Opa wordt je niet, opa overkomt je.
Dat was iets waar ik vanmorgen bij het wakker worden over na lag te denken. Voor veel mannen zal het op latere leeftijd misschien anders zijn, maar bij mij is het zeker het feit dat het mij is overkomen. En mogelijk dat mensen nu denken die kerel zit uit zijn nek te lullen. Als je weet dat je kind zwanger is wordt je opa, het overkomt je niet.
Nou denk dan maar eens aan het volgende. Ik heb binnen eerdere relaties nooit de kinderwens vervuld zien worden, en mij er uiteindelijk bij neergelegd. Als je dan een vriendin tegenkomt die drie volwassen kinderen heeft en de dochter raakt zwanger overkomt je wat je niet meer verwacht had.
In deze maatschappij is het niet meer zo vanzelfsprekend geworden dat mensen voor kinderen kiezen. De kinderwens wordt jarenlang onderdrukt, omdat de maatschappelijke carrière veel belangrijker is waardoor het krijgen van kinderen in veel relaties zo langzamerhand een ondergeschoven kindje dreigt te worden.
Ik kwam uit zo'n carrière gerichte relatie. Als het aan mij had gelegen waren er al vroeg kinderen gekomen. Mijn toenmalige vrouw zag dat anders. Buiten dat ik eerst maar volwassen moest worden, had zij haar strategie uitgestippeld. Van een huurflat naar een koopwoning, van gewoon secretaresse naar directiesecretaresse. En toen dat pad bewandeld was, waren we zo ver uit elkaar gegroeid dat de scheiding de enige oplossing vormde.
Nu mag ik mij dus opa noemen en dat voelt best wel lekker.
