Ik kom uit een gereformeerd nest. Moeders is streng
gereformeerd opgevoed en pa was Luthers. Het was, zeker in het begin, niet meer
dan logisch dat wij mee gingen naar de kerk, een christelijke lagere - en
middelbare school bezochten en eigenlijk ook in de gereformeerde
jeugdvereniging zouden komen. Ik volgde die uitgestippelde weg nog wel, maar de
drie onder mij verzette zich er tegen. Goed tot een bepaalde leeftijd kwamen ze
mee, maar toen mijn broer Alex eenmaal de kans schoon zag bleef hij weg uit de
kerk. En mijn jongste broer en mijn zus, zij het in mindere mate, namen het
gedrag over.
Ik volgde vanaf mijn 14de catechisatie en was
volgens mij een jaar of 18 / 19 dat ik belijdenis deed. Moeders blij
natuurlijk, maar, mede door de boeken die ik rond die tijd begon te lezen,
dwaalde ik van de kerk af. Ik was zoals gezegd ongeveer vijf / zes jaar echt
flink met het geloof en God bezig. Volgde trouw de catechisatie en had soms op
school flinke discussies over het geloof met klasgenoten die zich bij de
baptisten gemeenschap hadden aangesloten. Ik denk dat ik vanaf mijn twintigste
stopte met naar de kerk gaan. Ik kreeg een andere gedachtegang over het geloof,
en de kerk kon mij hierin niet helpen vond ik. Daarnaast begon ik de kerk als
hypocriet te zien en zeker ook mij te distantiëren van het feit dat alles in
naam van het geloof geoorloofd was.
Ik was in die tijd erg verslaafd aan de Perry Rhodan reeks, een
wekelijkse Science Fiction serie zoals zeg maar die doktersverhalen die wekelijks bij de
bladenwinkels lagen. Daarin werd de mensheid beschermd door een wezen, Het
geheten, dat evolutionair gezien op een hogere trede van de ladder stond. Een
gegeven dat naderhand jaren later ook in de Stargate series zijn intrede zou
doen, alleen dan onder de naam The Ancients. Wezens die het lichamelijke hadden
verruild voor hogere geestelijk bestaan, en als pure energie in het heelal
leven.
Zo begon ik mij God ook voor te stellen. Een wezen uit een
hogere dimensie die over ons waakt en waar nodig begeleidt. Naderhand las ik
boeken van Zetchin, die vertelde dat het menselijk ras was ontworpen als een
evenbeeld van een buitenaards ras de Anunnaki (lees er hier meer over),
die duizenden jaren geleden een basis
hadden op wat tegenwoordig het continent Afrika is. De mensen werkten als
slaven voor de Anunnaki en moesten delfstoffen verzamelen. Ze waren ook niet in
staat zichzelf te vermenigvuldigen, maar uiteindelijk bleek dat wel te kunnen.
De mensen kwamen in opstand tegen de Anunnaki en verspreidde zich over de
aarde. Ook Werner von Däniken heeft een soortgelijk verhaal in zijn 'Waren de
goden kosmonauten'.
Dan is er natuurlijk nog het verhaal dat God in
werkelijkheid in ieder mens zit. Ieder mens is een god op zichzelf. Het
verbreedde uiteindelijk wel mijn kennis en gaf me bepaalde inzichten, al wist
ik ze niet goed toe te passen.
Vandaag de dag geloof ik nog steeds dat er een hoger wezen is dat over ons waakt en waar je, zij het eenzijdig, mee kunt communiceren. Ik denk dat ieder mens dit op een bepaalde manier nodig heeft. En of dit dan om de inwendige god IK gaat, of om een hoger wezen ergens in het heelal of in een andere dimensie, dat maakt niet uit. Ik zie het in ieder geval niet als een wezen waarin je diep moet geloven en wiens woorden, de Bijbel ooit in de derde eeuw na Christus opgesteld door een bepaalde christelijke stroming die, door hun bevoorrechte positie bij de toenmalige Romeinse keizer, vond dat hun boeken erin moesten en niet die van andere christelijke stromingen die een meer menselijke manier van geloven aanhingen (denk aan Jezus was getrouwd, of dat god de inwendige IK is), je tot op de letter moet volgen en uitvoeren. (lees maar eens het boek De Talisman van Graham Hancock en Robert Bauval).
Vandaag de dag geloof ik nog steeds dat er een hoger wezen is dat over ons waakt en waar je, zij het eenzijdig, mee kunt communiceren. Ik denk dat ieder mens dit op een bepaalde manier nodig heeft. En of dit dan om de inwendige god IK gaat, of om een hoger wezen ergens in het heelal of in een andere dimensie, dat maakt niet uit. Ik zie het in ieder geval niet als een wezen waarin je diep moet geloven en wiens woorden, de Bijbel ooit in de derde eeuw na Christus opgesteld door een bepaalde christelijke stroming die, door hun bevoorrechte positie bij de toenmalige Romeinse keizer, vond dat hun boeken erin moesten en niet die van andere christelijke stromingen die een meer menselijke manier van geloven aanhingen (denk aan Jezus was getrouwd, of dat god de inwendige IK is), je tot op de letter moet volgen en uitvoeren. (lees maar eens het boek De Talisman van Graham Hancock en Robert Bauval).
.jpg)
.jpg)