Duits

Soms verbaas ik mij hoeveel problemen het Nederlandse volk nog steeds heeft met de Duitsers. Is het enkel het geschiedenisprobleem dat ons nog steeds parten speelt. Is het die kuil die iedere zomer weer op het strand gegraven wordt en die ze vervolgens de daaropvolgende 14 dagen blijven claimen. Is het de soms pijnlijke nederlagen die het Nederlands elftal af en toe tegen de Duitsers leidt en die blijkbaar langer blijven hangen dan de mooie overwinningen die we op hun behaald hebben. Is het de felheid die uit het spreken van hun taal voortvloeit, terwijl Nederlands op zo'n moment een taal voor mietjes lijkt, of liggen er andere redenen aan ten grondslag.

Duidelijk is voor mij dat ik totaal geen problemen heb met Duitsers. Goed de Tweede Wereldoorlog valt nog steeds moeilijk goed te praten, al blijkt de laatste jaren dat Duitsland haar historische gebreken geaccepteerd heeft en er ook openlijk mee aan de gang is. Denk aan films als Der Untergang of Die weiße Rose waarin Duitsland probeert een antwoord te vinden op die zwarte pagina in hun geschiedenis. Maar in de afgelopen jaren heb ik genoeg Duitsers leren kennen, waarvan ik sommige zelfs tot mijn vrienden reken. En wat me vooral opvalt is dat een grote groep Nederlanders nog heel wat van onze oosterburen kan leren als het gaat om hoflijkheid, behulpzaamheid en menselijke warmte en interesse.

Het zal zeker te maken met de generatie kloof, waardoor mijn gezichtbeeld richting het oosten niet zo gekleurd is. Geboren in de jaren zestig leerde ik niet dat het gevaar de Duitsers waren maar de Sovjet Unie en hun Warschaupact. Het communisme kon de vrije Westerse wereld gaan overheersen door binnen te vallen en uitgerekend de eerste veldslagen zouden op de velden van West-Duitsland uitgevochten worden. Dus ja, ik leerde dat Duitsland een bondgenoot was, totdat ik met de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog in aanraking kwam. Dat was andere koek. Maar ondanks dat wij ervan diende te leren, was dat geen reden om de Duitsers te wantrouwen. Onze economie was zelfs grotendeels afhankelijk van dat land.

In mijn tienerjaren brak Die Neue Deutsche Welle door en bereikte zelfs Nederland. Groepen als Nena, BAP, Spider Murphy Gang, Spliff, Ideal, Peter Schilling, Falco en andere bestormde plotsklaps de Nederlandse hitparade en haalde zelfs de nummer één positie. Vreemd genoeg bleven wij de Duitse taal mijden en keken we meer neer op hun Schlager cultuur in plaats van het feit dat de Duitsers in staat bleken prima popnummers te schrijven. Ikzelf besloot juist wel voor de Duitse taal te kiezen en deed HAVO examen in de taal.

Duitsland leek in een andere tijdsverstrijking te bewegen. In Nederland moest alles sneller en duidelijk werd dat zeker op arbeidsgebied de ogen zich steeds meer op Amerika richtten. Duitsland daarentegen werkte gestaag door, wist zichzelf in 1989 weer te verenigen, terwijl de hufterigheid in Nederland alleen maar toenam en men hier juist afstandelijker werd. Vreemd toch dat wij zo hooghartig kunnen zijn en denken dat we de hele wereld aan kunnen. Balkende noemde het de terugkeer van de VOC mentaliteit, nou die had een zeer bloederige keerzijde kan ik je vertellen. Als klein land past ons best wel wat nederigheid, zoals onze zuiderburen regelmatig ten toon spreiden en waardoor ze veel meer gedaan krijgen.

Maar goed het lijkt langzamerhand tot dit Europa doorgedrongen te zijn dat Duitsland toch het land is dat ons voor moet gaan naar een verenigd Europa. Hoog tijd dus om onze ogen meer te richten op de motor van de Europese economie, waarvan wij zeker de vruchten plukken.

