Huis van Hilde opent deuren

Afgelopen donderdag opende het Huis van Hilde dan eindelijk haar deuren. Het huis herbergt het archeologisch depot van de provincie Noord-Holland en bevindt zich achter het NS-station van Castricum. 

Naast de meer dan 1000 tentoongestelde archeologische vondsten uit de Prehistory, Romeinse tijd, Middeleeuwen en de Moderne Tijd herbergt het museum 14 levensechte mensfiguren, waarvan Hilde uit Castricum en Cees de Steentijdman het middelpunt vormen. Hun skeletten zijn opgegraven in de omgeving van Castricum en Uitgeest en liggen in de vitrines. De gezichten van hun mensfiguur evenbeeld zijn via forensische technieken gereconstrueerd.

De tentoonstelling illustreert de archeologische rijkdom van de provincie waarvan de tweeduizend jaar oude kano, die tijdens graafwerkzaamheden voor de aanleg van de spoor-verkeerstunnel De Kleis bij Uitgeest in 2003 werd gevonden, een ander hoogtepunt vormt. Deze kano lag in een dichtgeslibde getijde-kreek die onderdeel uitmaakte van het voormalige Oer-IJ estuarium. 

De ontdekking van de kano betrof toentertijd een zeer gelukkig toeval. Gezien de diepte van meer dan 6 meter onder het oppervlak, zou een dergelijke vondst normaal gesproken nooit gedaan zijn. Dit bleek nu wel het geval, omdat de locatie van het tunneltracé precies boven een oude getijdekreek lag. Ook het tijdig herkennen van de kano als zodanig door graafmachinist Pierre Groot en het inseinen van de archeologische instanties door aannemer Piet van Twisk (VBK/Welling) in overleg met Ton van Kempen (ProRail) mag als zeer professioneel beschouwd worden.  Mede door de inspanning van deze personen werd een bijzondere vondst niet alleen veilig geborgen, maar was er ook tijd om de context van de vondst vast te leggen, waardoor het niet alleen een los object is, maar een object met een verhaal in de context van de natuurlijke omgeving. Dit levert niet alleen een bijzonder object op (wat de omvang en zeldzaamheid betreft) van 2600 jaar oud, maar ook bijzondere kennis over dit deel van ons land uit de (vroege-) midden ijzertijd, een periode waaruit relatief weinig archeologische vondsten bekend zijn.

Het Huis van Hilde is op doordeweekse dagen van dinsdag tot vrijdag tussen 9:00 en 17:00 uur te bezoeken. In het weekend kan men er van 11:00 tot 17:00 uur terecht. Tijdens schoolvakantie opent het het huis haar deuren ook op de maandag van 10:00 tot 17:00 uur. Verdere openingsdagen betreffen 1e en 2e paasdag, 5 mei, Hemelvaart, 1e en 2e pinksterdag, 2e kerstdag en oudejaarsdag.

Het huis is gesloten op nieuwjaarsdag, Koningsdag en 1e kerstdag.

Toegangsprijzen bedragen:

Volwassenen € 5,00
Kinderen tot 2 jaar gratis
Kinderen van 2 tot 17 jaar € 2,00

Prijzen zijn exclusief evenementen of activiteiten waarvoor een toeslag geldt.

Entreeprijs groepsbezoek

entree schoolklassen € 65,-
(max. 35 leerlingen en 3 begeleiders, meer begeleiders tegen entreeprijs)

entree 10 personen of meer €4,50
(exclusief rondleiding)

entree 20 personen of meer, inclusief rondleiding  €3,- (minimumprijs €75,-)
(inclusief rondleiding, duur ca. 1 uur, reserveren verplicht)


Groepsarrangementen op aanvraag.

