Zat toch nog eens de bijdrage van vannacht door te lezen over Galahad. Zoals ik daar al schreef zijn er liefhebbers van de progressive rock die gewoon in de jaren zeventig zijn blijven hangen. alles is volgens hun goed uit die periode en wat er daarna gebeurde is compleet aan hun voorbij gegaan of ze hebben er nooit bewust kennis aan genomen.
Ikzelf kwam begin jaren tachtig in aanraking met de symfonische of progressieve rock. Op dat moment scoorde de grote vier uit de jaren zeventig hits met Another Brick In The Wall, Peter Gunn, Owner Of A Lonely Heart en Abacab. Om te overleven hadden ze allemaal een knieval naar de commerciële rock/pop gemaakt. Marillion leerde ik in 1985 kennen, niet via Kayleigh maar via Charting The Single en kwam kort daarop in aanraking met IQ, Pallas en Pendragon. Via Sym Info en het latere SI Magazine leerde ik de prog scene kennen.
Wat opvalt is dat binnen de groep luisteraars er een deel open staat voor vernieuwing, maar een groot deel ook hangt naar de nostalgie. Het is vreemd te zien dat groepen die een oude artiest coveren volle zalen trekken, terwijl een nieuwe band soms voor anderhalve paardenkop staat op te treden. Ook is het opvallend dat mensen groepen blijven volgen waarvan ieder nieuw album een kopie is van de vorige. Denk aan de Flowerkings, na Retropolis klinkt elk album hetzelfde. Spock's Beard heeft daar langzamerhand ook een handje van, en Pendragon leek ook lang die kant op te gaan. Tock worden deze bands op handen gedragen.
Ik vind het daarom getuigen van moed als je je hoofd boven het maaiveld durft uit te steken en zoals Galahad invloeden van hedendaagse muziek in hun nummers verwerkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten