ik in een eerdere bijdrage al de recensie schreef. Het brengt ons bij de derde week die voornamelijk in het teken van opruimen stond. De schuur, de tuin en het huis ze moesten er deze week allemaal aan geloven. En natuurlijk donderdag opnieuw de kleinkinderen.

Nu rest nog het weekend. Maandag gaan we er weer tegenaan.

Unheilig

30 juni 2012, MEP Arena, Meppen, Duitsland

Op deze zaterdagavond vormt de MEP Arena de opening van Unheilig’s Lichter der Stadt Tour. Sinds het uitbrengen van Grosse Freiheit in 2010 zijn de tournees van Unheilig een fenomeen in de Duitssprekende landen. Uitverkochte concerten met een zeer gemêleerd publiek. Unheilig laat  namelijk kinderen van zes tot tien jaar gratis toe tot hun concerten. Datzelfde geldt voor de 65-plusser.

Staubkind bijt het spits af. De groep heeft zich met hun recent verschenen titelloze derde album ontwikkeld tot Unheilig cloon, en de nummers die ze spelen laten niets te raden over. Andreas Bourani , de tweede support-act, mag zijn debut Staub und Fantasie in zeven nummers presenteren en weet het publiek met zijn reportoire op te warmen. Verrassend genoeg slaat zijn support beter aan dan Staubkind.

Tegen half negen worden de videoschermen ontstoken en ziet het, in uitzinnigheid uitbarstende, publiek Der Graf in de kleedkamer zitten. Schrijvend in zijn notitieboek vraagt hij het publiek of ze er klaar voor zijn. Na een hels geschreeuw van het publiek loopt hij de kleedkamer uit en wordt Das Licht, de bombastische Within Temptation gelijkende opener van Lichter der Stadt, ingezet. Om aansluitend gevolgd te worden door het naar Rammstein neigende Herzwerk, dat bij het opkomen van Der Graf tot uitzinnig geschreeuw en klappen leidt.

In de ruime twee uur die volgen zweeft Unheilig van hoogtepunt naar hoogtepunt, waarbij binnen de uitgebalanceerde set prettig wordt gewisseld tussen het stevige werk en de ballads. Hiermee weten ze het publiek zelfs tot tranen toe te roeren. Driekwart van Lichter der Stadt komt aan bod, waarbij Andreas Bourani in Wie wir waren het podium deelt met Der Graf. Voorganger Grosse Freiheit wordt middels  vijf nummers aangetipt en pas wanneer de band voor de tweede keer voor toegiften terug keert, put men uit het illustere verleden met het stevige Maschine en de afsluitende ballad Stark, het eerste nummer dat Der Graf twintig jaar geleden in het Duits schreef.

Na zo’n avond Unheilig is het duidelijk dat een concert een feest kan zijn. Der Graf geeft zich compleet en moet tussen de nummers door achter de schermen bijna aan de zuurstof. Duidelijk is dat de groep er werkelijk voor gaat, waarbij de muziek staat als een huis. En waar maak je het nog mee dat na de laatste toegift een artiest terugkeert op het podium en het publiek bedankt voor hun komst en het feit dat zij dit voor de band tot een gedenkwaardige avond gemaakt hebben.

Setlist Andreas Bourani:

Eisberg
Fremder Planet
Sicher
Nur in meinem Kopf
Glück
Zusammen untergegangen
Wunder

Setlist Unheilig:

Das Licht
Herzwerk
Lichter der Stadt
Unter deiner Flagge
Große Freiheit
Auf ewig
Unsterblich
Nachtschicht
Ein großes leben
Feuerland
Wie wir waren (mit Andreas Bourani)
Ein guter Weg
Eisenmann
Das Leben ist schön
Tage wie Gold
Abwärts
Geboren um zu leben

So wie du warst
Für immer

Maschine
Stark 

Een rustige dag

Eigenlijk bar weinig te melden. Het was een rustige dag vandaag, wel met enkele hick-ups, maar ja die heb je altijd. Toen mijn vriendin besloot richting Akersloot te gaan om met haar dochter een korte november vakantie naar de Canarische Eilanden te bespreken en eventueel te bezoeken, ontdekte ze dat we een lekke linker voorband hadden. Dus ik kon de band vervangen en naar de garage toe. Gelukkig was binnen tien minuten de band gerepareerd en zat hij er weer onder. Direct door naar de Dekamarkt voor wat boodschappen en daarna lekker achter de computer en eindelijk eens die data uitzoeken en opruimen.