Voor meer informatie zie: Huis van Hilde

Unheilig - Gipfelstürmer

UNHEILIG

Gipfelstürmer

(UNIVERSAL INTERNATIONAL 0602537706129)

De afgelopen maanden was er al veel om te doen. Nog geen week na de aankondiging van Gipfelstürmer in september, volgde het bericht dat Der Graf na de komende tournee zal stoppen met Unheilig. Het boek wordt op 10 september 2016 met een groots afscheidsconcert in Keulen gesloten. Naast het feit dat hij meer tijd aan zijn gezin wil besteden, is de belangrijkste drijfveer toch wel het ontbreken van uitdagingen. Het Eurovisie Songfestival eerder dit jaar had het platform voor een mogelijke doorbraak naar de niet Duitstalige landen moeten worden, maar het Duitse songfestival publiek gooide roet in het eten. Hierdoor vormt Gipfelstürmer het achtste en laatste muzikale werk van der Graf. De nieuwe nummers volgen deels een thematische aanpak, waarin de prachtige en ruige wereld van bergen het kader van de nummers vormt. Der Graf blijft hierbinnen zijn stijl perfectioneren, zonder daarbij de emotionele kant van het leven te verwaarlozen. Een ingelaste schrijfpauze gebruikte hij om zijn beelden, gedachten en dromen te verpakken in nieuwe indringende en autobiografische teksten. Toetsenist Henning Verlage werkte weer nauw samen met het tot stand komen van dit album, waarop Der Graf nog eenmaal alle in de loop der jaren langsgekomen stijlen presenteert en hij zelfs een muzikale knieval maakt naar de fans van het eerste uur. Naast de bombast in opener Der Berg (compleet met vertrekkende stoomlocomotief, omvallende wissels en stoomfluit) en de nummers Hinunter bis auf eins, Goldrausch en Wir sind die Gipfelstürmer is er ruimte voor melodieuze electro-rock in Zeit zu gehen,  Wie in die guten alten Zeiten, Held für eine Tag, Echo en Hand in Hand. Natuurlijk worden de ballads niet vergeten en komt het op Coldplay geënte Zwischen Licht und Schatten voorbij; evenals Mein Berg, Alles Hat Seine Zeit en Dem Himmel so nah. Juist deze mix aan stijlen zorgt voor een genietbaar album met hoogwaardige nummers, die een artiest op de top van zijn kunnen laat horen. Het toont aan dat een afscheidsalbum niet tot een tranendal hoeft te leiden. Zo vormt Zeit zu gehen een ode aan het publiek dat hem jaren lang zo trouw bleef, blikt hij met Wie in guten alten Zeiten terug en vraagt hij het publiek in Hand in Hand nog eenmaal met hem op reis te gaan, waarna met het symfonische instrumentaaltje Der Gipfel de stoomlocomotief het eindstation binnenloopt.

Tracklist:

01. Der Berg (intro)

02. Hinunter bis auf eins

03. Zeit zu gehen

04. Die Weisheiten des Lebens

05. Zwischen Licht und schatten

06. Glück auf das Leben

07. Wie in guten alten Zeiten

08. Alles hat seine Zeit

09. Echo

10. Mein Berg

11. Goldrausch

12. Held für einen tag

13. Dem Himmel so nah

14. Wir sind die Gipfelstürmer

15. Hand in Hand

16. Der Gipfel (outtro)

In herinnering

Ik had me nog zo voorgenomen om op acht januari een bijdrage te schrijven. Maar op de één of andere manier kwam het er gisteren totaal niet van. Vergeten lijkt een makkelijk antwoord, maar ik had het juist overal en nergens vermeld, zodat ik er maar aan zou denken.

8 januari 2010 overleed mijn vader. Alweer vijf jaar moeten we zonder hem leven.
Ook op 8 januari, maar dan in 1985 overleed mijn neef. Slechts 17 jaar oud.

