Eindelijk zomer

Het mooie weer dat dan eindelijk aan Nederland wordt tentoongespreid heeft zijn voordelen. Een lekker zonnetje en blauwe lucht domineren de hemel boven ons en iedereen lijkt veel vrolijker in het leven te staan. Plotseling is er een zware last van ieders schouders gevallen en kijkt men met een lach de wereld in. De Euro crisis laat men voor even links liggen en de terrassen vullen zich tijdens het middaguur.

Eindelijk een reden om eens uit de bocht te vliegen, even het warme kantoor ontvluchten en de frisse lucht inademen. Natuurlijk kan dat ook in de regen, maar je humeur klaart hier toch meer van op. En vooralsnog is het warme weer geen reden tot klagen, dat hebben we al genoeg over de regen gedaan. Genieten van de zon is nu het credo, een kleurtje opdoen en de lunch zo lang mogelijk oprekken. Ober nog een cappuccino'tje graag!

Vakantie 2013

De vakantie van 2012 is voor veel mensen nog maar net van start gegaan, die van mij zit er alweer een aantal weken op, en wij zijn ons al aan het oriënteren op de vakantie voor 2013. Natuurlijk hangt het nog van een aantal factoren af, waarbij de voornaamste het verlengen cq. omzetten van mijn contract in een vast dienstverband is. Maar goed de afgelopen weken keken we weer met veel plezier naar de Avondetappe van de NOS. Mart Smeets bracht het publiek weer naar menig pittoresk pleintje of locatie op het Franse platteland. En hoewel ik een aversie heb tegen het land en zijn inwoners, werd ik gelokt door de prachtige landschappen, kastelen, ruïnes en architectonisch schoon. Dus zijn we ons aan het oriënteren op een mogelijke vakantie naar de Provence. “Het kan verkeren” pleegde Gerbrand Adriaenszoon Bredero te zeggen. Het werd een gezegde dat vandaag de dag nog steeds doorklinkt in ons taalgebruik. Maar dat terzijde.

Ik ben dus overstag. Mijn aversie tegen de France taal, ooit opgeworpen door mijn Franse lerares Dörr, een tank van een vrouw, die er behagen in schepte haar sigaretten gedurende de les middels een pijpje te roken, lijkt overboord gezet. Zij deed namelijk nogal neerbuigend over mijn wil de taal onder de knie te krijgen en ik was dan ook dolblij dat ik het vak in de vierde klas HAVO kon laten vallen. Maar nu ben ik echter, door de mooie beelden van de Tour de France en de Avondetappe, overstag gegaan.

Trouwens las vandaag dat het alweer de 115^e geboortedag is van Amelia Earhart. Deze luchtvaart pionier verdween op 2 juli 1937, pas 34 jaar oud, tijdens een poging de Grote of Stille Oceaan over te vliegen, spoorloos en werd twee jaar later dood verklaard.

Aldi neemt X-box te letterlijk

 Vanaf woensdag 25 juli te koop. Aldi's eigen X-box, alleen wat te letterlijk genomen. Dit is de Medion S 1000 D. Het betreft hier een authentieke Windows 7 Home Edition 64 bits pc met een AMD E2-1800 APU met AMD Radion  HD 7340 Graphics videokaart.

De machine bevat 4GB SDRam, een 320GB harde schijf, HDMI aansluitingen, WI-FI en, jawel, is volgens de advertentie fluisterstil.

Een designverrijking voor uw huishouden al lijkt het mij een verschrikkelijk stofnest en zeer onpraktisch. Want je plaatst het niet even zo onder de tv of in je bureau.

Rustige maandagmorgen

De vakantie is hier dan eindelijk uitgebroken en de zon doet zich eindelijk gelden. Vanmorgen een wel heel rustige trein met veel ruimte om te zitten. De komkommertijd is aangebroken wat zich vertaald middels de dunne Spits die de oude man bij de trappen richting perron drie en vier staat uit te delen. Vorige week mistte ik hem ’s morgens al omdat tegen de tijd dat ik het station in kwam de kranten al op waren. Nu kan hij ze bijna niet aan de straatstenen kwijt.

Ook op het werk is het nu wel heel erg rustig. Een collega teruggekeerd van vakantie, en zes afwezig door ziekte of vakantie. We zitten vandaag met z’n viertjes.  En ik ga er van uit dat het een rustige dag wordt, waarbij we alles prima onder controle houden.