Een flinke klus maar het moet een keer gedaan worden. Heb gelukkig een flinke slag kunnen slaan. Onderwijl luisterend naar muziek. Na het avondeten het nieuws gekeken en Death In Paradise. Nu nog wat opruimen en straks weer een lekker nachtje slapen.

Wat gaat een weekend snel

Maandag morgen, net Engeland - Italië gezien en nog even aan het nagenieten van het voorbije weekend, maar ook alweer vooruitkijkend met Unheilig op de achtergrond. Het was een heerlijk weekend. Vrijdag om half één vertrokken en met een tussenstop in Schijndel naar Leuven gereden. De Garmin kan daarin een zegen en een vloek zijn. De vloek volgde na Eersel en het overschrijden van de Belgische grens. Het apparaat stuurde ons rechtstreeks de file in, die zich in Dessel aan het vormen was voor Graspop. Na een uur wisten we eruit te komen en konden we onze reis via Mol en Geel vervolgen. Uiteindelijk bereikten we over zessen ons hotel in Leuven. Een uur later dan gepland.

Een voordeel was dat we voor het eerst in al die jaren dat we richting België afzakken eens een keer op de vrijdagavond een diner konden nuttige in een restaurant in de buurt. We kozen voor restaurant De Troubadour en kregen een heerlijk maal voorgeschoteld. Na het eten nog een lekker ijsje bij ijssalon Galetje en toen door naar het hotel. Terwijl de vrouw met de laptop naast me zat bekeken we met een groep andere hotelgasten, overwegend Nederlanders en Duitsers, de wedstrijd Duitsland - Griekenland, onderwijl genietend van een heerlijk glas Leffe, aangeboden door Hotelspecials.nl en het Mercure Hotel Leuven.

De volgende morgen bijtijds op. Niet alleen vanwege TW Classic maar ook om de braderie De Langste Dag over te lopen. Een gezellige rij met kramen in het afgesloten centrum van Leuven. al die luxe auto's die zo nodig in het straatbeeld getoond diende te worden lieten we links liggen. Stands met allerhande artikelen kregen de belangstelling, en leverde leuke aanwinsten op. Terug in het hotel, nog even omkleden en relaxen voordat de tocht naar Werchter werd aanvaard.

Amy MacDonald was de eerste artiest die we aanschouwde. Op zich een prima optreden, al bleek de dame in haar comfort zone achter gitaar en microfoon en klonken de nummers haast alsof de cd op de achtergrond draaide. Ze speelde een uur lang een dwarsdoorsnede van haar drie albums inclusief de hitjes.

De Kaiser Chiefs waren de volgende in de rij. Een uur lang voornamelijk hitjes, en volgens mij was ieder nummer wel terug te vinden op het recentelijk verschenen Souvenir. Op zich geen slechte muziek, een leuke combinatie van rock, ska en punk met hier en daar Beatles invloeden, maar het wordt vervelend als Ricky Wilson, de zanger van de band, te pas en te onpas blijft schreeuwen "We are the Kaiser Chiefs." Op een gegeven moment weet je dat als luisteraar wel. Niet verwonderlijk dus dat we, mede door het harde geluid, KC was de hardst klinkende band van de dag (tenminste die wij meemaakte), maar een weg zochten naar het rustiger gelegen achterveld en ons daar op een deken neerlegde. Zodra de laatste tonen wegstierven, verruilde ik werkelijkheid voor dromenland, om weer te ontwaken toen de Kreuners op kwamen. Een Vlaamse hardrock band, met Nederlandstalige teksten, die ooit in 1990 zelfs de Nederlands hitlijsten binnendrongen met hun single Ik wil je.

Daarna volgde Sting. Onderwijl stonden we weer dichter op het podium en waren we getuige van een prima optreden. Een band in vorm en een zanger met zeer sterke stem en duidelijk enthousiasme slingerde in moordend tempo 18 nummers binnen anderhalf uur over een uitzinnig veld vol publiek. Een prima mix van solo en The Police nummers met een uitzinnige violist en een bij vlagen briljante gitarist. Logisch dat we het na dit concert voor gezien hielden. In het verleden was na een weergaloos concert van Santana Doe Maar als thuiskomen van een koude kermis. Dus geen Lenny Kravitz maar lekker terug naar het hotel en ons laven aan de Leffe Bruin.

Zondag reden we via Mechelen naar huis. Genoten van een heerlijke lunch bij Marokkaans restaurant Ronda op de Vismarkt en kochten bij 't Ankertje nog even en voorraadje Gouden Carolus in met onder andere de hier niet verkrijgbare Cuvee van de Keizer, zowel rood als blauw, en de Maneblusser.

En zo zit het weekend er weer op, lonkt het bed en kijken we morgen weer wat de dag ons brengen mag. Nog twee weken vakantie met nog een heerlijk weekend en concert in het vooruitzicht.

Weekend weg

Ze zeggen wel eens "Time flies, when you are having fun." Nou daar lijkt het wel erg veel op. De eerste week van de vakantie zit er alweer bijna op. Ondanks het relaxte karakter van de week, zijn we toch best druk geweest. Het huis eens opgeruimd, de boekenkasten door gestruind en boeken op eBay en Marktplaats gezet, en zowaar afgelopen woensdag nog een flink stuk wezen fietsen.

Tot mijn spijt verder nog maar weinig foto's gemaakt, maar dan kan komend weekend best wel eens verandering in komen wanneer we met een kwartiertje naar Leuven vertrekken. Even een weekendje in het Mercure hotel. Een beetje struinen door de stad en zaterdag middag en avond naar TWClassic in Werchter voor een onvervalst muziek festival waar vooral de artiesten Amy MacDonald, Kaiser Chiefs, Sting en Lenny Kravitz ons trekken. We hoeven er pas rond half vier 's middags te zijn wanneer Amy MacDonald begint.

Het fietsen ging woensdag trouwens best lekker. Een leuk rondje, lekker weer en verrassende taferelen, die een fotomoment verdiende. Grazende koeien, een oude schuur, een alcapa, en tenslotte het sluisje en de molen. Daarnaast overal prachtige wilde bloemen die in bloei staan en de mooie vergezichten, die ik dit keer niet heb vastgelegd, waarom ons vlakke land zo bekend is.

Tijd om te stoppen en ons gereed te gaan maken voor vertrek. Lekker even een weekendje ertussen uit.

Ik heb er zin in. Leuven we komen eraan, al is het wel via een omweg. Eerst nog in Schijndel langs om wat op te halen. Zondag keren we trouwens via Mechelen terug.

Duits

Soms verbaas ik mij hoeveel problemen het Nederlandse volk nog steeds heeft met de Duitsers. Is het enkel het geschiedenisprobleem dat ons nog steeds parten speelt. Is het die kuil die iedere zomer weer op het strand gegraven wordt en die ze vervolgens de daaropvolgende 14 dagen blijven claimen. Is het de soms pijnlijke nederlagen die het Nederlands elftal af en toe tegen de Duitsers leidt en die blijkbaar langer blijven hangen dan de mooie overwinningen die we op hun behaald hebben. Is het de felheid die uit het spreken van hun taal voortvloeit, terwijl Nederlands op zo'n moment een taal voor mietjes lijkt, of liggen er andere redenen aan ten grondslag.

Duidelijk is voor mij dat ik totaal geen problemen heb met Duitsers. Goed de Tweede Wereldoorlog valt nog steeds moeilijk goed te praten, al blijkt de laatste jaren dat Duitsland haar historische gebreken geaccepteerd heeft en er ook openlijk mee aan de gang is. Denk aan films als Der Untergang of Die weiße Rose waarin Duitsland probeert een antwoord te vinden op die zwarte pagina in hun geschiedenis. Maar in de afgelopen jaren heb ik genoeg Duitsers leren kennen, waarvan ik sommige zelfs tot mijn vrienden reken. En wat me vooral opvalt is dat een grote groep Nederlanders nog heel wat van onze oosterburen kan leren als het gaat om hoflijkheid, behulpzaamheid en menselijke warmte en interesse.

