Zo ook vannacht. Rond twaalf uur naar bed gegaan om van een rustige nacht slaap te genieten, maar in plaats daarvan spoken woorden en zinnen door mijn hoofd. Woorden die alles van doen hebben met progressieve muziek. Een muziek stroming waar ik sinds de jaren tachtig al graag naar luister.
Het heeft eigenlijk alles van doen met het nieuwe album van Galahad, Beyond The Realms Of Euphoria, alweer hun tweede nieuwe werkje van dit jaar, dat in het verlengde ligt van voorganger Battlescares. Een album dat ik in het blad iO Pages tot vette krent bombardeerde. Van Euphoria ben ik na slechts één keer luisteren duidelijk, ook dit is een vette krent.
Waarom?
Eerst de muzikale uitleg. Vanaf het moment dat de mens muziek is gaan maken heeft hij zich ontwikkeld. De minstrelen- en gregoriaanse muziek uit de middeleeuwen, werden cantates in de renaissance en ontwikkelde zich verder tot de klassiekers van Beethoven, Mozart en Bach, terwijl naast de klassieke inslag ook de opera, operetta en andere facetten hun intreden deden. Vanuit de lichte muziek van de jaren twintig van de twintigste eeuw ontwikkelde zich de big band muziek, met rond de jaren vijftig de pop muziek. Eerst de rock en roll, maar gaandeweg splitste die zich in verscheidende stromingen, die vandaag de dag niet meer zijn te bevatten.
Eind jaren zestig besloten een aantal Engelse groepen klassieke muziek te gaan vermengen met popmuziek, en zo ontstond de progressieve of symfonische rock. Vele hangen deze eerste stroming nog steeds na en zweren bij de grote vier Pink Floyd, Genesis, Yes en Emerson Lake & Palmer. Na hun periode is er volgens de pure aanhang geen nieuwe progressieve muziek meer gemaakt, en vormt alles een aftreksel van hetgeen deze vier gecreeërd hebben. Begin jaren tachtig dacht men daar in Engeland anders over. En hoewel groepen als Marillion, IQ, Pendragon, Twelfth Night en Pallas vergeleken werden met de grote vier, ontwikkelde ze toch hun eigen stijl en voegde weer wat nieuws toe aan de term progressieve rock. Sindsdien staan er geregeld groepen op die zich met hun eigen manier van progressieve muziek maken tot trendsetters weten te verheffen. Kijk naar Dream Theater, Spock's Beard, Porcupine Tree, It Bites en zelfs Muse. Ieder benaderde de term progressief op een andere manier. Wat de muziek vooral gemeen heeft is dat het zich manifesteert als een potpourri van stijlen. De één mengt de klassiekers met hardrock, de ander pakt het weer op een andere wijze aan. Maar het blijft progressieve rock.
Galahad is zo'n band die zich eind jaren tachtig ontwikkeld vanuit de klassieke school der progressieve rock. De groep klinkt sterk richting Genesis, met lang uitgesponnen nummers die zeker in het begin een traag tempo hebben. Met de demo In A Moment Of Madness komt hierin verandering. Vijf uptempo prog nummers, die gewoon uitstekend klinken. Het schept een precedent, die men een jaar later weet in te lossen met het ijzersterke Nothing Is Written. De groep klinkt soms stevig, tegen de hardrock aan, maar soms ook breekbaar. De muzikale mix maakt dat de groep het predicaat kroonprins van de prog krijgt opgeplakt, zeker doordat Marillion, de band van de jaren tachtig in de prog scene, steeds verder van het pad lijkt af te dwalen. Maar zoeken zij eigenlijk ook niet naar nieuwe wegen om hun progressie te bevorderen? En zijn het niet juist de fans die schreeuwen om de voortzetting, en daardoor stilstand, van hun jaren tachtig geluid.
Wanneer Dean Baker begin 2000 Galahad komt versterken, verandert de groep drastisch hun geluid. Nooit wars geweest van muzikale invloeden dan ook, presenteert de groep zich op Following Ghosts als een kruisbestuiving tussen klassieke muziek, klassieke prog met flarden dance, house en andere hedendaagse invloeden. Met het verschijnen der albums in dit nieuwe millennium worden deze stijlen alleen maar doorgetrokken, en nu dan dus Beyond The Realms Of Euphoria, waarin zanger Stuart Nichelson in het gelijknamige nummer op een gegeven moment zingt All In The Name Of Progress. Het album is doorspekt van verwijzingen van Beethoven, Mozart en Schubert tot DJ Tiesto, Armin van Buren en Paul Guetta, maar ook klinken vergelijking naar Genesis en Marillion door in de muziek.
Galahad toont met Battlescares en het nu verschenen Beyond The Realms Of Euphoria aan dat progressieve muziek zich kan blijven ontwikkelen. Het is aan de luisteraar of hij bereid is deze ontwikkeling te accepteren of zich blind te blijven staren op het verleden en dit te blijven verheerlijken.
