Voordeeltje

Soms heeft de actie van iemand anders nog wel eens een voordeeltje voor jezelf. Onze buurman heeft zijn huis in de verkoop gezet. Gisteravond bij thuiskomst bleek het verkoopbord aan de gevel te hangen en onderzoek op Funda toonde ons rijtje huizen prachtig vastgelegd vanuit een ongewoon perspectief. De makelaar heeft blijkbaar grof ingezet, en het levert een mooi plaatje op.

De buurman was het afgelopen jaar al erg onrustig. Vorig najaar stond hij op een avond aan de deur en vertelde dat hij zijn huis in de verkoop zou gaan zetten. Op dat moment stond het huis links naast hem net in de verkoop. Even doemde er scenario's op van de tijd die wij in Hoorn woonden, toen kat achter kat zijn huis bij ons in de straat te koop zette. Nota bene vlak voordat ons huis ook de verkoop in ging. Hoorn de stad waar onze buurman al jaren een kledingzaak heeft op de Kleine Noord en waar zijn vriendin woont. Waar hij na de verkoop mogelijk bij in trekt. Maar hij besloot te wachten, mogelijk op advies van de makelaar, totdat het huis naast hem was verkocht en de eerste verbouwingsactiviteiten achter de rug waren.

Nu de rust is weergekeerd op ons rijtje, waagt hij de gok. Op zich is het jammer, juist het laatste jaar leek het contact losser te worden. We spraken elkaar vaker, deden klusjes voor elkaar, en we leken eindelijk contact met elkaar te krijgen. Nu is dat dus over. Okay, de weekenden was hij sowieso al niet meer thuis, maar goed er was sprake van een ontspannender relatie, ondanks dat de onrust door zijn lijf sidderde.

Het is afwachten wie er interesse in het huis heeft en tot de aankoop overgaat. Het ziet er in ieder geval goed uit. De buurman heeft de laatste jaren veel laten opknappen aan het huis, zodat het er tip en top uitziet voor de verkoop.

Zomer in de stad

En zo worden we beloond met weer een mooie zonnige dag. De eerste dag van augustus brengt ons eindelijk weer in zomerse sferen. Het kwik komt weer boven de 25 graden en de weinige mensen die de stad nog bevolken trekken erop uit, leggen hun handdoek langs de gracht van het Staten Bolwerk en laven zich aan de zon.

Vanwege het half uur pauze, dat ik slechts tot mijn beschikking heb, wandel ik door het park en geniet van het uitzicht. Eventjes zitten op een bank en de omgeving in mij opnemend. De rust overvalt me eigenlijk een beetje want ondanks dat er weinig mensen op straat zijn, is het met het buitengeluid op kantoor wel anders gesteld. Want daar waaien de geluiden van optrekkende bussen iedere minuut door de openstaande ramen binnen. De chauffeurs kunnen haast wel hun dienst opzeggen want animo voor hun diensten is er bijna niet.

Onderwijl tikt de klok door. Nog 2½ uur en deze werkdag zit er ook weer op. Er liggen nog wat kleine issues, die voor vijf uur opgelost dienen te worden. Geen probleem zou ik zeggen.

Albums die je leven bepalen 2

Afgelopen weekend had ik een aardige e-mail conversatie met één van de andere redacteuren van ons blad iO Pages. Eigenlijk hadden we nooit echt met elkaar over onze muziek passie gesproken. Ik reageerde op een e-mail van hem die over de komende deadline ging. Tot dat moment had ik nog geen recensie cd ontvangen, dus ik vertelde hem wel nieuwe cd’s te hebben liggen maar dat deze qua muzikale stroming niet geschikt waren om in ons blad, dat over symfonische rock handelt, te plaatsen. Goed recentelijk waren recensies van de nieuwe Ultravox en Unheilig bij Gods gratie wel geplaatst, maar een interview met Ultravox zat er niet in. Om dan nu te komen met recensies van nieuwe cd’s van The Fixx, Dexys of Morten Harket bleek onmogelijk.

Maar goed we raakte aan de praat over onze muzikale voorkeuren, temeer omdat hij mijn mizikale voorkeur voor new wave en jaren tachtig muziek niet bleek te kennen. De namen waren bekend, maar als prog fan kon hij niet voorstellen dat ik een new wave liefhebber was. Tot hij mijn leeftijd vond en het kwartje viel. Hijzelf is zestien jaar ouder, heeft bewust de jaren zestig meegemaakt en ook de opkomst van de eerste symfonische rock bands.