Beide worden gemist. En aan beide denk ik nog vaak. In 1995, bij het tien jaar overleiden van mijn neef, schreef ik een gedicht / tekst, die ik hieronder graag nog een keer plaats:

Afterdeath

The reflection of your face

In the window before my eyes

It took me awhile

Before I could recognize

That the expression has changed

And while tears well up behind my eyes

I think about the period

Which we spent on each other’s side

Why can life be so cruel

To take you from me away

I know it sounds selfish

But I wanted you to stay

Now you're just a memory

A picturebook full of dreams

Your life was intense

To short a period with me

I hope to meet you in the end

On the other side of life

Don't misjudge me for the time

That you weren't on my side

Because my life still goes on

I have to make a new start

I will keep you as a memory

As a symbol of perfect art

(WB 1995)

Enkele dagen na de crematie van mijn vader, schreef ik een gedicht die ik hieronder ook graag plaats:

Dad

My head feels empty
No words today
Just the pictures of the world around
While reality sinks in

A good man past away
It was his time
And it will be good

Please remember him as he was
A man full of life
Helpfull and social

Dad thanks for all
You brought and gave to us
Rest now and watch us from above

(WB 2010)

We gaan ervoor

Vandaag het eerste begin gemaakt met de Microsoft Virtual Academy. Eerst maar eens de introductie van Windows 2012 bekijken, ook al heb ik er al mee gewerkt.

Je moet tenslotte wat, als je weer aan de bak wil geraken. Tot op heden verlopen de sollicitaties al niet echt hoopgevend. Het blijft vreemd dat bedrijven aan de ene kant vragen je hele doopceel op tafel te leggen, waarbij je nog een goede motivatie moet geven, maar aan de andere kant gewoon weg niet de moeite nemen om je sollicitatie te bevestigen, laat staan je een duidelijke afwijzing te sturen.

Ze hebben zelfs al het lef om in de vacature te vermelden dat als je veertien dagen na sluitingsdatum niets vernomen hebt, je ervan uit kan gaan dat je niet tot de kandidaten behoord. Weer een duidelijk signaal dat deze hele wereld zo langzamerhand steeds onmenselijker wordt.

De macht komt steeds meer bij de bedrijven, ondernemingen en multi-nationals te liggen. Ook al heeft ieder land nog steeds een regering, de macht zijn zij al jaren kwijt. Want ze dansen naar de pijpen van het grootkapitaal.

Jammer hoe op deze manier alles verkwanselt wordt. En straks komt het er gewoon op neer dat de generatie grijpgraag de hele wereld om zeep geholpen heeft.

Goh, betrap me er nu wel op dat ik deze bijdrage begonnen was met de intentie dat ik vandaag mijn eerste stappen in het leerproces had gemaakt, teneinde mijn cv wat op te vijzelen. Ondertussen lijkt het een meer op dat ik beklag tegen de gevestigde orde aanlever.

Hoog tijd dat ik mij maar even op ander, huishoudelijk, werk stort.

Rust

Zoals ik al eerder vandaag schreef ben ik met herinneringen bezig. Dus heb ik ook de boekjes er maar eens bij gepakt waarin ik vroeger placht te schrijven. De zogenaamde dagboeken, die bij mij soms maar enkele weken aanhielden, of alleen tijdens vakantieperiodes, en dan ook pas vanaf 2000, werden gebruikt. Leuk om dat alles weer eens door te lezen en te zien dat er tussen de opsommingen van de dag of de belevenissen van een vakantie er ook ruimte was voor een gedichtje. Soms kort, soms lang, maar altijd eentje met een punt. Maar goed onderstaande dateert van 11 mei 1999.

Gun mij eens wat rust
in dit leven
Geef mij de lust
om energie te geven
Aan zaken waar ik mij
niet toe zetten kan.

Een tweede dateert van zes dagen later:

Waarom wordt er zo aan mij getrokken
Waarom moet alles altijd zo snel
Geef mij tijd en ruimte
Dan lukt het allemaal wel.

herinneringen

Ik kan er niet omheen. De herinneringen overheersen sinds ik opnieuw een gevoelige tik op arbeidsgebied heb gehad. Herinneringen, natuurlijk ik heb er velen. Ook dromen die ik al jarenlang koester maar nooit heb vervuld. Als kind al had ik ooit de droom naar de Azoren te gaan. maar ik moet eerlijk bekennen het bleef tot op heden altijd bij dromen.