Maar het is niet alleen de economie die het land interessant maakt. Zeker op muzikaal gebied is het land binnen Europa zeer actief en met Die neue Deutsche Härte laat Duitsland opnieuw van zich horen. Rammstein is hierin zeker de vaandeldrager, maar er zijn andere groepen die ook erg succesvol zijn. Unheilig heeft mij zeker doen bekoren. De muziek pakt me en de teksten verhalen van gevoel en emotionele waarnemingen die mij raken. Toch verrassend dat een taal die fel klinkt zoveel gevoelens los kan maken en me geregeld kippenvel opleverd.

Hoog tijd om voor de tigste keer Lichter der Stadt te draaien. Voor mij het album van 2012.

EK voetbal

Woensdagavond weer een draak van een wedstrijd. Het Nederlands elftal maakte een uitgebluste indruk en leek geen moment voor de winst te willen gaan. Donderdagmorgen de krantenkoppen die spreken van een prachtig doelpunt van Robin van Persie, maar daar win je de wedstrijd niet mee.

Zondag nog één rot wedstrijd en dan zijn we van het EK af. De middenstand zal niet blij zijn, want die hadden zich natuurlijk al rijk gerekend met al die rotzooi die in de schappen ligt of waarvoor je kan sparen. En daarnaast veel geld uitgegeven aan reklames, waarmee we nu tot aan de finale opgescheept zitten. Hopelijk zien we het op het werk snel terug in het oplopen van de boekingen.

Het leven gaat door, en het balletje is dit keer anders gelopen dan veel medelanders verwacht hadden. De komende tijd krijgen we de discussie of de bondscoach niet over zijn houdbaarheidsdatum heen is en of het niet verstandig is om een deel van het elftal in het bejaardentehuis achter te laten.

We hebben natuurlijk vier jaar haleluja geroepen, want het elftal leek onoverwinnelijk. Maar ik denk dat deze twee verloren wedstrijden ze wel weer met beide voetjes op de grond heeft gezet.

alweer juni

Het is de laatste weken erg druk. We zitten op het werk midden in een project voor het verhuizen naar een andere hosting provider. Als je dan zo’n hele dag met je hoofd in de pc hangt heb je er ’s avonds weinig trek in om thuis nog eens achter de computer te schuiven. Nog een week te gaan en dan moeten we wat betreft het project in rustiger vaarwater komen.

Gevolg is wel dat de blog er in de afgelopen weken, zoals meestal, weer onder heeft moeten leiden.  Want als er wat tijd over was, werd die in de regel gevuld met het schrijven van recensies voor iO Pages. Mijn bijdrages voor het afgelopen blad waren flink, zes recensies en drie interviews.

Ik maak nu bijna twee weken gebruik van een nieuw mobieltje. Vorige week maandag besloot mijn Blackberry er mee te kappen. Het scherm gaf de geest, en toonde enkel en alleen nog wittigheid, alsof ik last had van een vervroegde zeevlam op mijn scherm. Een blik op internet leerde mij dat het vaker voorkomt, en dat het te maken heeft met een defect aan de scherm driver chips. Dus besloot ik bij mijn provider maar naar een nieuw mobieltje te kijken. Het werd uiteindelijk de Samsung Galaxy S-II, niet de S-III want die was best wel duur. Deze week besloot T-Mobile echter dezelfde voorwaarden aan de S-III te verbinden als eerder aan de S-II dus ik baal best wel een beetje. Maar goed de S-II werkt prima en voldoet prima voor de komende tijd. Heb nog wel mijn Blackberry ter reparatie aangeboden.

Verder gaat het dagelijkse leven zijn gangetje. Al heb ik de boeken omtrent de dode zee rollen en de Nag Hammadi geschriften even ter zijde gelegd en lees ik nu een thriller van Mario Reading getiteld Het Nostradamus Complot. Een goed geschreven verhaal over een schrijver die op het spoor komt van ontbrekende kwatrijnen van Nostradamus, maar in zijn onderzoek gestoord wordt door Anchor Bale, lid van een organisatie die de Antichrist beschermd en door een Franse politie inspecteur die hen beide op de hielen zit. Geschreven in de stijl van de Da Vinci Code maar mijnsinziens veel beter.

Natuurlijk luister ik daarnaast veel naar muziek. Mijn top 10 is nog steeds hetzelfde, hooguit een wijziging in de volgorde, en ik draai er nog een aantal andere albums naast. Vooral Grosse Freiheit en Lichter der Stadt, beide van Unheilig, komen veel langs. Verder heb ik wat recensie exemplaren van Bill Nelson ontvangen.