Ik ben juist vanuit de hardrock van eind jaren zeventig en de new wave en synthpop van begin jaren tachtig in de symfo terecht gekomen. Het leverde vervolgens leuke lijstjes op. Hij mailde mij een lijst van zijn beste 25 albums uit de jaren zestig en ik kwam uiteindelijk tot een top 50 aan jaren tachtig albums die ik in alfabetische volgorde presenteerde, simpelweg omdat ik niet voor een echte nummer één kon kiezen. Het zijn vijftig albums die mij nauw aan het hart liggen, niet alleen omdat ze mijlpalen zijn, maar ook omdat ik er dierbare, aan muziek gerelateerde, herinneringen aan bewaar.

Zo is er het album “Gevecht met een engel” van Flairck. Het was hun tweede album; op cassette gekregen van mijn neef Peter, die in die tijd sowieso al verantwoordelijk was voor veel mooie muzikale ontdekkingen. De tape heb ik grijs gedraaid en toen eenmaal de cd versie verscheen, was ik er als de kippen bij. Flairck werd door de jaren tachtig heen een groep die ik geregeld in de stadsschouwburg van IJmuiden aanschouwde. Jaren later zou ik ze nog eens zien tijdens de tour van De Gouden Eeuw, maar dat was minder indrukwekkend dan de tournees van Circus of Bal Masque. De afgelopen jaren bezocht ik ook verschillende tournees van Zenga, die qua sfeer terug deden denken aan die oude Flairck tournees.

Gaandeweg vond ik mijn eigen muzikale interesses. En zo staan er debuut albums in van The Fixx (Shuttered Rooms), Thomas Dolby (The Golden Age Of Wireless), Tears For Fears (The Hurting), Big Country (The Crossing) en Propaganda (A Secret Wish) die voor mij zeer indrukwekkend waren in die tijd. Maar ook albums van groepen, die ik pas de laatste jaren op waarde ben gaan inschatten. Een voorbeeld: neem Psychodelic Furs met Mirror Moves of Fra Lippo Lippi met Songs.

Het leverde in ieder geval een prachtig lijstje op. En ik blijf reëel, want het is de waan van de dag die regeert. Vraag het me over een aantal maanden weer en grote kans dat er plotseling weer andere namen opduiken op plekken waar ik huidige heb laten vallen. Want denkend aan de jaren tachtig doemen namen op van The Icycle Works, The Blue Nile, The Big Dish, Secret Sounds, Powerplay, BAP en Nena. Maar ook Nederlandstalige groepen als Toontje Lager, Het Goede Doel en de Frank Boeijen Groep. De jaren tachtig: het waren mooie muzikale jaren, vooral mooi vanwege de diversiteit aan muzikale stijlen die opkwamen.

Zinnen verleggen

31 juli, weer een maand voorbij. Het lijkt wel of de dagen zich aaneensluiten tot een snel verlopende routineuze opeenhoping van gebeurtenissen. Vreemd toch dat je je al moeilijk herinnert wat je ergens vorige week deed. Ja, er komt wel iets bovendrijven, maar dat is voornamelijk omdat iedere week op elkaar lijkt. Noem een willekeurige zaterdag en je weet dat je boodschappen deed, het huis stofzuigde en de zoveelste was in de machine gooide. Maar voor het overige, wat deed je verder? Hoe vulde je je werkdagen, wanneer je tijd voor jezelf had?

Het lijkt erop dat de sleur de overhand heeft genomen. Je leeft van dag tot dag zonder werkelijk iets mee te maken. De krenten uit de pap blijven korter hangen in een leven dat dagelijks, wekelijks dezelfde routinematige handelingen doorloopt.

Tijd om daar dus iets aan te doen. Tijd om ook weer eens wat positiever tegen het leven aan te kijken. Het leven is geen sleur en natuurlijk je moet er zelf wat van maken, wil je het interessant houden. Vanmorgen dus maar eens gekeken of er niet iets in de aanbieding is op onze site om er nog een paar dagen tussenuit te gaan. Even de zinnen verleggen en vooral de sleur doorbreken.