Mijn eerste vakantie op Rhodos bracht mijn nieuwe lief en mij in een leuk en knus appartementen complex genaamd Argo Sea. Zowaar het blijkt nog steeds te bestaan. Maar goed onze eerste vakantie op een mooie locatie en een prachtig eiland. Een jaar later keerde we er weer terug, maar de sfeer was toen minder.

Dat dit minder was kwam voornamelijk door een leuke dame die in het appartementen complex voornamelijk verantwoordelijk was voor de balie en de verzorging van het ontbijt. Een leuke dame die het ons prima naar de zin maakte. Zij bleek op de karaoke avond het enige jurylid te zijn, en gunde mij de overwinning, waardoor mijn lief en ik een dagtrip naar Simi mochten maken.

Het was het jaar van mijn scheiding die niet echt lekker verliep. Nadat ik twee weken voor de kerst dat jaar daarvoor bij mijn vrouw was weggegaan, bleek dit de druppel te zijn. We lagen in scheiding zo bleek bij een bezoek begin januari. Deze werd begin april uitgesproken en toen begon het getouwtrek. Ik had mijn spullen niet meegenomen, betaalde al enkele maanden geen bijdrage voor het huis meer en de advocaten stonden tegenover elkaar. Ik wilde emotionele rust maar was in een rollercoaster terecht gekomen. Daarnaast had ik een prille nieuwe relatie, maar bleken er meer interesse te hebben. Zoals ik kort nadien ontdekte tijdens de trouwerij van vrienden, helaas vandaag de dag gedegradeerd tot vage kennissen. Ik zat met mezelf in de knoop. Enerzijds deelde de advocaat van mijn ex klap na klap uit, anderzijds leken meerdere in mij geïnteresseerd. Ik maakte uiteindelijk mijn beslissing en vertrok in september, na mijn advocaat gemeld te hebben de handdoek in de ring te gooien, met mijn lief voor twee weken naar Argo Sea op Rhodos.

De leuke dame bleek van mijn leeftijd, gescheiden, en erg geïnteresseerd in mij. Enkele malen probeerde ze bijna openlijk aandacht te trekken. Hoewel ik de aandacht vleiend vond, keerde ik mij ervan af. Maar na de vakantie bleek de indruk die ze op mij had achtergelaten toch wel enorm te zijn geweest. Ik probeerde haar te vergeten, maar ze bleef in mijn herinneringen hangen. Dook af en toe weer op in mijn dromen. En ik denk ook dat de gedachte aan haar mede verantwoordelijk is geweest voor de teleurstellende, zoals nadien bleek, terugkeer naar Argos Sea een jaar later. Ze bleek niet meer werkzaam te zijn bij het appartementen complex. Had haar baan opgegeven voor een baan op het vliegveld, waar ik haar helaas niet meer heb gezien. Maar ze bleef malen, en dook bij tijd en wijle op.

En ja dit stuk was ik nooit begonnen, als ze niet ook de afgelopen dagen mijn gedachten weer terroriseert. Hoe is het haar vergaan in al die jaren en natuurlijk altijd de 'wat als' vraag. ik heb, en zelfs meerdere keren, serieus overwogen naar Rhodos terug te keren en haar op te zoeken. Had ik er de durf niet voor, koos ik voor de veiligheid? Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het antwoord hierop volmondig JA is. Al die jaren na mijn scheiding zette ik in op veiligheid en zekerheid. Ik durfde niets aan. Hoewel ik de afgelopen jaren genoeg momenten heb gekend waarop ik anders wilde, anders verlangde. Maar de stap durfde ik nooit te maken. Ja toen mijn relatie stroef verliep, koos ik voor mezelf. Maar twee weken later was ik terug bij mijn lief en ging ik door alsof er niets gebeurd was, terwijl zij met voor mij niet zichtbare littekens bleef zitten. Ik wordt er in mindere periodes steeds weer mee geconfronteerd. Helaas, maar ik heb ze zelf veroorzaakt.