Ik gebruik de dag in ieder geval om één en ander uit te zoeken en voor te bereiden. Komend weekend de laatste windows servers upgraden en dan zijn we er weer voor drie maanden vanaf.

Ik leef

Ik leef, maar soms is dat alles wat ik zeggen kan. Vanmorgen bij het beluisteren van het album Shuttered Rooms van The Fixx kwam I Live langs en ik dacht ja, het is toch wel erg vaak dat ik denk dat ik leef, en dat daarmee ook direct alles gezegd is. Sinds de vakantie voorbij is heb ik het gevoel als een zombie door het leven te gaan. Momenteel lijkt het wel of ik geleefd wordt. De avonden rijgen zich aaneen tot eentonigheid en de weekenden zitten vol met routinematige huishoudelijke verplichtingen. De werkdagen zijn gevuld met brandjes blussen en aansturen van mensen om hun afspraken na te komen.

Heb ook het idee dat de ontdekking van de granulomen in mijn ogen afgelopen maandag ook niet echt tot een verbetering van mijn omstandigheden geleid heeft. Vreemd dat de oogarts bij zijn onderzoek vorig jaar geen melding maakte van de resten van Sarcoïdose in mijn ogen, maar dat ik maandag na het onderzoek door een andere oogarts ingelicht werd dat er resten van gekristalliseerde witte bloedlichaampjes in mijn netvlies en eerste oogkamer zweefden. Niet iets om je zorgen over te maken, het tast tenslotte je gezichtsveld niet aan, maar toch weer een klap in mijn gezicht. Na mijn lymfeklieren en huid, blijken mijn ogen dus ook door de ziekte aangetast. Het zorgde ervoor dat ik weer begon te malen, want wanneer had dit gebeurd moeten zijn. In de winter van 2006/2007 had ik flinke last van mijn ogen, die opgezet waren en haast helemaal dicht zaten. Vorige jaar beleefde ik dit fenomeen opnieuw alleen nu in een mindere mate, maar wel tijdens de periode dat ik ziek was.

Daarnaast leverde het mij weer een extra dipje op, die ik dacht te kunnen verwerken door troost te zoeken op internet. Maar troost zoeken op het internet is niet de oplossing. Het forum over de Sarcoïdose predikt kommer en kwel, waarbij ik het idee krijg dat de leden elkaar graag dieper de put in praten. En na deze week ben ik er achter dat andere sites ook niet echt een oplossing bieden. Want uiteindelijk zijn die sites op een simpele manier bezig om je zak leeg te kloppen, waar ik gelukkig bijtijds achter kwam.

Toch verloopt het leven eigenlijk helemaal zo slecht nog niet. Ik heb een leuke baan, woon in een mooi huis, heb een lieve vriendin en een gevarieerd sociaal leven. Ik heb genoeg plannen en genoeg tripjes om naar uit te kijken, dus waar maak ik me druk over. De ziekte lijkt onder de controle en ik weet mijn gewicht in het gareel te houden. Wat wil je nog meer. Het normale dagelijks leven is geen thriller van welke schrijver dan ook. Het verloopt volgens een vast ritueel en kan soms saai genoemd worden. Er zijn periodes zonder hoogte- of dieptepunten, maar in deze westerse maatschappij ben je verzekerd van een levensstandaard die over het algemeen zorgt dat je niks te kort komt.

Tenslotte de tekst van I Live van The Fixx van het album Shuttered Rooms (1982).

And the feeling just ain't right
As I stare into the light
What a time to take a fall
I can't stand the night

And it's long in the tooth
But short in foresight
It's all that I have
And so I'll hold on tight
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live

Take a chance to hear the call
Make a stand to be so tall
'Cause it's all that you have
Like winter to follow the fall
Like winter to follow the fall
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live, wo oh, wa oh, I live
Some say that it's better this way
That I live, I live

And the feeling just ain't right
As I stare into the light
What a time to take a fall
I can't stand the night

And it's long in the tooth
But short in foresight
It's all that I have
So hold on tight

So hold on tight
So hold on tight
So hold on tight
So I live

That's about all I can say
I breathe nearly every day
Some say that it's better this way
That I live, I live, wo oh, wa oh, I live
Some say that it's better this way
That I live, I live

mondjesmaat aanvulling

De aanvullingen volgen elkaar maar mondjesmaat op. Het is ook sinds de terugkeer op het werk erg druk geweest. Vergaderingen, overdracht van werk en toch ook wel wat storingen met impact. Gelukkig lijkt de rust nu weer terug te keren en kan er wat tijd aan schrijverij besteed worden.

Het was dus een hectische week, die we daarom maar met een relaxt weekend lieten volgen. Wat reguliere huishoudelijke klusjes, boodschappen en voor de rest wat lezen, achter de computer zitten, muziek luisteren en tv kijken. Wel zaterdag naar de Fietsshop geweest en via het fietsplan een Sparta Pick up De Luxe besteld. Met een beetje geluk kan ik hem komend weekend halen.1

 Zondag nog even bij Jan en Simone op visite geweest. Omdat het ’s middags open trok toch nog even lekker in de tuin gezeten.

Vanmorgen las ik een nieuwsbericht over naalden in broodjes kalkoenfilet. Lullig maar waar het bedrijf, dat verantwoordelijk was voor de broodjes, blijkt het bedrijf te zijn waar mijn zus en haar vriend werken. Niet zo leuk dus, want dit kan ver strekkende gevolgen hebben voor het bedrijf en uiteindelijk natuurlijk helemaal voor de werknemers. De persoon of personen die dit op hun geweten hebben, blijken totaal geen idee te hebben wat voor impact dit uiteindelijk kan hebben. Ze doen maar wat, en zolang een standpunt niet duidelijk wordt gemaakt blijft het gissen. Maar wanneer zelfs de FBI onderzoek doet naar dit voorval, kan de uitkomst wel eens de verkeerde kant op slaan. In het ergste geval staan er weer honderden mensen op straat in een tijd die toch al niet rooskleurig is. Maar blijkbaar zal het de aanstichters een rotzorg zijn wat er met al die werknemers gebeurd, en staan ze niet stil bij de gevolgen voor hun collega’s en hunzelf.
Kan daar best kwaad om worden wanneer mensen zulke ondoordachte acties ondernemen.

Het einde van de vakantie nadert

Vrijdag avond en nog een weekend te gaan, dan zit de vakantie er voor 2012 weer op. Drie weken vrij gehad, drie weken bijgetankt. Onvergetelijke concerten bezocht, uitgerust, uitgeslapen en vooral de laatste week nog flink aan het opruimen geweest.

Wat vooral opviel was dat ik gedurende de afgelopen drie weken pas na negen uur uit bed kwam. Nu gebeurde het geregeld dat we 's avonds tot ver over twaalven tv keken, en ja dan wordt het al snel weer laat in de morgen dat je uit bed kruipt. De weekenden in Leuven en Exloo was het anders, zeker in Exloo waar het ontbijt standaard tussen half negen en half tien werd gepresenteerd.

Het TW Classic festival was ook dit jaar weer goed, al blijf Amy MacDonald "the girl next door" met een gitaar die moeilijk te verleiden is haar comfort zone te verlaten. Aardige muziek, waar het festival terrein van Werchter niet echt warm voor liep.

Het overtuigen was er bij The Kaiser Chiefs wel, maar het geluid stond veel te hard (luidste van de dag) en de zanger heeft de nare gewoonte na ieder nummer schreeuwerig duidelijk te maken dat ze The Kaiser Chiefs zijn. Hoog tijd om de achterzijde van het veld op te zoeken en lekker plat te gaan om weer te ontwaken bij de eerste tonen van de Belgische Iron Maiden: de Kreuners. Even lekkere Nederlandstalige rockmuziek met aan het einde hun bekendste hit Ik wil je, hou van me, blijf bij me. Even daarvoor hadden zo'n duizend dames de kans met de zanger op het podium te mogen dansen.

Anders was dat bij Sting. Niet routineus, maar gedreven en vol enthousiastme speelde hij met zijn uitstekende band in anderhalf uur de heide compleet plat. Wat een concert en voor ons aansluitend de vaststelling dat Lennie dit niet zou overtreffen. Dus keerde we terug naar Leuven en het hotel. In de bar nog een lekker Leffe Bruin en daarna plat.

De tweede week verliep rustig. Met als hoogtepunt het bezoek aan IKEA en de donderdag met de kleinkinderen.

Het tweede wekend in Exloo met op zaterdag het concert van Unheilig, waarvoor ik in een eerdere bijdrage al de recensie schreef. Het brengt ons bij de derde week die voornamelijk in het teken van opruimen stond. De schuur, de tuin en het huis ze moesten er deze week allemaal aan geloven. En natuurlijk donderdag opnieuw de kleinkinderen.

Nu rest nog het weekend. Maandag gaan we er weer tegenaan.