Gelukkig komt er weer een rustig weekend aan, waarin ik weer lekker bij kan tanken.

albums die je leven bepalen 1

Muziek is al op vrij vroege leeftijd in mijn leven gekomen. Een tijdje terug schreef ik al over de Matthäus Passion. Als binkie van zeven jaar zong ik die voor het eerst mee, en mijn laatste wapenfeit dateert van afgelopen maart. Mijn ouders probeerde me ook al vroeg aan de muziek te krijgen, al was het volgens hun opvoedkundig verantwoord om mij platen van ABBA te geven. Iedere Sinterklaas kreeg ik het laatste album van de Zweden cadeau.

Zelf was ik een andere mening bedeeld en nadat ik in 1978 voor mijn verjaardag een radio-cassette recorder kreeg, kocht ik als eerste bandje het album Live At The Budokan van Cheap Trick. Via mijn ooms kreeg ik albums van Meat Loaf en Neil Diamond (hoe breed geörienteerd wil je zijn).

Op dat moment floreerde de punk, een beweging die grotendeels aan mij voorbij ging, en vreemd genoeg een reactie was op de symfonische rock van de jaren zeventig, waar ik vandaag de dag graag naar luister. Toch zorgde de punk voor een prachtige omslag, die zich in begin jaren tachtig, mede door de uitvinding van de synthesizer, manifesteerde in een stroom aan nieuwe groepen allemaal met een eigen geluid. Ik was via een klasgenoot al voorzichtig in aanraking gekomen met de (hard) rock en jaren zeventig bands als Deep Purple, The Eagles, 10cc en Led Zeppelin. Ook rond die tijd ontwikkelde zich een nieuwe golf aan hard rock en metal bands, waar vooral Iron Maiden en Van Halen de aanvoerders van bleken te zijn.

Begin jaren tachtig volgde ik nog grotendeels de interesses van anderen. Ik denk dat de omslag in 1982 kwam, toen ik via een klassenfeest Genesis ontdekte. Toentertijd was de Zwarte Markt in Beverwijk nog een interessante zaterdagmorgen besteding. Er stonden nog veel mensen hun eigen spullen aan de man te brengen, en handelaren waren nog niet in die mate vertegenwoordigd als vandaag de dag. Ik kocht op zo’n zaterdag mijn eerste LP van Genesis. And Then There Were Three heette het. Een vriend, die mee was, kocht Live. Die ik dezelfde week al van hem overnam. Die zomer op de camping in Raalte, kopieerde ik alle albums van Genesis op cassettes, en draaide ik het album Seconds Out helemaal grijs. Na de vakantie en in de loop van het daarop volgende schooljaar begon ik met het kopen van de albums. Onderwijl ontwikkelde zich ook de interesse in Depeche Mode en Simple Minds. De interesse in deze groepen, waar zich gedurende 1983 ook Toyah, China Crisis en A Flock Of Seagulls aan toe voegde, duurt tot vandaag de dag voort. De interesse bleef breed, al viel wel op dat ik vaak de voorkeur gaf aan synthesizerbands en artiesten.

In die tijd luisterde ik veel naar KRO’s rocktempel en naar Tros LP uur. Zo leerde ik meer kennen. Natuurlijk hielpen vrienden mijn interesse gebied te vergroten. Geregeld fietsten we naar Haarlem, waar de bibliotheek ook LP’s verhuurden. The Golden Age Of Wireless van Thomas Dolby was zo’n album en ook de albums van Rupert Hine mocht ik graag horen. Toen in 1983 Windows In The Jungle van 10cc uitkwam was ik er als de kippen bij om het te kopen.  De aankoop van het album Lament van Ultravox markeert tevens het eerste concert dat niet binnen de gemeente grens lag, of geassocieerd kon worden met een festival. Tegen de tijd dat de cd voor het grote publiek beschikbaar kwam, had ik een flinke verzameling lp’s, maxi’s en cassettebandjes met uiteenlopenden stijlen. De introductie van de cd werd bij mij officieel gevierd in 1987 toen ik die zomer werkte voor een cd speler en als eerste album Pressure Points van Camel kocht.

druk, druk, druk

De tijd verloopt snel en zeker sinds het project voor onze nieuwe hosting partner vorige week van start ging, is het druk op het werk. Ik heb dagelijks meerdere overleggen en dat levert genoeg werk op, dat naast het reguliere werk verricht moet worden. Bijwerken van DNS lijsten, bijhouden en uitwerken van de project sheet. Uitzoek werk voor het project. Het slokt veel tijd op, maar geeft me wel voldoening. Op het werk hebben ze me het vertrouwen gegeven, en ik wil dat niet schaden. Het levert mij in ieder geval uiteindelijk alleen maar voordelen op. Een vaste baan aan het einde van het jaar en een nieuwe functie.