Ze zeggen dan het gras soms groener kan lijken aan de andere zijde, maar tot op heden heb ik die andere zijde nooit willen opzoeken. Al droom ik er van, waarbij de herinneringen aan het verleden mij dan wel naar dat stukje groener kleurende zode doet verlangen. Want 'wat als' blijft mijn leven steeds beheersen.

Ook op arbeidsgebied denk ik daar vaak aan. Wat als ik eerder dit jaar intern naar een andere functie had gesolliciteerd. Wat als het afgelopen jaar die verdomde ziekte niet opnieuw had toegeslagen. Wat als ik soms toch wat meer voor mezelf had gekozen, wat als ik buiten werktijd mijn focus wat meer op de studie had gericht in plaats van mijn privétijd in hobby's te steken. Wat als ik mijn geld niet op zo'n onverantwoorde wijze had uitgegeven. Maar vooral wat als ik wel mijn dromen had nagejaagd en vooral nadat de scheiding was uitgesproken. Tenslotte stond ik toen op eigen benen, had mijn eigen woonruimte en kon in principe gaan en staan waar ik wilde. Maar ik koos anders en ik koos voor een leven waar ik nog steeds achter sta. Al brokkelt het vertrouwen af. Twijfel ik over mijn keuzes, twijfel ik over mijn toekomst en verlang ik naar een ander leven.

Eerst maar eens een serieuze zoektocht opstarten en dan ja, en dan. Durf ik de stap te maken nu zo langzamerhand alle zekerheid onder mijn voeten weg lijkt te zijn geslagen. Zoals altijd onthuld de toekomst de geplaveide weg niet. Kan ik breken met het pad dat voor mij uitgelegd lijkt te zijn. Of is er toch een afslag die ik nemen kan, die me geoorloofd wordt te nemen? Al blijft dan de vraag op het moment dat ik op die kruising sta: Welke optie kies ik als mijn nieuwe levenspad?

Voor alsnog koester ik de herinnering. Ze doorbreken de nachten van overpeinzing en bezorgen me geruststellende dromen. Op zich zijn zij op dit moment de motor die mij verder doen gaan. Zij leveren de energie om door te zetten. Al brengen de minder leuke mij ook de twijfel en de drang om het anders aan te gaan pakken.

Een nieuw jaar

Alweer drie januari in het jaar 2015. We zijn goed door oud en nieuw gerold. Avondje bank hangen met de conferences van Guido Weijers en Youp van 't Hek. Na het gelukkig nieuwjaar wensen nog even blijven hangen bij de verschillende muzikale programma's. Één januari is het dan altijd traditie om bij één van de ooms van mijn moeders kant op bezoek te gaan om elkaar een gelukkig nieuwjaar te wensen en een beetje bij te praten. Ook dit keer was het de bedoeling om er heen te gaan, al moet ik eerlijk bekennen dat het idee me niet echt aan stond.

Ik heb een oom die nogal een prediker is. Onder het mom van een grap en een grol probeert hij zijn wijze lessen over te brengen op de toehoorder. Mijn pet stond er al niet zo naar om zo'n preek vol door hem geïnterpreteerde wijsheden aan te moeten horen. Al ben ik niet de enige die zonder baan zit. Het kwam dus wel goed uit dat de oudste zoon van mijn vrouw ons belde met de vraag of we die middag thuis zouden zijn.

De keuze was snel gemaakt. Het werd een gezellige middag. En zo rollen we dan alweer het eerste weekend van 2015 in. Zojuist weer de dagelijks afstruinronde op de vacaturesites achter de rug en straks maar weer eens kijken of ik die laatste recensie kan afronden. Het kan maar klaar zijn.