Overpeinzingen

Nog een week te gaan voor de uitvoering. Gisteren merkte ik dat twee stukken er toch nog niet goed genoeg in zitten. Deze vereisen dus nog enige aandacht in de komende week. We startten de avond een half uur vroeger dan normaal, omdat het kinderkoor mee kwam oefenen. De twintig kinderen die er waren brachten helaas niet het volume in het openingskoor, dat ik van vroeger gewend was. In de jaren dat ik als kind mee zong, stond er het dubbele aantal aan kinderen. Hopelijk klinkt het volgende week donderdag en vrijdag beter. De kaartverkoop verloopt trouwens prima en met nog een week te gaan zit de kerk zo goed als vol. Mijn zwarte colbert heb ik gisteren aangeschaft en ik zit nu alleen nog te wachten op mijn eigen partituur, die ik vorige week in Duitsland besteld heb.

Gisteren ook weer een bezoek gebracht aan het ziekenhuis. De longarts deelde me mee dat er op de foto niets was te zien. Verder bleek het longonderzoek ook goed gegaan te zijn en was er in het bloed ook niets te zien. Alles hangt dus nu af van de echo van komende donderdag en het gesprek met de internist komende vrijdag. Volgens mijn moeder zag ik er beter uit dan vorige week. De pijn lijkt ook langzaam minder te worden en ik heb het idee dat het ergste toch weer achter de rug is. Soms ben ik dan bang dat ik misschien overdrijf dat ik weer aanstuur op een storm in een glas water. Maar aan de andere kant als ik niks zeg en het niet onder de aandacht van de artsen breng gebeurd er verder ook niks. Het is soms een spagaat waar je in terecht komt. Gelukkig ben ik echt ziek, en valt dat evengoed nog steeds op te maken uit de foto’s die gemaakt worden. Want al was alles goed bij de longarts, de Sarcoïdose zit er nog steeds. En de opgezette lymfeklieren achter mijn longen zijn er het bewijs van.


De lente slaat nu goed om zich heen. Alsof het startschot van dinsdagmorgen kwart over zes de reden voor de natuur was om eens flink uit te pakken. Het is nu al één van de warmste maart maanden uit de weergeschiedenis en de afgelopen - en komende dagen met temperaturen tot 16° Celsius en hoger zullen deze maand alleen maar hoger op de lijst doen eindigen. Het zorgt er in ieder geval voor dat de sfeer op straat en op het werk veel vrolijker is. Iedereen houdt van een zonnetje en warmte, en dat valt ook duidelijk op te maken uit het straatbeeld. Tijdens de lunch is het drukker op straat. De terrassen vullen zich en iedereen geniet op zijn of haar manier van de zon en warmte die ons worden geschonken.


Helaas is niet alles zonneschijn. In België proberen families het plotseling verlies van hun kind te verwerken. In Frankrijk besluit een man zeven mensen van het leven te beroven, omdat hij het niet eens is met de Westerse denkwijze. In Amerika maken de Republikeinse kandidaten elkaar zwart, en zetten de vuile was al buiten voordat de strijd met Obama wordt aangegaan. En Nederland haalt het nieuws met de zoveelste treinstoring in korte tijd.

Je kunt zeggen is het niet de ver van mijn bed show. Ik vind van niet want zo langzamerhand lijkt het erop dat we als beschaving steeds verder afglijden. Tegenstellingen worden uitvergroot en ongenoegen moet veel vaker op harde wijze getoond worden. Is het niet met grove bewoording op een forum of als reactie op een artikel waarmee men het niet eens is, dan verliest men wel de realiteit op een andere manier en maakt het standpunt duidelijk via terreuraanslagen, ontploffingen of simpelweg neerschieten van onschuldigen. En dat is het ergste van dit alles de laffe aanslagen op onschuldigen mensen. Mensen die misschien zelfs wel hetzelfde idee over de toestanden hebben als de pleger, maar het op een andere wijze proberen op te lossen, worden slachtoffer van een radicalist. Waar gaan we in deze wereld zo langzamerhand naar toe, als de grootste schreeuwer zijn zin krijgt en de lafste radicalist zijn standpunten met aanslagen probeert te bewerkstelligen. We glijden af, en zoals het er nu naar uit ziet is er niemand die dit stop kan zetten.