Het zal zeker te maken met de generatie kloof, waardoor mijn gezichtbeeld richting het oosten niet zo gekleurd is. Geboren in de jaren zestig leerde ik niet dat het gevaar de Duitsers waren maar de Sovjet Unie en hun Warschaupact. Het communisme kon de vrije Westerse wereld gaan overheersen door binnen te vallen en uitgerekend de eerste veldslagen zouden op de velden van West-Duitsland uitgevochten worden. Dus ja, ik leerde dat Duitsland een bondgenoot was, totdat ik met de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in aanraking kwam. Dat was andere koek. Maar ondanks dat wij ervan diende te leren, was dat geen reden om de Duitsers te wantrouwen. Onze economie was zelfs grotendeels afhankelijk van dat land.

In mijn tienerjaren brak Die Neue Deutsche Welle door en bereikte zelfs Nederland. Groepen als Nena, BAP, Spider Murphy Gang, Spliff, Ideal, Peter Schilling, Falco en andere bestormde plotsklaps de Nederlandse hitparade en haalde zelfs de nummer één positie. Vreemd genoeg bleven wij de Duitse taal mijden en keken we meer neer op hun Schlager cultuur in plaats van het feit dat de Duitsers in staat bleken prima popnummers te schrijven. Ikzelf besloot juist wel voor de Duitse taal te kiezen en deed HAVO examen in de taal.

Duitsland leek in een andere tijdsverstrijking te bewegen. In Nederland moest alles sneller en duidelijk werd dat zeker op arbeidsgebied de ogen zich steeds meer op Amerika richtten. Duitsland daarentegen werkte gestaag door, wist zichzelf in 1989 weer te verenigen, terwijl de hufterigheid in Nederland alleen maar toenam en men hier juist afstandelijker werd. Vreemd toch dat wij zo hooghartig kunnen zijn en denken dat we de hele wereld aan kunnen. Balkende noemde het de terugkeer van de VOC mentaliteit, nou die had een zeer bloederige keerzijde kan ik je vertellen. Als klein land past ons best wel wat nederigheid, zoals onze zuiderburen regelmatig ten toon spreiden en waardoor ze veel meer gedaan krijgen.

Maar goed het lijkt langzamerhand tot dit Europa doorgedrongen te zijn dat Duitsland toch het land is dat ons voor moet gaan naar een verenigd Europa. Hoog tijd dus om onze ogen meer te richten op de motor van de Europese economie, waarvan wij zeker de vruchten plukken.

Maar het is niet alleen de economie die het land interessant maakt. Zeker op muzikaal gebied is het land binnen Europa zeer actief en met Die neue Deutsche Härte laat Duitsland opnieuw van zich horen. Rammstein is hierin zeker de vaandeldrager, maar er zijn andere groepen die ook erg succesvol zijn. Unheilig heeft mij zeker doen bekoren. De muziek pakt me en de teksten verhalen van gevoel en emotionele waarnemingen die mij raken. Toch verrassend dat een taal die fel klinkt zoveel gevoelens los kan maken en me geregeld kippenvel opleverd.

Hoog tijd om voor de tigste keer Lichter der Stadt te draaien. Voor mij het album van 2012.

EK voetbal

Woensdagavond weer een draak van een wedstrijd. Het Nederlands elftal maakte een uitgebluste indruk en leek geen moment voor de winst te willen gaan. Donderdagmorgen de krantenkoppen die spreken van een prachtig doelpunt van Robin van Persie, maar daar win je de wedstrijd niet mee.

Zondag nog één rot wedstrijd en dan zijn we van het EK af. De middenstand zal niet blij zijn, want die hadden zich natuurlijk al rijk gerekend met al die rotzooi die in de schappen ligt of waarvoor je kan sparen. En daarnaast veel geld uitgegeven aan reklames, waarmee we nu tot aan de finale opgescheept zitten. Hopelijk zien we het op het werk snel terug in het oplopen van de boekingen.

Het leven gaat door, en het balletje is dit keer anders gelopen dan veel medelanders verwacht hadden. De komende tijd krijgen we de discussie of de bondscoach niet over zijn houdbaarheidsdatum heen is en of het niet verstandig is om een deel van het elftal in het bejaardentehuis achter te laten.

We hebben natuurlijk vier jaar haleluja geroepen, want het elftal leek onoverwinnelijk. Maar ik denk dat deze twee verloren wedstrijden ze wel weer met beide voetjes op de grond heeft gezet.