Gevolg is hierdoor wel dat ik weinig toe kom aan schrijven. Nou is deze blog toch al niet een dagelijkse bezigheid van mij, maar ik probeer er toch af en toe wat op te plaatsen. Al is het maar om zelf ook weer wat van mij af te schrijven. Zo waren we op 5 mei in Paviljoen Zeezicht op het strand van Castricum. Gezellig een avondje uit met een geselecteerd gezelschap. We hadden wat te vieren en de kinderen waren hiervan deelgenoot. Heerlijk gegeten en ik moet zeggen de rekening viel dik mee. Nadien thuis nog de thuis-tap aangesproken en gezellig nog wat na zitten praten.

Het lijkt nu ook wat beter te gaan met mijn rug en linkerbeen al merk ik het natuurlijk aan het einde van de dag wel. Ik heb weer fysiotherapie en dat blijft gelukkig beperkt tot één keer per week. Daarnaast moeten oefeningen helpen om mijn rug te versterken. Afgelopen zondag voor het eerst weer eens een rondje wezen fietsen met een vriend, wat verrassend goed uitpakte. De hele rit van een uur had ik totaal geen pijn in mijn linkerbeen. Maandag deed ik het nog eens dunnetjes over met een rondje van een half uur. Sindsdien liet het weer het niet toe om het te herhalen, of had ik verplichtingen zoals gisteravond een verjaardag. Hopelijk lukt het zondagmorgen weer, al staat dit onder druk door moederdag.

Over boeken

Het kost me vandaag moeite om mij op het werk te concentreren. Okay er komt genoeg binnen en er wordt genoeg gedaan, maar het lijkt wel of de dag niet wil verlopen, al is het al kwart voor één. Ik lees wat artikelen op Computerwereld, los weer een probleempje op voor iemand die geen toegang heeft tot een mailbox, start een service op een server die na een herstart niet automatisch is opgestart en heb me daarnaast aangemeld op een nieuwe boekensite boekenliefde.nl.

En nu al kan ik stellen dat die website heel wat gebruikersvriendelijker is dan watleesjij.nu. De mogelijkheden zijn beter, het aanbod aan boeken is veel groter en het ziet er gewoon beter uit. Zo kon ik bij mijn eerste bezoek boeken toevoegen van Orson Scott Card en Wim Gijsen, schrijvers die voor watleesjij.nu nog steeds onbekend zijn. Wat ik ook een aanwinst vind is dat boekenliefde.nl Engelstalige boeken accepteert. Dus mijn hele verzameling van Orson Scott Card en Tad Williams kan er nu in. En dat vind ik top. Ook Duitstalige boeken worden geaccepteerd, dus voorlopig kan ik mijn lol weer op.

Het deed mij ook direct besluiten om de CD-Rom van het Science Fiction blad SF Terra te bestellen. Ik was vanaf 1987 jarenlang lid van de vereniging. Bekleedde er een bestuursfunctie en schreef van 1987 tot 1995 voor het verenigingsblad, dat zes keer per jaar verscheen. Nu blijkt er een CD-Rom uitgekomen te zijn met daarop de eerste tweehonderd nummers in PDF bestand. Erg handig, want ik kan mijn boekrecensies erop na lezen en ze ook toevoegen aan een goede boekensite zoals boekenliefde.nl. Ik beraad mij momenteel nog over watleesjijnu.nl.

Terugblik op een lekker en wel besteed weekend

Wat is een weekend toch snel voorbij, zelfs als het een dag langer duurt. Gelukkig kan ik stellen dat het afgelopen weekend goed besteed was. Een weekend met een goede balans om het maar zo te noemen.