Vreemde start van de dag

Hoe ironisch. Vanmorgen lag ik nog heerlijk te dommelen; er van overtuigd dat het zaterdag was. Ik kon nog even in bed blijven liggen, relaxen, voordat ik zou opstaan en na het douchen de auto zou pakken om met een aantal dozen met boeken naar De Slegte in Haarlem te rijden. Daarna naar de kapper, de boodschappen doen om daarna de reguliere huishoudelijke beslommeringen op te pakken.

Maar dan loopt de wekker af. Zeven uur en m’n vriendin zet hem uit en stapt uit bed. Vrijdag, nog een dag naar het werk. Het duurt even voordat het idee zich in mijn gedachten nestelt. Ik moet nog een dag werken, daarna zak ik weer weg in dommelland, tot mijn eigen wekker mij om kwart over zeven in het land der wakkeren terug brengt. “Je kunt erin” klinkt het vanuit de gang en ze stommelt de slaapkamer binnen om zich verder aan te kleden. “Ik dacht dat het al zaterdag was”, breng ik uit terwijl ik m’n slaapshirt uittrek en een schone onderbroek uit de kast haal.

Na het douchen, scheren en tanden poetsen, kleed ik mij aan en loop naar beneden. We kunnen elkaar nog net gedag kussen en met een “tot vanmiddag” vertrekt zij naar haar trein. Ik maak mijn lunchpakketje klaar en wanneer ik nog even naar het weerbericht voor vandaag kijk, hoor ik Raja triomfantelijk mauwend door het kattenluik binnenkomen. Wanner ik haar tegemoet loop blijkt ze in de gang een ware trofee te hebben meegenomen, een goudvis, die dood op de trap ligt. Bram en Shira kijken er geïnteresseerd naar, terwijl Raja half over haar prooi staat gebogen. Snel wat keukenrol en de vis wegplukken voordat ze ermee aan de haal gaat. Het is namelijk al de tweede in enkele weken tijd, en bij de vorige vonden we alleen de kop terug en hadden we nog dagen last van verspreid opduikende schubben.

Tijd om te gaan en ik pak de fiets en rij richting het station. Langs de weg merk ik de zakken met plastic op. Alweer de laatste vrijdag van de maand. Ik keer om en rij snel terug. Pak onze zak uit de schuur en deponeer hem bij het verzamelpunt van de straat. Met een nog hogere gang opnieuw naar het station, waar flink wat volk rond loopt op de parkeerplaats en het perron. Bij de bushalte controleert men de aankomst en vertrektijden en ook de tijdschema’s van de verschillende treinen kunnen op aandacht rekenen. Ik loop naar mijn reguliere perron, maar daar blijkt geen trein van te vertrekken, tenminste niet voor twee over half negen. We leven nog voor achten opdat moment. Via de omroepinstallatie verneem ik dat de trein naar Haarlem vandaag van perron 1A vertrekt. Dat wordt nog haast maken, maar het lukt mij om er op tijd in te springen.

Onderwijl is het half elf en drink ik mijn kop koffie leeg. Zaterdag komt heus wel, we zullen er echter eerst nog een aantal uren voor moeten werken.

Eindelijk een zondag fietsen

Zondag 22 juni eindelijk weer eens een lekker rondje kunnen fietsen. Het was er al weken niet van gekomen. Om precies te zijn op zondag 17 juni reden we ons laatste rondje. Daarna hielden hotelbezoeken en regenachtige zondagen ons van de fiets.

Vandaar deze aanvulling. Ik ontving de foto van de route pas vandaag. Volgende keer de aanvulling gewoon publiceren en de foto later toevoegen.

Eindelijk zomer

Het mooie weer dat dan eindelijk aan Nederland wordt tentoongespreid heeft zijn voordelen. Een lekker zonnetje en blauwe lucht domineren de hemel boven ons en iedereen lijkt veel vrolijker in het leven te staan. Plotseling is er een zware last van ieders schouders gevallen en kijkt men met een lach de wereld in. De Euro crisis laat men voor even links liggen en de terrassen vullen zich tijdens het middaguur.

Eindelijk een reden om eens uit de bocht te vliegen, even het warme kantoor ontvluchten en de frisse lucht inademen. Natuurlijk kan dat ook in de regen, maar je humeur klaart hier toch meer van op. En vooralsnog is het warme weer geen reden tot klagen, dat hebben we al genoeg over de regen gedaan. Genieten van de zon is nu het credo, een kleurtje opdoen en de lunch zo lang mogelijk oprekken. Ober nog een cappuccino'tje graag!