Zaterdag, een vrij druilerige dag, werd goed gevuld met het afhandelen van nog liggende klusjes, routinematige klusjes en een verjaardag bezoek. Eerst ’s morgens maar de winterbanden gestald in de schuur bij mijn moeder. Een bakkie gedronken en gezellig bijgepraat. Daarna de wekelijkse boodschappen. Omdat ik toch in IJmuiden was die maar gedaan bij de Dekamarkt op het Zeewijkplein. Een winkel die ruim twee keer zo groot is als onze Dekamarkt in Uitgeest. Dus meer assortiment, dus een hogere bon dan normaal. Maar goed in ieder geval weer wat voorraden bijgevuld. Op de terugweg nog even langs de bloemenboer en de Raat voor wat kaas. Bij thuiskomst een snelle brunch. Daarna omgekleed en de verjaardag van mijn tante in Limmen bezocht. Het was er erg gezellig en ze had een vol huis. Om half acht waren we weer thuis en brachten we de avond verder door met tv kijken.

Op zondag zette het weer haar schreden op het regenachtige pad voort. Opnieuw een druilerige dag, die we maar binnen doorbrachten. We ontbeten met tosti’s en vers geperste jus d’orange. Ik schreef twee recensies voor iO Pages en las een aantal hoofdstukken in het boek Het Nostradamus complot van Mario Reading, dat ik die vrijdag voor slechts € 4,95 bij de AKO op Haarlem station had gekocht. Een vlot geschreven thriller in de stijl van de boeken van Dan Brown, dat prima weg leest. Hoofdpersoon Adam Sabir vertoont wat autobiografische achtergronden van Reading en het onderwerp op zich is erg interessant. Het is het eerste deel van de antichrist trilogie, dus als het verder bevalt heb ik nog twee delen, De wederkomst en De Antichrist, voor de boeg.

Onderwijl werden de voetbaluitslagen met een half oog in de gaten gehouden. Ajax kon kampioen worden door bij FC Twente te winnen, maar Feyenoord en AZ moesten gelijk spelen. Ajax kweet zich van zijn taak, maar AZ verloor in Rotterdam. Met nog twee wedstrijden te spelen is Ajax nu onofficieel kampioen en volgt Feyenoord op zes punten. Komende woensdag volgt dus de ontknoping in de competitie.

Gisteren was het Koninginnedag. Om half tien was ik uit bed en ik keek eerst op de computer naar wat gemiste afleveringen van Oorlogsgeheimen. Na een douche en een ontbijt met opnieuw tosti’s en vers geperste jus d’orange, liepen we richting de vrijmarkt.  Voor ons dorp was die vrijmarkt flink groot. Gezellig op en rond de Kerkbuurt. Om drie uur waren we weer thuis, wat kleine prullaria en twee bijzettafel setjes rijker. De bedoeling was om de vrijmarkt met een ijsje bij de ijsboer af te sluiten, maar hij bleek alweer terug te zijn naar zijn zaak. Dus fietste ik even heen en weer naar de Florijn. Met het mooie weer besloten we de tuin nog even onder handen te nemen. De voortuin en achtertuin werden gemaaid en het hegje in de voortuin in het gareel geknipt. Daarna volgde nog een stofzuigronde door het huis en met een opgeruimd gevoel zakte we weg op de bank. Als diner bereidde ik vervolgens scrambled eggs met meegebakken tomaat en ham, waar ik nog een potje witte bonen in tomatensaus en een blik party worstjes aan toe voegde. Als toetje heerlijke Hollandse aardbeien. De avond werd doorgebracht met tv kijken.

En ja dan is het weer dinsdag. En omdat ik geen ambtenaar ben wordt er hier vandaag gewoon gewerkt. Na de mooie dag van gisteren is het weer de druilerige dag die van zich laat horen. Vanmorgen in de rustige trein ,waarschijnlijk schoolvakantie, kleurde de lucht al donker en koud uit het station barstte de regenbui al los. Het is hier nu net weer droog, en door de bewolkte lucht is hier en daar een pluk blauw zichtbaar. Volgens Weeronline.nl zal de bewolking vandaag aanhouden en is er in de loop van de dag nog wel kans op een bui. Ach ik ben aan het werk en zal er dus pas last van ondervinden als ik om vijf uur weer richting huis ga.